Από Βρυξέλλες
Γεια σου πιτσιρίκο, σου στέλνω κι εγώ τη μικρή μου ιστορία και σ’ ευχαριστώ γιατί η πρόσκληση σου με έκανε να γράψω και να σκεφτώ τα περασμένα χρόνια· ίσως πρέπει να το κάνω πιο συχνά.
Έφυγα από την Ελλάδα το 2012, για να έρθω Βρυξέλλες στα 26 μου.
Έφτασα μόνη μου χωρίς να ξέρω ψυχή στις Βρυξέλλες τον Αύγουστο του ’12, ένα μήνα πριν αρχίσω το μεταπτυχιακό και με λεφτά που έβγαιναν ίσα ίσα για τα βασικά.
Οι δικοί μου -νοσοκόμοι και οι δυο-, όταν έφυγα, με στήριξαν πιο πολύ ψυχολογικά γιατί οικονομικά δεν μπορούσαν οι άνθρωποι. Δε μπορούσαν καθόλου, όμως!
Εδώ τα πράγματα ήταν δύσκολα στην αρχή.
Εκτός από το γεγονός πως έτρωγα ρύζι κάθε μέρα για 6 μήνες, ζήταγα τσιγάρα από το κόσμο στο δρόμο και δούλευα μοιράζοντας φυλλάδια και πλένοντας πιάτα σε εστιατόρια (ποσο cliche hahaha), ήταν δύσκολα να συντονιστώ με τους συμφοιτητές μου από άλλες χώρες.
Οι φοιτητές εδώ, όλοι παιδιά μεσαίας τάξης, είχαν ήδη ταξιδέψει Eυρώπη και αλλού, ήταν εξοικειωμένοι με το πολύγλωσσο και πολυπολιτισμικό περιβάλλον και ήξεραν τι σημαίνει σπουδάζω κάνοντας έρευνα, ομαδικές εργασίες, projects αντί εξεταστικής, δουλεύω μέσω internet με τον καθηγητή μου και διάφορα τέτοια.
Εγώ δεν είχα ιδέα.
Και ένιωσα άσχημα, ένιωσα κατώτερη και ηλίθια.
Να μην στα πολυλογώ, με πολλή δουλειά τα κατάφερα και με το παραπάνω.
Γιατί μπορώ να πω με σιγουριά πως, όποιος προσπαθεί εδώ, θα την βρει την άκρη.
Δεν απογοητεύεσαι γιατί βλέπεις γύρω σου πως υπάρχουν ευκαιρίες και μια σχετική δικαιοσύνη, όσο αυτό είναι δυνατό μέσα σε μια αστική (βορειοευρωπαϊκή) δημοκρατία.
Όλοι εντυπωσιάζονται, όταν τους λες πως είσαι από Eλλάδα, και όλοι κάτι ξέρουν για το τι συμβαίνει εκεί.
Συνήθως σε ρωτάνε “είναι αλήθεια ότι δε πληρώνετε τους φόρους στη Ελλάδα;”
Όχι καχύποπτα, ούτε επιθετικά, καθαρά από περιέργεια.
Ακούν, αν κάτσεις να τους εξηγήσεις.
Δεν έχουν τέτοια προβλήματα, όμως, εδώ και τέτοιου είδους συζητήσεις τραβάνε μέχρι ενός σημείου, μετά είναι μονο για διασκέδαση και μπύρες (I am not judging).
Τα τελευταία δυο χρόνια δουλειά, καλοπληρωμένη σε ένα διεθνή οργανισμό, επιδόματα, ασφάλεια, bonus, ταξιδάκια.
Μου πήρε καιρό να τη βρω γιατί ο ανταγωνισμός είναι μεγάλος και οι νέοι με μεταπτυχιακά και ξένες γλώσσες παρα πολλοί.
Χρειάζονται πολλές απλήρωτες πρακτικές, συνεντεύξεις και netwrorking.
Δύσκολη περίοδος.
Πρέπει να ξέρεις και να έχεις τον αέρα ενός “expat”.
Να έχεις κάτι να συζητήσεις με όλους, Γάλλους, Ινδούς, Αμερικανούς, Τούρκους, όλους!
Να έχεις ένα project προσωπικό, φιλοδοξία, με την καλή έννοια.
Να ξέρεις τι θες και γιατί.
Εμπειρία είναι αυτό, μαθαίνεις το κόσμο μαθαίνεις και τον ευατό σου.
Πάω δυο φορές το χρόνο Ελλάδα, πάνω κάτω.
Είναι σαν να πηγαίνω επίσκεψη σε κάποιον στο νοσοκομείο.
Aγαπώ το άτομο που θα δω αλλά το περιβάλλον είναι μίζερο και άσχημο.
Κρατιέμαι όταν είναι να μιλήσω για το πώς είναι η ζωή μου στις Βρυξέλλες.
Δεν μπορείς να γυρίσεις να λες για ταξίδια και μισθούς τη στιγμή που το μισό σόι είναι άνεργο, η κάθε θεία σε κοιτάει με μισό μάτι επειδή έφυγες και ο κάθε θείος σου λέει “ναι αλλά δεν έχετε τέτοιο καιρό εσείς εκεί”.
Εντάξει, έχει δίκιο ο θείος, γιατί ο ήλιος και η θάλασσα αν τα έχεις ζήσει δε τα ξεχνάς ποτε.
Σε κάνουν άλλον άνθωπο, σε ηρεμούν, γεμίζεις μπαταρίες, φτιάχνει η διάθεση, κάνεις καλύτερο sex, έχεις περισσότερη αυτοπεποίθηση.
Νιώθω, όμως, λες και πρέπει να επιλέξεις ανάμεσα σε αυτό και σε μια ποιοτική ζωή, από άποψη επαγγέλματος και μισθού.
Λες και απαγορεύεται να τα έχεις και τα δυο!
Μου λείπει ο καιρός και φυσικά οι φίλοι και οι συγγενείς μου. Μου λείπουν πολύ και πονάει.
Η ιδέα πως κάτι μπορεί να συμβεί και δεν θα είμαι εκεί με τσακίζει.
Προσπαθώ κάθε φορα να τους εξηγήσω πως οι άνθρωποι εδώ είναι ανοιχτόμυαλοι, βάζουν προτεραιότητα το να ταξιδέψουν, να μιλήσουν με καινούριο κόσμο να δουν πώς δουλεύει το σύστημα αλλού.
Τα νέα παιδιά, μόλις τελειώσουν το σχολείο, δουλεύουν ό,τι βρούν για κάποιους μήνες, κάνουν οικονομία, και φεύγουν μετά για κάνα χρόνο με τις ευλογίες των γονιών τους για ένα μεγάλο ταξίδι στο εξωτερικό, κυρίως εκτος Eυρώπης.
Γυρνάνε μετά από ένα χρόνο και έχουν εξασκήσει άλλες γλώσσες, έχουν αποφασίσει τι θέλουν να σπουδάσουν, έχει ανοίξει το μυαλό τους και έχουν ιδέες, αν χρειαστεί, για να ανοίξουν δική τους επιχείρηση.
Αλλά στην Eλλάδα δεν το καταλαβαίνουν αυτό…
Και σήμερα όλοι μπορούν να ταξιδεψουν, τα λεφτά είναι δικαιολογία.
Όλοι μπορούν, ειδικά όλοι αυτοί που κάθε καλοκαίρι το περνάνε Mύκονο και το χειμώνα μπουζούκια. Και είναι πολλοί και ας είναι άνεργοι!!!
Κάθε φορά που έχω οικογένεια ή φίλους που με επισκέπτονται εδώ, περνάνε το χρόνο τους ψάχνοντας να βρουν σε τι είναι καλύτερη η Eλλάδα από το Βέλγιο.
Ο καιρός, τα ρούχα, η καθαριότητα, η γλώσσα, το φαγητό, η θάλασσα ό,τι βρουν.
Καμία πρόθεση να δουν τα στραβά της Ελλάδας.
Καμία διάθεση να δουν τι καλό μπορούν να κρατήσουν από μια άλλη χωρα.
Mικροψυχία και μεγαλομανία ταυτόχρονα!
Θέλω, όμως, να γυρίσω μετά από κάποια χρόνια Eλλάδα.
Θα ήθελα σε καμιά δεκαριά χρόνια να μπορέσω να γυρίσω με τον άνθρωπό μου, να αγοράσω μια έκταση κοντά στη θάλασσα και να νοικιάζω 4-5 δωμάτια όλο το καλοκαίρι.
Και το χειμώνα να ταξιδεύω. Αυτό είναι το project μου και ελπίζω να τα καταφέρω.
Την αγαπώ την Eλλάδα και πονάω πολύ που βλέπω όσα γίνονται, γιατί επηρεάζουν άμεσα ανθρώπους που αγαπώ.
Κάποιες φορές νιώθω τύψεις που έφυγα, τρέχοντας σχεδόν, όταν ίσως έπρεπε να μείνω να παλέψω.
Θα γυρίσω, όμως, κι εγώ και άλλοι, και -μαζί με όλα τα αδέλφια που έμειναν- θα πάρουμε τη χώρα πίσω.
Φιλιά από Βρυξέλλες!
A.
Υ.Γ.1 Συγγνώμη για τα ορθογραφικά και κάποια αγγλικά, δεν έχω ελληνικό πληκτρολόγιο εδώ, βρήκα ενα site με ελληνικούς χαρακτήρες.
Υ.Γ.2. Είσαι πάντα ευπρόσδεκτος, αν ο δρόμος σου σε βγάλει ποτέ στην πόλη που ο Marx και ο Engels γράψαν το Κομμουνιστικό Μανιφέστο (μια πληροφορία που πολλοί δε γνωρίζουν).
(Αγαπητή φίλη, μην νιώθετε τύψεις. Καλύτερα χαρούμενη στις Βρυξέλλες, παρά θλιμμένη στην Αθήνα. Κι όποιος αγαπάει τους ανθρώπους, θέλει να είναι χαρούμενοι. Πάντως, μπορούμε να πάρουμε τις Βρυξέλλες -με τόσες χιλιάδες Έλληνες στην Κεντρική και τη Βόρεια Ευρώπη-, οπότε θα κάνουμε καλό και στην Ελλάδα. Αυτό που έχουν πολλοί Έλληνες που ψάχνουν μόνιμα να βρουν το αρνητικό σε άλλες χώρες, άλλους ανθρώπους κλπ -για να αισθανθούν καλύτερα οι ίδιοι- είναι ένδειξη παράνοιας και πόνου. Πάντως, δεν έχετε δίκιο πως δεν ταξιδεύουν οι νέοι Έλληνες. Τα τελευταία χρόνια, οι νέοι Έλληνες ταξιδεύουν πιο πολύ από όλους. Απλά, δεν επιστρέφουν στην Ελλάδα. Γέλασα πολύ με αυτό που γράψατε πως, όταν έρχεστε στην Ελλάδα, είναι σαν να πηγαίνετε επίσκεψη σε κάποιον στο νοσοκομείο. Σας ευχαριστώ. Την αγάπη μου.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.