Δεν είμαι εδώ για τον καιρό, είμαι για όλα αυτά που συμβαίνουν στην Ελλάδα
Η δική μου ιστορία ξεκινάει κάπως έτσι: Εγώ δεν έφυγα μία φορά, έφυγα δύο. Πρώτη φορά το 2010 με την αρχή της κρίσης, αγχώθηκα και ήξερα ότι λεφτά δεν υπάρχουν, ότι κοινώς είμαστε χρεοκοπημένοι αλλά δεν το ξέραμε.
Έτσι, μάζεψα δύο βαλίτσες και έφυγα για Βρυξέλλες.
Βρήκα μία δουλειά σε μία ελληνική εταιρεία που απλά ήθελε κάποιον να της βρίσκει Κοινοτικά χρήματα, για να εξοφλεί τα ανοιχτά δάνεια που είχε στην Ελλάδα, καθώς, με την αλλαγή Κυβέρνησης, είχε χάσει όλα τα δημόσια κονδύλια που έπαιρνε κάτω από το τραπέζι επί δεκαετίες.
Αυτά, δυστυχώς, έγιναν γνωστά κατά τη διάρκεια της εργασίας μου εκεί, διαφορετικά δεν θα είχα φύγει.
Όταν πλέον άρχισα να λέω τη γνώμη μου, απλά με απέλυσαν αφού είχα περάσει μία απίστευτη ψυχολογική παρενόχληση για να παραιτηθώ.
Επέστρεψα στην Ελλάδα το 2012, λέγοντας στον εαυτό μου ότι δεν θα ξαναφύγω και ότι θα το πάλευα.
Τότε γνώρισα τις επιπτώσεις του μνημονίου 1 στα εργασιακά: ενοικιαζόμενος υπάλληλος, χωρίς κανένα σχεδόν δικαίωμα σε μεγάλη πολυεθνική εταιρεία, με ώρες που ξεπερνούσαν τα 12ωρα σε περιόδους μηνιαίου κλεισίματος χωρίς πληρωμή, να εργάζομαι εκ περιτροπής γιατί κάποιος θεώρούσε ότι μπορώ να βγάλω τη δουλειά ενός μήνα σε 2 εβδομάδες.
Το 2016 είδα ένα παράθυρο να φύγω ξανά για Βρυξέλλες, δουλεύοντας για ένα Διεθνή Οργανισμό, και το τόλμησα, πήγα αντίθετα στα κλάματα της μάνας μου που έβλεπε να χάνει το δεύτερο παιδί της στην ξενιτιά· τουλάχιστον εγώ έμενα στο Βόρειο Ημισφαίριο.
Κατάφερα ίσα ίσα να βγάλω το εισιτήριο για Βρυξέλλες και 500 ευρώ στην τσέπη.
Ευτυχώς, υπήρχαν άνθρωποι να με φιλοξενήσουν τον πρώτο μήνα και το εκτιμώ απεριόριστα.
Είναι δύσκολο να είσαι μακριά από τους δικούς σου ανθρώπους και να τους βλέπεις μέσα από την οθόνη του κινητού σου τηλεφώνου.
Άφησα το σπίτι μου γιατί ήξερα ότι, αν έμενα, δε θα μπορούσα να το συντηρήσω όπως και να συντηρήσω τον ίδιο μου τον εαυτό.
Τώρα ζω σε μία χώρα με ανθρώπινες συνθήκες, που σέβεται τον άνθρωπο και το περιβάλλον.
Υπάρχει ασφάλεια και κοινωνική πρόνοια, όσον αφορά τα εργατικά δικαιώματα.
Όλοι είναι αποδεκτοί, ανεξάρτητα από την καταγωγή τους και τον σεξoυαλικό τους προσανατολισμό.
Οι δημόσιες υπηρεσίες έχουν τα καλά και τα κακά τους, ξέρεις όμως ότι μπορείς να διευθετήσεις υποθέσεις μέσω ίντερνετ ή με μια συστημένη επιστολή, αλλά, ακόμη κι αν πας στην υπηρεσία, ξέρεις ότι θα εξυπηρετηθείς· μπορεί όχι άμεσα, αλλά θα γίνει.
Είναι μία χώρα που κατάφερε να επιβιώσει σχεδόν ένα χρόνο χωρίς κυβέρνηση, άλλωστε· άλλες δομές, άλλες νοοτροπίες.
ΟΚ, έχουμε τον στρατό να μπαίνει στο μετρό μαζί μας αλλά και αυτό δε μας ενοχλεί πλέον.
Αυτό που μ’ ενοχλούσε πάντα ήταν ότι, μένοντας στην Ελλάδα, δεν είχα ποτέ τις ίδιες ευκαιρίες που θα είχα σε άλλη χώρα.
Σπουδάσαμε γιατί είχαμε όνειρα και θα στηριζόμασταν στα προσόντα και τις ικανότητές μας, και αυτό που βρήκαμε είναι η λαμογιά και η ανηθικότητα, ότι επιβιώνεις και μπορείς να διεκδικήσεις πράγματα αν έχεις τις σωστές γνωριμίες.
Μάθαμε ότι κανένας -πολιτικός, γιατρός, εκδότης, παράγοντας ποδοσφαίρου- δεν διώκεται για οποιοδήποτε έγκλημα ή, ακόμη κι αν γίνει, θα υπάρξει παραγραφή αδικήματος.
Μάθαμε να μην πληρώνουμε τις υποχρεώσεις μας γιατί απλά θέλουμε να φάμε τα λεφτά μας στα μπουζούκια και να διαμαρτυρόμαστε ότι κανένα σπίτι δεν θα πάει σε χέρια τραπεζίτη, ενώ κάποιος άλλος πασχίζει να βγάλει τη δόση του δανείου του.
Μάθαμε να βλέπουμε γνωστούς αγνώστους να καταστρέφουν δημόσια περιουσία και να απειλούν γιατρούς -γιατί έτσι θέλουν- και κανένας να μην αντιδρά.
Μάθαμε να μη ζούμε τη ζωή μας γιατί ο γείτονας θα βρει κάτι να πει γι’ αυτό.
Μάθαμε να θέλουμε να βγάλουμε χρήματα εύκολα, χωρίς καμία προσπάθεια.
Μάθαμε να μη σεβόμαστε τίποτα και κανένα (σε ποια έννομη χώρα θα γινόταν επίθεση σε Δήμαρχο πόλης και η πρώτη σύλληψη θα γινόταν μετά από 2 μέρες;).
Μάθαμε να ψηφίζουμε με το ποιος θα μας πει αυτά που θέλουμε ν’ ακούσουμε, χωρίς να είμαστε ρεαλιστές.
Μάθαμε να είμαστε φασισταριά και να θεωρούμε πως, οτιδήποτε είναι αντίθετο στο Οικογένεια, Πατρίς, Θρησκεία, είναι κακό και αφύσικο και πρέπει να το ξυλοκοπούμε.
Μάθαμε να χτίζουμε αυθαίρετα, γιατί ο γείτονας το έκανε, και κανένας δεν μίλησε, οπότε θα το κάνουμε και εμείς, και, αν βρεθεί κάποιος να αντιδράσει, είναι ρουφιάνος.
Μάθαμε να είμαστε πουριτανοί, όταν πάμε να μιλήσουμε για σεξoυαλική διαπαιδαγώγηση στα σχολεία.
Μάθαμε να εφαρμόζουμε μνημόνια, ενώ είμαστε ανίκανοι να εφαρμόσουμε τον αντικαπνιστικό νόμο.
Αυτό που μου λείπει είναι η οικογένεια και οι παλιοί μου φίλοι.
Ξέρω ότι δεν θα γυρίσω πίσω γρήγορα -για όλα τα παραπάνω- και αυτό με στεναχωρεί γιατί μπορεί να μη βρω τους ανθρώπους που άφησα πίσω.
Σε όσους με ρωτάνε πως μπορώ να ζω στο βροχερό Βέλγιο, τους απαντώ ότι δεν είμαι εδώ για τον καιρό, είμαι για όλα τα παραπάνω που συμβαίνουν στην Ελλάδα.
Θέλουμε να έχουμε τον αέρα του Ευρωπαίου αλλά με τη νοοτροπία του Οθωμανού.
E.
(Αγαπητή φίλη, ξέρετε πολύ καλά τι δεν σας αρέσει στην Ελλάδα. Το περίεργο είναι ότι όλα αυτά που αναφέρετε -και πολλά άλλα- οι περισσότεροι Έλληνες τα θεωρούν απόλυτα φυσιολογικά. Βέβαια, οι περισσότεροι Έλληνες θεωρούν πως είναι απόλυτα φυσιολογικό και το ότι η χώρα τους χρεοκόπησε -χωρίς να μάθουν το πώς και χωρίς να αποδοθούν ευθύνες- και είναι πια σε επιτροπεία και υποθηκευμένη. Αλλά μετά λένε “γιατί φεύγουν τόσοι άνθρωποι έξω; Γιατί δεν κάθονται εδώ να πολεμήσουν;”. Λες κι αυτοί πολεμάνε, ενώ βλέπουν Survivor. Αλλά τα ίδια λένε και για τους πρόσφυγες που φεύγουν για να σωθούν από τις βόμβες. Γενικά, πολλά λέμε οι Έλληνες -από λόγια να φάν’ κι οι κότες- και λίγα κάνουμε. Σας ευχαριστώ. Την αγάπη μου.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.