Δεν ξέρω πώς βρέθηκα στο εξωτερικό
Αγαπητέ Πιτσιρίκο,
Δεν ξέρω από πού να ξεκινήσω το πώς κατέληξα στο εξωτερικό, διότι ούτε εγώ ό ίδιος ξέρω.
Στην Ελλάδα σπούδασα κάτι πρακτικό γιατί δεν ήθελα να περνάω τον χρόνο μου με τις ώρες σε ένα γραφείο μπροστά από έναν υπολογιστή.
Φανταζόμουν την ζωή μου στο δρόμο.
Να ξυπνάω το πρωί, να παίρνω το αυτοκίνητο μου και να πηγαίνω στο εργοτάξιο.
Τα απογεύματα ή το βράδυ να πηγαίνω για καφέ με συναδέλφους ή να επιστρέφω στο σπίτι μου με την οικογένειά μου ή την σχέση μου.
Κούνια που με κούναγε.
Τελειώνοντας τις σπουδές μου στην Ελλάδα της κρίσης -και αφού δεν βρήκα δουλειά-, έφυγα στο εξωτερικό.
Άλλαξα αρκετές χώρες, είτε για σπουδές, είτε για εργασία.
Οι επιλογές μου νομίζω καθορίζονταν από το ότι δεν είχα την οικονομική πολυτέλεια να κάνω αυτό που θέλω.
Ακόμη, όσο περνούσε ο καιρός, εξειδικευόμουν άθελά μου όλο και περισσότερο σε ένα αντικείμενο.
Όσες φορές προσπάθησα να αλλάξω αντικείμενο δεν μπόρεσα, είτε λόγω χρημάτων, είτε γιατί δεν ήμουν αρκετά καλός σε αυτό που ήθελα να κάνω, είτε γιατι δεν σε αφήνει ο δάκτυλος του καπιταλισμού.
Δεν σε φωνάζουν ούτε για σύνεντευξη, αν δεν έχεις σχετικά προσόντα.
Κατέληξα να κάνω διδακτορικό σε αυτό που ήμουν καλός και να περνάω τις ώρες μου μπροστά από έναν υπολογιστή.
Ούτε τα οικονομικά μου επιτρέπουν να έχω αυτοκίνητο.
Η εξειδίκευση έχει το κακό ότι οι σχετικές θέσεις ανοίγουν όπου να ‘ναι.
Τον Ιούλιο ξεκινάω καινούργια δουλειά σε μια χώρα που δεν έχω πάει ποτέ πριν.
Όλα αυτά τα χρόνια στο εξωτερικό, έκανα αναγκαστικές παρέες και φιλίες από τις οποίες διατηρήθηκαν μόλις δυο.
Οι Έλληνες ψάχνουμε να γαντζωθούμε από κάπου και καταλήγουμε σε σχέσεις με άλλους Έλληνες, που στην Ελλάδα δεν θα τις κάναμε ούτε για πλάκα.
Δεν νομίζω ότι έγινα καλύτερος άνθρωπος, πιστεύω ότι έγινα χειρότερος!
Αισθάνομαι ότι δεν υπάρχει αντίλογος σε ό,τι σκέφτομαι, και γίνομαι όλο και πιο απόλυτος στις απόψεις μου και ακοινώνητος.
Από την στιγμή που δεν είναι οι πραγματικοί σου φίλοι και η οικογένειά σου γύρω σου, είσαι μόνος σου.
Βλέπω και τους υπόλοιπους Έλληνες μετανάστες που έχουν τα μυαλά και τα πιστεύω της χρονικής στιγμής που έφυγαν από την Ελλάδα -είτε ήταν το ’50, είτε πέρσι- και τρομάζω.
Πολλοί νομίζουν ότι οι Έλληνες της Ελλάδας μας θαυμάζουν κιόλας. Ίσως το κάνουν για να αισθανθούν καλύτερα.
Φοβάμαι ότι θα γίνω και ‘γω έτσι.
Η πραγματικότητα είναι ότι όσοι Έλληνες κατάφεραν να μείνουν στην Ελλάδα μας έχουν γραμμένους.
Το χειρότερο είναι ότι ενημερωνόμαστε από τα συστημικά μέσα της Ελλάδας για το τι γίνεται εκεί και δεν έχουμε ιδέα τι πραγματικά γίνεται.
Ο καθένας βλέπει την Ελλάδα όπως την άφησε και συμπληρώνει τα κενά με πληροφορίες από την ΕΡΤ και τον ΣΚΑΪ.
Για αυτό δεν πρέπει να ψηφίζουμε οι Έλληνες του εξωτερικού, γιατί δεν ξέρουμε πού πάνε τα τέσσερα.
Ακόμη αισθάνομαι θυμό ή φθόνο για αυτούς που μπόρεσαν και έμειναν στην Ελλάδα, ειδικά αν χρησιμοποίησαν γνωριμίες ή επειδή ήταν οικονομικά ευκατάστατοι.
Προσπαθώ να αλλάξω τον τρόπο σκέψης μου και σκέφτομαι ότι αυτά δεν είναι πραγματικά προβλήματα αφού έχω την υγεία μου, αλλά είναι δύσκολο, ρε Πιτσιρίκο.
Η καλύτερη στιγμή ήταν όταν γνώρισα μια παρέα απο Έλληνες στο εξωτερικό που θα έκανα παρέα μαζί τους, αν τους γνώριζα και στην Ελλάδα.
Αυτό είναι από μόνο του σπάνιο. Φαντάσου να συμβαίνει και σε μια επαρχιακή πόλη της Αμερικής.
Μακράν η χειρότερη στιγμή ήταν όταν για κάποιο προσωπικό πρόβλημα έπρεπε να επιστρέψω ξαφνικά στην Ελλάδα.
Δεν υπήρξε η παραμικρή κατανόηση από τον εργοδότη μου ο οποίος είχε άλλες προτεραιότητες και μου έκανε και προσωπική επίθεση· και όταν επέστρεψα, με έβαλε να απολογηθώ μπροστά σε τρίτους.
Στην Ελλάδα πολλά κακά έχουμε, αλλά αυτό δεν θα γινόταν ποτέ (τουλάχιστον όταν έφυγα εγώ έτσι ήταν).
Στην Ελλάδα έρχομαι, όποτε το επιτρέπουν τα οικονομικά μου.
Τον αδερφό μου, που είναι μετανάστης στην Γερμανία, τον είδα τελευταία φορά από κοντά το καλοκαίρι του 2015, ενώ τους γονείς μου τους είδα πριν από λίγες μέρες που ήρθα στην Ελλάδα μετά από 15 μήνες.
Δεν μπορώ να σου περιγράψω το συναίσθημα.
Βλέποντας τους σφίχτηκε το στομάχι μου.
Άλλωστε, τους λέω ψέματα το πόσο καλή είναι η ζωή μου και πόσο πολύ μου αρέσει αυτό που κάνω.
Δεν νομίζω ότι με πιστεύουν.
Ν.
(Αγαπητέ φίλε, αν η δουλειά σας είναι από υπολογιστή -αν και δεν ξέρω τι ακριβώς κάνετε-, ίσως θα μπορούσατε να την κάνετε και από την Ελλάδα. Και να μην έχετε αφεντικό. Μια ιδέα λέω. Πάντως, αν ξέρεις από υπολογιστές, έχεις ένα πλεονέκτημα. Και μπορείς να κάνεις πάρα πολλά πράγματα. Ωραία είναι να δουλεύεις από τον υπολογιστή. Τον παίρνεις μαζί σου και πας όπου θες. Και το γραφείο σου μπορεί να είναι ένα καφέ δίπλα στην θάλασσα. Οι Έλληνες του εξωτερικού δεν ξέρουν να ψηφίζουν, όπως λέτε. Δηλαδή, οι Έλληνες που ζουν στην Ελλάδα ξέρουν; Ευτυχώς, οι εκλογές είναι διακοσμητικές πια, οπότε δεν έχει καμία σημασία τι ψηφίζουν οι Έλληνες. Αποδείχτηκαν πολύ επικίνδυνοι για τους εαυτούς τους και την χώρα οι Έλληνες, με αυτούς που ψήφιζαν τόσα χρόνια. Συνεχίζω να τρελαίνομαι στην ιδέα πως οι άνθρωποι εγκαταλείπουν τα σπίτια τους και την πατρίδα τους για να πάνε σε μια άλλη χώρα να …δουλέψουν, αλλά μάλλον μόνο σε εμένα φαίνεται παρανοϊκό αυτό. Σας ευχαριστώ. Εύχομαι να σας πάνε όλα καλά. Την αγάπη μου.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.