Ούνα φάτσα, ούνα ράτσα
Αγαπητέ πιτσιρίκο,
Στο ξεκίνημα δε μπορώ να μη σχολιάσω τα πρώτα κείμενα που έχεις λάβει από τους φίλους που βρίσκονται στην ξενιτιά· λέω τα πρώτα γιατί είμαι σίγουρος ότι θα σου στείλουν πολλές εκατοντάδες, ίσως και χιλιάδες ακόμη καθώς στο εξωτερικό υπάρχει τουλάχιστον άλλη μία Ελλάδα και πάρα πολλοί από αυτούς είναι αναγνώστες σου, συνεπώς για πολύ καιρό θα κυριαρχούν στο μπλογκ τα όσα γράφουν.
Εννοείται πως ένα από τα βασικά που διακρίνει κανείς στα γραφόμενά τους είναι η μεγάλη νοσταλγία για τη χώρα και τους ανθρώπους τους.
Εντάξει, τώρα δεν είμαστε σε φάση “κλέφτρα ξενιτιά τα παλικάρια κλέβεις” και “στο σταθμό του Μονάχου”, αλλά, όπως και να το κάνεις, παρά την απόλυτη παγκοσμιοποίηση και την πραγματικότητα του όπου γης και πατρίς, αφενός δεν μπορεί εύκολα κανείς να ξεχάσει το ομορφότερο μέρος του κόσμου και τους αγαπημένους του ανθρώπους πολύ περισσότερο, και αφετέρου από όσους φεύγουν οι περισσότεροι το κάνουν από ανάγκη και όχι από επιλογή.
Αυτό, βέβαια, η δεύτερη μεγάλη μετανάστευση των Ελλήνων μετά το ’50 και το ’60 θα έχει δραματικές επιπτώσεις και για τις εξελίξεις στη χώρα μας σε πολιτικό, κοινωνικό, οικονομικό και δημογραφικό επίπεδο.
Όσοι παραμείνουν εδώ για να μεγαλώσουν και να γεράσουν, θα βρίσκονται αντιμέτωποι με όλο και πιο δύσκολη πραγματικότητα· βέβαια, η κύρια αιτία για αυτό είναι η χρεοκοπία της Ελλάδας και τα αιώνια μνημόνια, καθώς και η έλλειψη θεσμών και κοινωνικών υποδομών σε όλα τα επίπεδα.
Αλλά η γήρανση του πληθυσμού και η μαζική μετανάστευση θα δυσκολέψουν αφόρητα την εικόνα.
Πιτσιρίκο, πολλές φορές έχεις αναφερθεί στο βασικό εισόδημα.
Κάτι τέτοιο υπήρχε στις χώρες της πρώην Ανατολικής Ευρώπης που τόσο έχουν λοιδορηθεί· ειδικά το να συμβαίνει αυτό από τους νεοέλληνες είναι κωμικό.
Όλοι οι κάτοικοι των χωρών αυτών λοιπόν είχαν εξασφαλισμένη οικία, θέρμανση, ρεύμα, εργασία, πρόσβαση σε υγεία και παιδεία κλπ κλπ.
Πράγματα απλησίαστα για τους νεόπτωχους ραγιάδες που μπορεί να έχουν γίνει οι πιο φτωχοί της Ευρώπης αλλά αντιστέκονται με “φραπεδάκι, τσιπουράκι και στριφτό τσιγαράκι”.
Και μια και μιλάμε για φτώχεια και για Ευρώπη, ας πάμε σε ένα από τα μεγάλα θέματα των ημερών αλλά και των τελευταίων ετών και του μέλλοντος, τα όσα συμβαίνουν στην Ιταλία.
Κατ’ αρχάς, και εκεί, όπως και εδώ, είναι τραγική η κατρακύλα του πολιτικού συστήματος.
Μία χώρα που είχε ένα πανίσχυρο κομμουνιστικό κόμμα και συνδικάτα, τώρα έχει Μπερλουσκόνιδες και ακροδεξιά μορφώματα.
Και επίσης, και εκεί πολλά από τα χαρακτηριστικά που υπάρχουν και εδώ, φτωχοποίηση, μετανάστευση, διαφθορά στο δημόσιο, ανεργία και τα ρέστα.
Ειδικά, η νεανική ανεργία έχει εκτοξευθεί.
Στη χώρα αυτή λοιπόν είχαμε ένα κανονικό πραξικόπημα από την ελίτ της Ευρώπης και του ντόπιου φιλελέ συστήματος.
Κάτι σαν το δικό μας δημοψήφισμα.
Και βλέπω πως και ο λαός εκεί δεν αντιδρά.
Δε βγήκε στους δρόμους.
Δεν έγινε χαμός.
Ίσως ισχύσει το “ούνα φάτσα ούνα ράτσα”.
Βέβαια, η Ιταλία είναι άλλο μέγεθος.
Δύσκολο να μπει σε γερμανική τσέπη όπως έγινε με εμάς.
Το χρέος της είναι τεράστιο και μη βιώσιμο και, αν η Ιταλία σκάσει, θα μιλάμε για το τέλος της ευρωζώνης και της ΕΕ.
Πολύ ενδιαφέρον και ελπιδοφόρο γεγονός.
Για να δούμε.
Φιλικά
Σόλων
(Αγαπητέ φίλε, οι Έλληνες που έφυγαν -και αυτοί που ετοιμάζονται να φύγουν- είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα για την Ελλάδα. Αν, βέβαια, η Ελλάδα θέλει να συνεχίσει να υπάρχει. Αν το θέλει, τους χρειάζεται. Τα μέιλ είναι πάρα πολλά, και έρχονται συνέχεια και άλλα. Η Ιταλία θα είναι το επίσημο τέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Κρίμα που εμείς χάσαμε τη χώρα μας. Για μια απάτη. Να είσαι καλά.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.