Ελληνίδα μάνα

Καλησπέρα πιτσιρίκο
Έχω διαβάσει αρκετά από τα “γράμματα από το εξωτερικό” και κάθε μέρα γίνομαι και πιό χάλια.

Έκανα κουράγιο, όταν, πριν 7 χρόνια, έφυγε πρώτα ο γιος μου και όταν, πριν 4 χρόνια, έφυγε η κόρη μου για την Ελβετία.

Έφυγαν για σπουδές -σε δημόσια Πανεπιστήμια- και μετά παρέμειναν εκεί και δουλεύουν.

Είπα πως είναι για το καλό τους, να πετύχουν, αφού το θέλουν. Και πέτυχαν.

Κάποτε τα παιδιά έφευγαν από την επαρχία για την πρωτεύουσα ή τη μεγάλη πόλη κι οι γονείς έμεναν πίσω κι έκλαιγαν· τελικά συνήθιζαν. Ήταν για το καλό τους.

Τώρα φεύγουν στο εξωτερικό αλλά οι αποστάσεις έχουν πια μικρύνει με την τεχνολογία και τα μέσα μεταφοράς.

Έτσι σκέπτομαι όλα αυτά τα χρόνια και είμαι περήφανη για την επιλογή τους.

Ζουν σε μια πολύ οργανωμένη χώρα, με πολύ καλές αμοιβές, αξιοκρατία στο χώρο δουλειάς, ευκαιρίες εξέλιξης και ασφάλεια.

Το κλίμα είναι σχετικά καλό και μπορείς να κολυμπήσεις στις λίμνες ή να πας για σκι στις Άλπεις.

Με τα χρήματα που παίρνουν, μπορούν να κάνουν ταξίδια και διακοπές και να είναι και συχνά κοντά μας.

Είχα φτιάξει λοιπόν ένα σενάριο στο μυαλό μου, που με βόλευε για να μη στενοχωριέμαι.

Απέφευγα τις μαύρες σκέψεις και, όταν έρχονταν, φρόντιζα να τις διώχνω.

Μόνο το σήμερα έχει σημασία, αύριο βλέπουμε.

Διαβάζοντας όμως τα γράμματα των αναγνωστών σου από το εξωτερικό κλονίστηκα.

Πόσο δύσκολο είναι να ζεις μακριά από τη χώρα σου, τον ήλιο και τη θάλασσα, δεν το είχα καταλάβει.

Κι ακόμα δυσκολότερο να μεγαλώνεις παιδιά σε άλλη κουλτούρα, γλώσσα και πολιτισμό.

Η λέξη “ξενιτιά” νόμιζα ότι δεν υπάρχει στο λεξιλόγιο των επιτυχημένων αυτών παιδιών· είναι πολίτες του κόσμου νόμιζα, κι όλη η γη μια πατρίδα.

Κι όμως βλέπω πως η νοοτροπία και η νοσταλγία καθόλου δεν έχουν αλλάξει.

Τότε λοιπόν γιατί κανείς δεν προσπαθεί να πάρει τη χώρα του πίσω;

Γιατί δεν οργανώνονται όλα αυτά τα μυαλά του εξωτερικού, αντί να στενοχωριούνται και να μιζεριάζουν;

Κάποτε, στη χούντα, οι πατεράδες τους το έκαναν.

Ας αναλογιστούμε λοιπόν όλοι τι μπορούμε να κάνουμε για βοηθήσουμε τον τόπο μας.

Οι νέοι άνθρωποι πρώτα απο όλους.

Αφήσαμε τους ασήμαντους τυχοδιώκτες να ρυθμίζουν τις ζωές μας.

Παραδοθήκαμε αμαχητί.

Ευχαριστώ για τη φιλοξενία.

Ν.Ζ.

(Αγαπητή φίλη, η αγάπη των γονιών προς τα παιδιά είναι η ιδανική και ανιδιοτελής αγάπη. Μεγαλώνεις τα παιδιά για να φύγουν από το σπίτι. Και όλοι ξέρουμε πόσο θλιβερό είναι το σπίτι μιας οικογένειας, χωρίς τα παιδιά. Μεγαλώνεις λοιπόν τα παιδιά με αγάπη, για να ανοίξουν τα φτερά τους και να φύγουν μακριά σου. Το ξαναλέω, τα μεγαλώνεις με αγάπη για να φύγουν από κοντά σου. Αυτό θα ήταν το υγιές να κάνουμε σε όλες μας τις σχέσεις. Δεν το κάνουμε. Βέβαια, άλλο μεγαλώνω τα παιδιά μου για να ζήσουν ελεύθερα, και άλλο να ζουν σε άλλες χώρες και σε άλλες ηπείρους επειδή η πατρίδα τους τα πούλησε. Έχει μια διαφορά. Άλλο αυτός που θέλει να γυρίσει τον κόσμο, κι άλλος αυτός που φεύγει επειδή δεν έχει ζωή εδώ. Εμένα μου την δίνει ότι έφυγαν αυτοί που μπορούν να αλλάξουν τη χώρα και έμειναν αυτοί που την ξέσκισαν, και συνεχίζουν να την περνούν ζωή και κότα. Αυτό δεν μπορώ να το χωνέψω με τίποτα. Και μου την δίνει που δεν το λέει κανείς. Λες και δεν έγινε η μαζική έξοδος των Ελλήνων από τη χώρα. Θα οργανωθούν οι άνθρωποι που έφυγαν. Θα πατήσουν στα πόδια τους και θα οργανωθούν. Και θα βοηθήσουν την Ελλάδα, τους ανθρώπους της και τους εαυτούς τους. Σας ευχαριστώ. Να χαίρεστε τα παιδιά σας. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.