Καλοκαίρι

Κάθομαι σε ένα πολύ ωραίο μπαρ δίπλα στην θάλασσα. Πίνω μια μπύρα. Από τα ηχεία ακούγεται bossa nova, δυο οθόνες στο βάθος δείχνουν τα δυο παιχνίδια του Μουντιάλ που γίνονται παράλληλα.

Ο αγώνας της Πορτογαλίας με το Ιράν δεν συγκινεί κανέναν.

Ο αγώνας της Ισπανίας με το Μαρόκο τραβάει περισσότερα βλέμματα.

Βέβαια, οι περισσότεροι πελάτες έχουν τις πλάτες γυρισμένες στις τηλεοράσεις και κοιτούν την θάλασσα και τον μαγικό ορίζοντα, ενώ τρώνε και πίνουν.

Στο μπαρ δεν υπάρχουν Έλληνες.

Με εξαίρεση τους ιδιοκτήτες και τους σερβιτόρους -και για τους σερβιτόρους δεν είμαι και σίγουρος- είμαι ο μόνος Έλληνας.

Εμφανίστηκαν κάποιοι Έλληνες τουρίστες στο νησί τις τελευταίες μέρες.

Συνταξιούχοι.

Τους Έλληνες τους καταλαβαίνεις γιατί γερνάνε άσχημα.

Επίσης, γκρινιάζουν.

Σήμερα ένας ούρλιαζε πως απαγορεύονται τα σκυλιά στην θάλασσα.

Τόσες μέρες που είμαι εδώ, δεν άκουσα έναν ξένο να παραπονιέται για τα σκυλιά στην τεράστια παραλία -όλα κατοικίδια και εμβολιασμένα-, ενώ οι περισσότεροι έπαιζαν μαζί τους.

Ένας άλλος Έλληνας παραπονιέται για τους «τσίτσιδους», που είναι πάνω από 300 μέτρα μακριά του.

Περνάς από τις ξαπλώστρες και ακούς τα γνωστά κουτσομπολιά και τις γνωστές ανοησίες που ακούς και στην Αθήνα.

Δεν ξέρω, μπορεί και οι ξένοι να λένε τις ίδιες παπαριές αλλά αφενός δεν μιλάνε συνέχεια και αφετέρου δεν γνωρίζω γερμανικά και ολλανδικά.

Τώρα θυμήθηκα κάτι ξένους που μου έλεγαν πόσο τους αρέσουν τα νέα ελληνικά τραγούδια και τους είχα πει πως κι εμένα θα μου άρεσαν πολύ, αν δεν καταλάβαινα τους στίχους.

Ωραία είναι στο μπαρ.

Είναι σαν να μην είσαι στην Ελλάδα.

Αλλά είσαι στην Ελλάδα. Στην όμορφη Ελλάδα.

Μια Ελλάδα που τώρα την απολαμβάνουν εκατομμύρια τουρίστες.

Οι δουλειές για τις τουριστικές επιχειρήσεις πάνε καλά.

Οι ιδιοκτήτες είναι ευχαριστημένοι.

Βέβαια, οι περισσότεροι εργαζόμενοι είναι σε κατάσταση γαλέρας.

Ταιριαστό, γιατί και η Ελλάδα είναι γαλέρα.

Σε μια προσπάθεια να καταλάβω τι παίζει, ρωτάω διάφορους εργαζόμενους για μισθούς, ασφάλιση και ώρες εργασίας.

Καλά, δεν χρειάζεται να τους ρωτήσεις.

Αφενός τα βλέπεις, αφετέρου στα λένε μόνοι τους.

Δουλεύουν στο νησί, για να πληρώνουν το νοίκι στην Αθήνα. Δεν μένει μια. Χαμένος χρόνος. Ούτε ζωή, ούτε χαρά.

Αλλά είναι νέοι και νομίζουν πως αυτές οι κακοπληρωμένες και χαμάλικες δουλειές είναι προσωρινές.

Ναι, προσωρινές είναι. Οι περισσότεροι θα φύγουν στο εξωτερικό.

Πριν από μερικές ημέρες, ήμουν μπροστά σε μια σκηνή ανάμεσα σε ένα αφεντικό και σε έναν εργαζόμενο -την περιέγραψα σε ένα podcast- και θυμήθηκα τι σημαίνει εξευτελισμός και πως κάποιοι άνθρωποι τον ανέχονται.

Επίσης, σκέφτηκα πως, πίσω από την τόση ομορφιά των νησιών μας, υπάρχει και μεγάλη ασχήμια.

Ωραία είναι στο νησί.

Σίγουρα πιο όμορφα από την Αθήνα.

Για μένα τουλάχιστον, που δεν έχω αφεντικό και υπαλλήλους.

Αλλά όσο περνούν οι μέρες, οι άνθρωποι πληθαίνουν και ασχημαίνουν.

Κυρίως, από μέσα.

Καιρός να φεύγω.

Για ένα πιο ήσυχο νησί.

Με λιγότερους ανθρώπους.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.