Οι παραλίες είναι εκεί, οι Έλληνες πού είναι; (Παρακαλώ, ομιλείτε)

Αγαπημένε μου πιτσιρίκο,
Χαίρομαι πολύ που, αν και είσαι καιρό στα νησιά, συνεχίζω να σε ακούω κεφάτο και που περνάς καλά με τους ξένους, γιατί λίγο πριν φύγεις για το Αιγαίο σε άκουγα λίγο πεσμένο και δε μ’ άρεζε καθόλου.

Ειλικρινά στο λέω, δε χαριτολογώ καθόλου.

Μήπως να το σκέφτεις λίγο καλύτερα και να κάτσεις εκεί και το χειμώνα;

Ούτως ή άλλως, μια σύνδεση θες μονάχα. Απλά όποτε βαριέσαι ή είναι ανάγκη, κάνε τις πεταχτές σου στην Αθήνα.

Επειδή δεν έχω φτάσει ακόμα στο επίπεδο του podcast, σου τα στέλνω γραπτώς. Μπορεί να έχω φωνάρα, αλλά το γράψιμο με βοηθά να συγκεντρώνω τη σκέψη μου καλύτερα.

Ενώ κατά 99.9% συμφωνώ με όσα λες και γράφεις, είναι κάποια πράγματα που αναφέρεις για τα οποία θέλω, ως γνήσιο πνεύμα αντιλογίας και για να μη παίζεις μονότερμα, να παραθέσω τα εξής:

Kατ’ αρχάς, οι Έλληνες ποτέ δεν πήγαιναν διακοπές τον Ιούνιο. Ελάχιστοι.

Τον Ιούνιο τα σχολεία και τα πανεπιστήμια είναι ακόμα ανοιχτά και τα παιδιά δίνουν ακόμα εξετάσεις.

Τον Ιούνιο η ζέστη δεν είναι τόσο αφόρητη, ώστε να μη την παλεύεις μέσα στη πόλη, άρα το να πας διακοπές τον Ιούνιο και να καίγεσαι στα τσιμέντα τον Ιούλιο και τον Αύγουστο είναι μάλλον κακός προγραμματισμός.

Τον Ιούνιο πάνε διακοπές οι τουρίστες, γιατί δεν αντέχουν την πολλή ζέστη και μετά τους 30 βαθμούς απλά υποφέρουν.

Ίσως γι’αυτό περιτριγυρίζεσαι από ξένους.

Έχω την εντύπωση πως τον Αύγουστο δεν θα είναι το ίδιο.

Το σίγουρο είναι πως οι Έλληνες που ζουν στην Ελλάδα πλέον δεν μπορούν να πάνε διακοπές όπως πήγαιναν παλαιότερα, γιατί δεν έχουν αρκετά χρήματα να πληρώσουν τις αυξανόμενες τιμές.

Είναι παράλογο οι τιμές να παραμένουν σε προ-κρίσης επίπεδα ή να αυξάνονται, ενώ τα νοικοκυριά να έχουν χάσει κατά μέσο όρο το 45% του εισοδήματος τους.

Αυτά παθαίνεις, όταν είσαι νομισματικός κρατούμενος στη φυλακή του ευρώ.

Επίσης, δεν μπορούν να πάρουν πολλές μέρες άδεια επειδή δεν τους αφήνουν τα αφεντικά τους ή από εργασιακή ανασφάλεια.

Με 30% ανεργία -το επίσημο νούμερο είναι 21%, αλλά και οι πέτρες ξέρουν ότι αυτό είναι ψέμα, γιατί εξαρτάται από το πώς το μετράς- φοβάσαι να ζητήσεις πολλή άδεια από το αφεντικό, για τον ίδιο λόγο που και οι βορειοαμερικάνοι δεν πάνε διακοπές για πάνω από δυο εβδομάδες.

Από φόβο μήπως συνειδητοποιήσουν τα αφεντικά ότι η δουλειά βγαίνει και με λιγότερους και βρούνε το γραφείο τους άδειο, όταν γυρίσουν.

Με 30% ανεργία πρέπει να δουλεύεις σα τον σκύλο και να μη μιλάς και πολύ και να μην έχεις πολλές απαιτήσεις. Γιατί υπάρχει μια ουρά ανθρώπων που θα δεχόντουσαν να δουλέψουν με λιγότερα από σένα.

Υπάρχουν και οι Έλληνες που κατοικούν στα νησιά και κοντά στις παραλίες μόνιμα, αλλά ούτε αυτούς του βλέπεις στις παραλίες φυσικά, είτε γιατί δουλεύουν, είτε γιατί θέλουν να αποφύγουν τους πολλούς τουρίστες, είτε επειδή ακριβώς ζουν μόνιμα εκεί, είναι τυφλοί στο προτέρημά τους.

Υπάρχουν, βέβαια, και Έλληνες που έχουν την ευχέρεια και των χρημάτων και της άδειας.

Είναι οι Έλληνες του εξωτερικού που έχουν καλό μισθό και δεν έχουν θέμα άδειας, αλλά και το στατιστικό λάθος των Ελλήνων που ζουν στην Ελλάδα και είναι αρκετά τυχεροί ώστε να έχουν καλό μισθό, είτε αρκετά τυχεροί ώστε να έχουν γεννηθεί σε οικογένεια με φράγκα.

Έχοντας ταξιδέψει αρκετά, είμαι της άποψης ότι καλύτερος καλοκαιρινός προορισμός από την Ελλάδα δεν υπάρχει.-

Βέβαια, επειδή δεν συμμερίζονται όλοι οι Έλληνες την άποψή μου, ένας επιπλέον λόγος που δε βλέπεις Έλληνες στις παραλίες τον Ιούνιο, είναι επειδή αυτοί που μπορούν, ενδεχομένως να είναι σε άλλες χώρες για διακοπές.

Αναφέρεις συχνά ότι πολλοί ξένοι που συναντάς λένε πως η Ελλάδα είναι παράδεισος και αγοράζουν σπίτια στα νησιά και την περνάνε φίνα, ενώ οι Έλληνες έχουν μεταναστεύσει στις χώρες τους και δουλεύουν.

Δεν ξέρω με τι περιπτωσάρες συναναστρέφεσαι, αλλά οι περισσότεροι βορειοευρωπαίοι που έχουν αρκετά λεφτά για να αγοράσουν μόνιμη κατοικία στην Ελλάδα είναι είτε συνταξιούχοι -που σημαίνει ότι έχουν δουλέψει στις χώρες τους για καμιά 30αριά χρόνια- είτε είναι λεφτάδες.

Οι βορειοευρωπαίοι αγαπάνε πολύ τις χώρες τους.

Γι’ αυτό και, ενώ είναι συχνό φαινόμενο να σηκώνονται και να φεύγουν για να ζήσουν αλλού για μερικά χρόνια, είναι επίσης συχνό φαινόμενο ότι επιστρέφουν.

Ακόμα και οι συνταξιούχοι, ειδικά αν έχουν προβλήματα υγείας και ενώ βρίσκονται στον ελληνικό παράδεισο, δε την παλεύουν με το ελληνικό σύστημα υγείας.

Επιστρέφουν μάλιστα στις χώρες τους για τους ίδιους λόγους που οι Έλληνες του εξωτερικού νοσταλγούν τη δική τους.

Τους λείπουν οι φίλοι τους και οι οικογένειές τους και το γνώριμο των αναμνήσεων της παιδικής τους ηλικίας.

Επίσης, επιστρέφουν γιατί εδώ η ανεργία είναι ελάχιστη, επομένως ξέρουν ότι θα βρούν δουλειά με καλά λεφτά και θα έχουν εργασιακή ασφάλεια, αφού και να σε απολύσουν θα βρεις άλλη δουλειά μέσα σε 2-3 μήνες το πολύ.

Από όπου και αν το πιάσεις, πάλι ρε γαμώτο καταλήγεις στις δουλειές και τα λεφτά.

Τι κακό πράμα. Τι κουτόχορτο έχουμε φάει και συνεχίζουμε και ασχολούμαστε με το να δουλεύουμε για να βγάζουμε χρήματα.

Να δουλεύεις για τη καύλ@ σου και γιατί σε εμπνέει αυτό που κάνεις, ναι να το καταλάβω.

Αλλά να δουλεύουμε για τα φράγκα;

Πλύση εγκεφάλου.

Κάποια στιγμή θα σου γράψω και γι’ αυτό.

Ίσως, να το κάνω καλύτερα podcast, για να ζεσταθείς με τη σέξυ φωνή μου.

Είναι κακό πράμα να μεταναστεύεις για τα λεφτά, πιτσιρίκο.

Δεν είναι μόνο η νοσταλγία που τρώει τους μετανάστες.

Γιατί, αν η ευτυχία εξαρτιόταν από τη δουλειά και τα λεφτά, δεν θα υπήρχε δυστυχισμένος οικονομικός μετανάστης.

Ούτε θα χαπακώνονταν με Πρόζακ και Ζολόφτ οι βολεμένοι βορειοευρωπαίοι και οι βορειοαμερικάνοι.

Έχεις δίκιο. Είναι παράλογο να μεταναστεύεις για δουλειά και για λεφτά. Γιατί ακόμα και αν τα αποκτήσεις, σύντομα καταλαβαίνεις ότι δεν είναι αρκετά.

Όπως έλεγε και ο Καζαντζάκης, η ευτυχία είναι στα μέτρα του κάθε ανθρώπου. Είναι μέσα μας, όχι αλλού.

Φιλιά από το υποφερτά ζεστό Αμστελόδαμο,

Κώστας

(Αγαπητέ Κώστα, θα πρωτοτυπήσω και δεν θα σχολιάσω το κείμενό σου -είναι και πάρα πολλά τα θέματα που βάζεις- αλλά θα παραθέσω, ως σχόλιο, ένα κείμενο του Φίλιππου. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Γεια σου πιτσιρίκε,

χτύπησες μεγάλη φλέβα με το θέμα των ημερών –τα κείμενα των αναγνωστών που έφυγαν στο εξωτερικό-, ουσιαστικά σου στέλνω το μήνυμα για να σε ευχαριστήσω για την καθημερινή σου προσφορά και επειδή παραμένω στην Ελλάδα και δεν έφυγα για το εξωτερικό σου στέλνω πολύ σύντομα κάτι που μου έτυχε σήμερα στην παραλία της Θεσσαλονίκης από την ανάποδη πλευρά.

Αμερικανός καθηγητής πανεπιστημίου βρίσκεται εδώ για μία δυναμική ψυχοθεραπεία.

Τον χώρισε η Ιταλίδα γυναίκα του και στην Αμερική νιώθει απολύτως μόνος μεταξύ γνωστών και φίλων, και προτίμησε την δυναμική Μεσόγειο, γιατί έφτασε στο σημείο να παραμιλάει για να αντέξει την μοναξιά του.

Μου είπε ότι θα ήταν ικανοποιημένος ακόμα και εάν περπατούσαμε μαζί για λίγο, πράγμα που κάναμε, καθώς περιμέναμε να πάρουμε καφέ.

Δύσκολες οι καθημερινές συνθήκες στην χώρα μας αλλά τα χάνουμε όλα, όταν χάνουμε την επαφή με τους γύρω και τον χώρο μας, όπου και εάν βρεθούμε στη ζωή.

Μετά είναι δύσκολος ο γυρισμός.

Να είσαι πολύ καλά,

Φίλιππος

(Αγαπητέ Φίλιππε, σε ευχαριστώ. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.