Όπου και να ταξιδέψω, η Ελλάδα με πληγώνει

Γειά σου Πιτσιρίκο!
Όπως θα διαβάσεις, σου γράφω από Ελλάδα ενώ ετοιμαζόμαστε να φύγουμε. Θα δεις αν πληροί τις προϋποθέσεις για το κάλεσμα που έκανες.

Έχω καταλάβει ότι σου αρέσουν οι ιστορίες, κι εγώ έχω ανάγκη να πω κάποια πράγματα, κι έτσι στο γράφω.

Θα ξεκινήσω λέγοντας πως, αν και γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Ελλάδα και η μία πρώτη μου γλώσσα είναι τα ελληνικά -μαζί με τα αγγλικά- είμαι μισός Έλληνας, με το άλλο μισό να είναι μπερδεμένο δυτικο-ευρωπαϊκό (ουσιαστικά, μίξη Γαλλο-Αμερικάνικη).

Απ’ όταν πήγα γυμνάσιο κι άρχισα να καταλαβαίνω, συνειδητοποίησα ότι ούτε είμαι, ούτε αισθάνομαι Έλληνας σε κανένα επίπεδο.

Άλλη κουλτούρα, άλλοι τρόποι-manners, άλλη μουσική, άλλη διασκέδαση, άλλο χιούμορ, γενικά άλλο.

Από τα 16 μου που πλέον έβλεπα τι γίνεται, άρχισα να απεχθάνομαι αυτή τη χώρα-μπoυρδέλο και δεν έβλεπα την ώρα να σηκωθώ να φύγω.

Κατάφερα να λείψω για 7-8 χρόνια με σπουδές και λίγη δουλειά στη Βρετανία, ποτέ όμως δεν κατάφερα να δραπετεύσω πραγματικά και -λόγω κούρασης και οικογενειακών πιέσεων- υποχρεώθηκα να επιστρέψω το 2005 και ξανά το 2009, όταν προσπάθησα για Καναδά, με αποτέλεσμα να εγκλvβιστώ από τότε εδώ.

Βοήθησα άλλους φίλους να φύγουν και να εγκατασταθούν έξω, αλλά εγώ δεν τα κατάφερνα.

Κι αν μέσα σε αυτά τα χρόνια εδώ δεν είχα γνωρίσει τη γυναίκα μου και δεν είχαμε κάνει το παιδί μας, θα τα θεωρούσα τα πιό χαμένα χρόνια της ζωής μου.

Και οφείλω να εξηγήσω γιατί έχω τέτοια απέχθεια προς την νεοελληνική πραγματικότητα, καθημερινότητα, και (μη-)κουλτούρα.

Πρώτον, δεν αντέχω και δεν χωνεύω την αγένεια, τη μαγκιά και την έλλειψη σεβασμού, που είναι η αδιαμφισβήτητη καθημερινότητα στην Ελλάδα.

Όσο δύσκολη κι αν είναι η ζωή στο εξωτερικό, ειδικά όταν πρωτοφτάνεις κάπου -το έχω ζήσει 3 φορές- ποτέ δεν αντιμετωπίζεις αγένεια, ποτέ δεν σε ξεφτιλίζουν στις δημόσιες υπηρεσίες, ποτέ δεν αντιμετωπίζεις παραλογισμό.

Γραφειοκρατία ναι, παραλογισμό και αγένεια όχι.

Στο πλαίσιο του παραλογισμού, για να μην πω κι εγώ τα περί φορολογίας, ασφάλισης και δημοσίου, θα αναφερθώ στο ασύλληπτο πράγμα που λέγεται ΔΟΑΤΑΠ.

Έχω δύο εξειδικευμένα πτυχία και επειδή δεν υπάρχει κανένα αντίστοιχο τμήμα σε ελληνικό πανεπιστήμιο, ΔΕΝ μπορώ να πάρω «αντιστοιχία» από το ΔΟΑΤΑΠ!

Με αποτέλεσμα, από το 2008, να χάσω ΔΥΟ προσφορές για δουλειά σε αγγλόφωνα προγράμματα σε σχολεία της Αθήνας.

Αντίστοιχα, όταν δούλευα υπάλληλος είτε σε μαγαζί, είτε σε εταιρία, πληρωνόμουν σαν να μην έχω κανένα πτυχίο.

Όταν πήγα να ξεκινήσω δουλειά με ξεναγήσεις, δεν μπορούσα να γίνω δεκτός στο τρίμηνο πρόγραμμα πιστοποίησης ξεναγών. Και πολλά άλλα…

Αποτέλεσμα: να μην μπορείς ποτέ να σταθείς στα πόδια σου! Μία ζωή να εξαρτάσαι από γονείς, αφεντικά και μ@λάκες.

Σα να μην έφταναν αυτά, βρισκόμαστε σε μία χώρα που ισοπεδώνει τα πάντα.

Για μένα, Έλληνας σημαίνει «δεν σέβομαι», γιατί πραγματικά δεν σέβονται.

Καπνίζουν παντού, μιλάνε άσχημα, οδηγούν φρικτά, καταστρέφουν το περιβάλλον τους, τη χώρα τους, τα σχολεία και την παιδεία τους.

Όλοι υπερασπίζονται την ανομία, από τα κομματικά βύσματα, τους αριστερούς που τα έχουν πλακάκια με τους αναρχικούς στα Εξάρχεια και τους δεξιούς με τους δολοφόνους της Χ.Α., τον παραλογισμό των φόρων που σε οδηγεί με το ζόρι στα μαύρα για να επιβιώσεις, τις κλίκες που τρώνε τα ΕΣΠΑ, και τόσα, μα τόσα πολλά άλλα…

Αυτή τη στιγμή, λοιπόν, στα σχεδόν 40 μου, χώρις να μιλάω τη γλώσσα αλλά με οικογένεια δική μου, και της γυναίκας μου και τον κολλητό μου (με την οικογένειά του), όλοι τους στη Γαλλία -σε διαφορετικές πόλεις, αλλά όλοι καταευχαριστημένοι- ετοιμαζόμαστε να φύγουμε κι εμείς!

Και δεν βλέπω την ώρα!

Τώρα που σου γράφω, βάζουμε τα θεμέλια, γιατί δεν γίνεται να φύγεις έτσι απλά, όταν έχεις παιδί.

Στη Γαλλία δεν σου νοικιάζει κανείς σπίτι, αν δεν είσαι μισθωτός, δε πα να βγάζεις 100.000 ευρώ το μήνα σαν ελεύθερος επαγγελματίας· κι ο λόγος είναι πως ο νόμος υποστηρίζει τον ενοικιαστή και όχι τον ιδιοκτήτη, οπότε δεν μπορούν να σε βγάλουν εύκολα από το σπίτι, αν σταματήσεις να πληρώνεις!

Οπότε, πριν πάμε, πρέπει να στρώσουμε τον δρόμο.

Όμως, η ζωή εκεί είναι πολλή καλή· και μιλάμε για επαρχία, μακριά από το Παρίσι.

Πρώτον, μπορείς να είσαι επαρχία και να έχεις τα πάντα για σένα και τα παιδιά σου.

Η επαρχία είναι ζωντανή και με κουλτούρα.

Οι άθρωποι είναι ήρεμοι, ευγενικοί, εξυπηρετικοί.

Ναι, οι Γάλλοι είναι πολύ κλειστοί και πολύ δύσκολα κάνεις φίλους, αλλά όλη η υπόλοιπη ζωή σου, και καθημερινότητά σου είναι τόσο ήρεμη και εύκολη. Εύκολη!

Κάτι ανήκουστο στην Ελλάδα.

Κανείς δεν μαρτυράει επειδή έπρεπε να πάει στη τράπεζα, ή στη δημόσια υπηρεσία, ή απλά επειδή βγήκε στο δρόμο.

Κι αν θες φίλους, θα βρεις. Αμερικανούς, Βρετανούς, Δανούς, Τούρκους, Κροάτες. Γενικά, θα βρεις κόσμο.

Το μεσημέρι, η ζωή σταματάει κι όλοι τρώνε με ηρεμία, βγάζουν τα τυριά και πίνουν κρασάκι, το έχω ζήσει.

Η φύση είναι παντού και είναι προσβάσιμη, τα παιδιά έχουν να κάνουν τόσα πολλά πράγματα μέσω του δήμου και του κράτους, χωρίς οι γονείς να πρέπει να πληρώνουν συνεχώς από την τσέπη τους!

Βλέπεις, μπορεί η φορολογία κι εκεί να είναι «τσιμπημένη», αλλά έχεις παροχές.

Τα σχολεία φοβερά.

Και τα παιδιά, από τον νόμο, δεν επιτρέπεται να έχουν homework, αλλά πρέπει να έχουν κάνει όλο το διάβασμα στο σχολείο.

Επίσης βάσει νόμου, πρέπει όλες οι δραστηριότητες και τα μαθήματα για παιδιά να τελειώνουν μέχρι τις 19:00, ώστε να είναι σπίτι τους νωρίς· όχι όπως εδώ που παιδάκια 8 κα 9 χρονών τελειώνουν στις 21:00 και στις 22:00.

Το κράτος δίνει ένα σωρό επιδόματα, κι όλοι λένε στις γυναίκες να πάρουν τα επιδόματα και να κάτσουν σπίτι με το μωρό τους για όσο περισσότερο μπορούν.

Από δουλειά δεν θα το συζητήσω.

Συνεργάζομαι ήδη με Γαλλία σαν freelancer και ετοιμάζουμε ένα project, και η συνεργασία και η επικοινωνία είναι άψογες.

Όπως γράψανε και τόσοι άλλοι, το εργασιακό περιβάλλον και ο επαγγελματισμός δεν έχουν καμία σχέση με τη βαρβαρότητα της Ελλάδας.

Ευγένεια, οργάνωση και σεβασμός. Για να μην μιλήσω για τις αμοιβές.

Επειδή έχω ζήσει Βρετανία, δεν θα πήγαινα εκεί να μεγαλώσω το παιδί μου.

Όμως, αρνούμαι κατηγορηματικά να το μεγαλώσω στην Ελλάδα.

Ας μείνουν στην Ελλάδα όλοι αυτοί που τα κάνανε σαν τα μούτρα τους και είναι και τόσο περήφανοι πατριώτες· και δεν αναφέρομαι στους πολιτικούς, αλλά στους καθημερινούς Νεοέλληνες που δεν σέβονται τίποτα, αλλά πιστεύουν πως αυτοί είναι οι πιο έξυπνοι.

Λατρεύω την ελληνική γη, το τοπίο και τις μυρωδιές, και τα αρχαία μνημεία.

Δεν έχω, όμως, καμία υπομονή ή ανοχή για τους κατοίκους.

Οπότε, θα ερχόμαστε μόνο για διακοπές!

Ειλικρινά, για μένα η Ελλάδα είναι αυτό που περιέγραψε ο Σεφέρης: «όπου και να ταξιδέψω, η Ελλάδα με πληγώνει», και δεν βλέπω την ώρα να φύγω, μόνιμα.

R.

(Αγαπητέ φίλε, κατ’ αρχάς, συγγνώμη που καθυστέρησα να ανεβάσω το κείμενό σας. Έχω χαθεί μέσα στα άπειρα μέιλ και στα μηνύματα από ανθρώπους που έφυγαν ή θα φύγουν. Αγαπητέ φίλε, κι εγώ δεν αισθάνομαι Έλληνας, με την έννοια που περιγράφετε τον Έλληνα. Αλλά, ποιος λέει πως είναι μόνο έτσι οι Έλληνες; Υπάρχουν κι άλλοι Έλληνες. Ευτυχώς. Το πρόβλημα είναι πως πολλοί από αυτούς φεύγουν. Τη ζωή που ψάχνετε στην Γαλλία, μπορείτε να την βρείτε και στα ελληνικά νησιά. Ειδικά, στην Κρήτη, εκτός από τα κρασιά και όλα τα καλά του κόσμου, θα έχετε και οκτώ μήνες καλοκαίρι. Επίσης, είναι βέβαιο πως θα συναντήσετε ανθρώπους από πολύ περισσότερες χώρες από αυτούς που θα συναντήσετε στην γαλλική επαρχία. Και πιο ανοιχτόμυαλους. Βέβαια, έχετε εξειδίκευση που δεν υπάρχει στην Ελλάδα. Αυτό το ξέρατε, όμως, όταν σπουδάζατε. Οπότε, είναι και θέμα προτεραιοτήτων που έχει ο καθένας στη ζωή του. Με κάθε σεβασμό στον Γιώργο Σεφέρη, ο οποίος λάτρεψε την Ελλάδα, όπου και να ταξιδέψω η Ελλάδα με μαγεύει. Και με πληγώνει. Όπως μπορεί να σε πληγώσει μόνο κάποιος που αγαπάς. Αλλά δεν αντέχω άλλο τους πληγωμένους, ούτε τον πληγωμένο -πριν από 82 χρόνια, δηλαδή την εποχή του Μεσοπολέμου- νεαρό Σεφέρη. Θα τον είχε απορρίψει κάποια όμορφη, και του βγήκε στο ποίημα. Αν φας χυλόπιτα από κάποια που ερωτεύτηκες, όλα χάλια σου φαίνονται. Ειδικά, αν την είδε αγκαλιά με κάποιον άλλον. Όποιος το έχει ζήσει αυτό -σχεδόν όλοι δηλαδή-, ξέρει πως δεν το ξεπερνάς ποτέ στη ζωή σου. Θέλεις να πεθάνεις. Ξέφυγα, όμως, από το θέμα. Καλή ζωή στην Γαλλία και περιμένω τις εντυπώσεις σας, μετά από τρία χρόνια. Σας ευχαριστώ. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.