Αν δεν είχα φύγει, θα ήμουν καλύτερα;
Αγαπητέ πιτσιρίκο,
Σε ευχαριστώ που δίνεις βήμα και σε μένα να γράψω τις εμπειρίες μου από τη ζωή στο εξωτερικό. Δεν ξέρω πώς να ξεκινήσω, καθώς όλα είναι ένα κουβάρι μέσα μου.
Λοιπόν, ας το πάρουμε περίπου από την αρχή.
Φύγαμε, με τον σύντροφό μου -και τωρινό πατέρα των δυο παιδιών μου- για Γερμανία, το 2000.
Ο σύντροφος με καλές σπουδές, καθότι μηχανικός, εγώ, εν μέρει, γερμανοτραφής και γνώστης της γλώσσας, παιδί μεταναστών που επέστρεψαν στα πάτρια εδάφη.
Ο στόχος ήταν εμβάθυνση σπουδών, απόκτηση εμπειριών, επαγγελματική διέξοδο και φευγιό, γενικά, από την πόλη της Θεσσαλονίκης η οποία δεν είχε τίποτα άλλο να μας προσφέρει.
Μείναμε για αρχή στην Κολωνία και έπειτα στο Βερολίνο.
Στο διάστημα των 6 περίπου χρόνων, έκανα ταξίδια που δεν θα είχα κάνει ποτέ, αν έμενα Ελλάδα.
Γνώρισα ανθρώπους οι οποίοι είχαν να μου πούνε κάτι.
Επίσης, έμαθα ότι τα ρούχα μπορούμε να τα φοράμε και ασιδέρωτα.
Πήγα σε ένα σχολείο δεύτερης ευκαιρίας, για να πάρω “σειρά σε σχολή” και άκουγα τη συμβουλή ότι η Γερμανία είναι της υπομονής.
Επαγγελματικά, πορευόμουν με δουλειές ευκαιριακές και χωρίς να μου δίνουν κάτι ιδιαίτερο.
Δίνοντας μάχη καθημερινά -και έχοντας και τη νοσταλγία να σε ταλανίζει-, φτάνεις σε ένα σημείο, φαντάζομαι το νιώθουν και άλλοι, που δεν θέλεις να μείνεις στα ξένα αλλά ούτε και να επιστρέψεις στην πατρίδα.
Νιώθεις το αδιέξοδο να σε πνίγει, να τα μετράς και να τα ζυγίζεις.
Αποφασίσαμε τελικά -κυρίως διότι επαγγελματικά δεν είδαμε κάποια διέξοδο- να επιστρέψουμε με τον σύντροφό μου και να παλέψουμε στην Ελλάδα, δηλαδή Θεσσαλονίκη, έχοντας στις αποσκευές μας τουλάχιστον επιπλέον γνώσεις.
Ο σύντροφος, έκτοτε, παλεύει ατελείωτες ώρες, κυρίως στα εργοστάσια, καθότι μηχανικός, μένοντας και άνεργος για κάποια χρονικά διαστήματα.
Εγώ, επιστρέφοντας στην Ελλάδα της προ κρίσης 2007, είχα την αυτοπεποίθηση και τον αέρα που είχα κερδίσει στο Βερολίνο.
Κυνήγησα καλύτερες δουλειές από ό,τι είχα κάνει μέχρι τότε, και τα πράγματα πήγαιναν αρκετά καλά.
Το 2009, απέκτησα την κόρη μου και ο σύντροφος δεν είχε σε εκείνη τη φάση δουλειά όπως και εγώ.
Αναγκαστήκαμε να μετακομίσουμε στην επαρχία, στο σπίτι των γονιών μου.
Έχω κάνει σπουδές εξ αποστάσεως, ξένες γλώσσες και σεμινάρια αλλά, για μια γυναίκα 42 χρονών με δυο παιδιά στην Ελλάδα του 2018, δεν είμαι και το πιο ελκυστικό εργατικό δυναμικό.
Δεν έγραψα πολλά για την εμπειρία μου στο εξωτερικό, και πλέον ζω στην ελληνική επαρχία.
Εκεί που ήθελα να καταλήξω, όμως, είναι το εξής: όσο ήμουν στο εξωτερικό μήπως τελικά έχασα κάτι στο εν τω μεταξύ; Αν δεν είχα φύγει, θα ήμουν καλύτερα; Εννοώ και επαγγελματικά αλλά και, ως στάση ζωής, θα μου φαίνονταν όλα φυσιολογικά; Ή να αρχίσω να σκέφτομαι πάλι το φευγιό;
Φυσικά, τροφή για σκέψη ήταν και τα γράμματα όλων αυτών των ανθρώπων που διαβάζω· μου φεύγει και κανένα δάκρυ.
Την γερμανική πραγματικότητα την ξέρω καλά, όπως και το σύστημα τους, αλλά, πιτσιρίκο, δεν είμαι πλέον εγώ και το δισάκι μου.
Να είσαι καλά
Β.
Υ.Γ. Ξέρεις τι δεν αντέχω άλλο, ¨ο Θεός μας φυλάει¨. Κυρίως τα παιδιά. Και όποιος θέλει να δουλέψει, βρίσκει.
(Αγαπητή φίλη, νομίζω πως και οι περισσότεροι από αυτούς που έφυγαν, αναρωτιούνται πώς θα ήταν η ζωή τους, αν δεν είχαν φύγει. Βέβαια, και πολλοί από αυτούς που έμειναν σκέφτονται πώς θα ήταν η ζωή τους, αν είχαν φύγει. Δεν υπάρχει απάντηση. Έχει να κάνει με τον χαρακτήρα του κάθε ανθρώπου, με την κατάσταση και την ηλικία που βρίσκεται, και, κυρίως, με τις ανάγκες του και τις επιθυμίες του. Είναι η ζωή του καθενός θάλασσα δίχως άκρη που λέει και το τραγούδι. Σε εμένα έχει κάνει καλό η Ελλάδα. Και την ευχαριστώ. Ευχαριστώ κι εσάς. Εδώ να μείνετε. Την αγάπη μου.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.