Θα περάσει

Γεια σου Πιτσιρίκο!
Ψάχνοντας για κοχύλια. Αυτό θα κάνω και φέτος το καλοκαίρι, όταν θα κατέβω Ελλάδα τον Αύγουστο. Θα μαζέψω και πάλι κοχύλια και θα τα φέρω μαζί μου, επιστρέφοντας. Συλλογή τα κάνω!

Αυτά, και ηχογραφήσεις από το κύμα που σκάει σε διαφορετικές ελληνικές παραλίες καθε χρόνο, σαν αυτόν τον ήχο δεν υπάρχει άλλος.

Θα λιαστώ, θα “φωτοσυνθέσω” -όλοι δέντρα δεν είμαστε άλλωστε; άλλα με βαθιές ρίζες αλλά με πιο ρηχές-, θα παράγω την πολυπόθητη βιταμίνη D και θα αφήνω την αλμύρα κάθε μέρα για ώρες στο δέρμα μετά το μπάνιο, να το κάνει να τραβάει και να τσιτώνει.

Ωραία αίσθηση, με κάνει να νιώθω ζωντανή!

Ακούγονται ρομαντικά και ονειροπόλα αυτά, ξέρω, αλλά είναι ερωτεύσιμη η άτιμη η θάλασσα τι να κάνουμε;

Από πού να ξεκινήσω δεν ξέρω, θα ήθελα τόσα πολλά να σου γράψω. Λέω να ξεκινήσω ανάποδα.

Τα δικά μου ηθικά και μη ηθικά διδάγματα μετά από 8-9 χρόνια στο εξωτερικό και άλλα κάμποσα στην Ελλάδα:

1) Είμαστε ελεύθεροι να κάνουμε ό,τι θέλουμε και ό,τι τραβάει η καρδιά μας, όταν συνειδητοποιήσουμε ότι τα “πρέπει”, τα ταμπού, τα κοινωνικά στερεότυπα και οι προσδοκίες των άλλων για εμάς είναι όλα εικονικά. Μάτριξ. Πιτσιρίκο, Μάτριξ.

2)”Όπου γης και πατρίς”, για όσο πατώ στην εκάστοτε γη που βρίσκομαι. Καμιά γης δεν είναι παράδεισος αλλά όπου έχει αράξει η ψυχή σου και τη βρίσκει και έχεις και κάποια δικά σου άτομα κοντά είναι “πατρίς”.

3) Αν έχεις όρεξη για δουλειά, τσαγανό, ιδέες και ενθουσιασμό -το κατά δύναμιν-, πας μπροστά έξω.

4) Αν δεν μάθεις να περνάς καλές ώρες με την πάρτη σου, δεν θα περάσεις ποτέ με κανέναν.

5) Δεν κάνω μακροχρόνια σχέδια, ό,τι μου πει η καρδιά μου, όπου είναι να με πάει θα με παει, αν είναι να με φέρει πίσω, θα με φέρει.

6) Θέλω να κάνω κάτι καλό σε αυτόν τον κόσμο, είτε με τον έναν είτε με τον άλλον “μικρό” ή “μεγάλο” τρόπο.

7) Μάθε τέχνη κι άστηνε, και πριν πεινάσεις πιάστηνε.

8) Το “σύστημα” τρώει τα πάντα και είναι το ίδιο παντού. Οι “τέχνες” που λέγαμε πριν, ε όλο και σε κάτι θα βοηθήσουν να αποκολληθείς από αυτό.

9) Τη γλώσσα -και όλα της τα τερτίπια- την μαθαίνεις κάπως καλύτερα, όταν “κοιμηθείς” μαζί της.

Από την Ελλάδα εφυγα το 2009 για πρώτη φορά, λίγο πριν μας κάνει σερπράϊζ εμφάνιση το ΔΝΤ.

Προσπαθούσα χρόνια να φύγω, όχι γιατί δεν έβρισκα μια κάποια δουλειά, αλλά γιατί πάντα είχα μια λαχτάρα να γνωρίσω τον κόσμο και να ζήσω και κάπου αλλού.

Οι γονείς μου, απλοί άνθρωποι της εργατικής τάξης που δεν είχαν βγάλει πανεπιστήμιο, αλλά μόχθησαν να μας σπουδάσουν και εμένα και τα αδέρφια μου, δεν είχαν περάσει την “Πρέβελη” ποτέ ως τότε, βλέπεις, και δεν μπορούσαν να το καταλάβουν όλο αυτό.

Είχε και ο καθένας απο ένα αδέρφι στα ξένα για δεκαετίες και την ξέρανε καλά την ξενιτιά.

Είχα εκείνη την περίοδο πρόταση για καλοπληρωμένη δουλειά για τα τότε ελληνικά δεδομένα και την απέρριψα, για να φύγω και να δουλέψω σε πανεπιστήμιο στο αντικείμενό μου στο εξωτερικό για 1 χρόνο.

Της μητέρας μου της πήρε καιρό να το χωνέψει.

Το συζητήσαμε, ψιλοκαυγαδίσαμε αλλά δεν μπορούσαν να κάνουν και αλλιώς, το δέχτηκαν, γιατί, στην τελική, θέλανε να είμαι ευτυχισμένη και είχαν δει οτι έψαχνα καιρό και μου πήρε 2 χρόνια να τα καταφέρω, άλλωστε λέγανε 1 χρόνος μόνο είναι και θα γυρίσει.

Ήμουν τόσο αποφασισμένη και ήθελα τόσο να με δοκιμάσω και να δουλέψω πάνω σε αυτό που αγαπούσα, να δω νέους τόπους, να με μάθω νέα πράγματα και να κυνηγήσω το όνειρό μου, γιατί είχα όνειρο και στόχο.

Και να μαι κι εγώ λοιπόν, όπως πολλοί άλλοι, στη Γηραιά Αλβιώνα σε κάποια πόλη της κεντρικής Αγγλίας.

Smiths, The Cure, James, Depeche Mode, Massive Attack, Tricky, Gorillaz και και και πολλά άλλα με φέρανε βόρεια.

Για να τα λένε τόσο ωραία, σκέφτηκα κάποιος λόγος θα υπάρχει.

Πολιτισμικό σοκ, Πιτσιρίκο.

Πρώτη φορά έβλεπα να περπατάνε τόσοι διαφορετικοί άνθρωποι γύρω μου, λογής λογής από όλα τα μέρη του κόσμου.

Είχαν διασταλεί οι κόρες των ματιών μου σοβαρά!

Σοκ με το φαγητό, με τον καιρό, με όλα με τα καλά του και με τα κακά του, γιατί και απο τα δυο έχει παντού.

Έκανα παρέα με κόσμο απο διάφορες χώρες και αν και δεν ήθελα να συναναστραφώ τόσο με Έλληνες, γιατί είχα πάει με τη φιλοσοφία του να γνωρίσω άλλες κουλτούρες, σε αυτή την πόλη γνώρισα κάποιες απο τις όμορφες ελληνικές ψυχές που έχω γνωρίσει στη ζωή μου.

Μια όμορφη φιλία γεννήθηκε σε αυτό το γκρουπ των 5 και είμαστε ένας ώμος να ακουμπήσει ο καθένας, αν χρειαστεί, και ας είμαστε όλοι διασκορπισμένοι τώρα σε διαφορετικά σημεία του ορίζοντα.

Συναντιόμαστε, όμως, κάθε χρόνο και πάμε έστω ένα ταξίδι παρά τις υποχρεώσεις μας.

Και τι το γέλιο ρίχνουμε δεν περιγράφεται! Είναι η ψυχοθεραπεία μας!

Οπότε αυτός ο 1 χρόνος στην κεντρική Αγγλία μου έδωσε πολλά καλά αλλά το καλύτερο ήταν αυτές οι φιλίες ζωής!

Αποφασίζω να επιστρέψω το 2010, με το πέρας του 1 έτους, εν μέσω αρχής κρίσης και ΔΝΤ, αν και είχα πρόταση απο το πανεπιστήμιο να μείνω και να συνεχίσω.

Είπα να γυρίσω να το προσπαθήσω, μιας και ήταν και το τότε αμόρε πίσω.

Αυτόν τον χρόνο θα τον θυμάμαι καλά.

Όλα πήγαν στραβά. Έμεινα 8 μήνες και ξανάφυγα.

Προβλήματα υγείας, ανεργία, συναισθηματικός χωρισμός, οικονομικά προβλήματα και αποκορύφωμα ο γρήγορος θάνατος του πατέρα μου 3 μήνες πριν ξαναφύγω.

Χρονιά σταθμός το ‘10 και αρχές ’11.

Τελικά, κατέληξα ότι επέστρεψα, ώστε να τα φέρει έτσι η ζωή και να είμαι κοντά πριν φύγει ο πατέρας μου.

Έκανα ό,τι μπορούσα να βοηθήσω και ήμουν εκεί, αν έλειπα δεν θα το ξεπέρναγα εύκολα.

Έμεινα κοντά στη μητέρα μου για κάποιους μήνες και έφυγα ξανά γιατί είχα κλείσει τη δουλειά πριν το θάνατο του πατέρα μου και επειδή η οικονομική μου/μας κατάσταση δεν με έπαιρνε να μείνω παραπάνω και να αρχίσω να τρώω απο τη σύνταξή της.

Με έσπρωξε και εκείνη να το κάνω και ας με έβλεπε να διστάζω, τι θα κάνεις εδώ μου είπε;

Και να ‘μαι και πάλι μόνη, σε νέα πόλη της Αγγλίας, αυτή τη φορά κάπου στο νότο, φτου κι απ’ την αρχή!

Οι πρώτοι 6 μήνες δύσκολοι, αλλά ήθελα να φτιάξω τη ζωή μου και πάλι.

Τους πρώτους μήνες, έμαθα να με βγάζω για καφέ μόνη, να με πάω σινεμά μόνη, συναυλίες μόνη, διστακτικά αρχικά, αλλά με χαρά σιγά σιγά!

Τώρα, αν δεν πάω μια στο τόσο μόνη για καφέ, δεν έρχομαι στα ίσια μου.

Μέσα στο χρόνο, έχτισα έναν κύκλο μέσω της εταιρίας που δούλευα -και μέσω άλλων δραστηριοτήτων- και η ζωή άρχισε να κυλάει πιο όμορφα και ωραία.

Είπα στον εαυτό μου, στο χέρι σου είναι να περάσεις καλά και να γνωρίσεις ενδιαφέροντες ανθρώπους· αν δεν προσπαθήσεις εσύ, κανείς δεν θα το κάνει για σένα.

Πήρε καιρό αλλά έγινε, Πιτσιρίκο!

Αυτή η πόλη -που την έχω στην καρδιά μου- και αυτή η δουλειά πέρα το ότι μου άνοιξε τόσες νέες πόρτες στον κόσμο και στο αντικείμενό μου, με γαλήνεψε, με βοήθησε να βρω τη χαμένη ισορροπία μου, και έφερε ανθρώπους στο δρόμο μου απο διάφορα μέρη της γης, φίλους που με τη στάση ζωής τους και το χαρακτήρα τους με άλλαξαν προς το καλύτερο.

Πάντως, πέρα απο την πλάκα, σαν ανέκδοτο είμαστε, από αυτά τα παλιά που λένε μια φορά ήταν μια Ελληνίδα, ενας Γερμανός και ένας Ιταλός.

Εμείς είμαστε σε πιο πολύπλοκη βερσιόν.

Το πιο σημαντικό, όμως, που μου έδωσε αυτό το μέρος και αυτή η δουλειά, ήταν που με βοήθησε να βοηθήσω οικονομικά την μητέρα μου και αρκετές φορές τα αδέρφια μου, γιατί τα χρόνια που ακολούθησαν ήταν δύσκολα λόγω πολλών προβλημάτων.

Η μητέρα μου δεν χαίρεται γι’αυτό αλλά εγώ της λέω ότι χαίρομαι που μπορώ και της δίνω πίσω όσα έδωσε και στερήθηκε αυτή και ο πατέρας μου τόσα χρόνια για να έχουμε εμείς μια “καλύτερη ζωή”.

Χαίρομαι που μπορώ και απαλύνω ένα απο τα άγχη της.

Ήταν περίεργο μια μέρα, όταν συνειδητοποίησα ότι είμαι ένα δίχτυ ασφαλείας, αλλά ότι εγώ δεν έχω αυτό το δίχτυ ασφαλείας σε περίπτωση ανάγκης.

Ήταν βαρύ αλλά και λυτρωτικό μαζί.

Γιατί έτσι ξέρεις ότι απλά πατάς στα πόδια σου και στον εαυτό σου, και ξέρεις πόσα περισσότερα μπορείς να κάνεις έτσι;

Τα πάντα μπορείς! Αρκεί να το θέλεις.

Φυσικά, υπάρχουν και οι φίλοι, Πιτσιρίκο!

Και είμαι τυχερή γιατί έχω καλούς φίλους. Έχω κρατήσει επαφή με τους καλούς μου φίλους από Ελλάδα, και ας πέρασαν τα χρόνια και πλησιάζουμε όλοι τα 40 σιγά-σιγά.

Μπορεί να μη μιλάμε συχνά πυκνά αλλά μιλάμε το κατά δύναμιν, και κάνουμε την προσπάθεια να βρισκόμαστε, όταν κατεβαίνω Ελλάδα.

Και έχω κάνει και κάποιους πολύ καλούς φίλους και εδώ που βρίσκομαι.

Πριν 2 χρόνια, μου παρουσιάστηκε μια μοναδική ευκαιρία και πήρα ενα ρίσκο να ταξιδέψω για μήνες στη Νότια Αμερική και να δουλέψω για λίγο πέρα απο το να την εξερευνήσω.

Ήταν όνειρο ζωής και με κόπο και φόβο -και για να μη μείνω ταπί, μιας και είχα και άλλα άτομα να σκεφτώ- πήρα την απόφαση να το κάνω.

Απίστευτη εμπειρία, απίστευτα μέρη και όμορφοι άνθρωποι.

Φτώχεια, πολλή φτώχεια σε πολλά μέρη της ηπείρου, αλλά και πολλά χαμόγελα, και αληθινά χαμόγελα. Και καθαρά μάτια.

Άνθρωποι σαν αυτούς που συναντάς σε μικρά μέρη στην Ελλάδα και σκέφτηκα ότι κάπως έτσι ήταν μάλλον και η Ελλαδίτσα μας πριν δεκαετίες.

Ο καπιταλισμός, όμως, έχει τρυπώσει παντού και τα τρώει όλα στο πέρασμά του σιγά σιγά σαν το σαράκι.

Μόνο στα βάθη των Άνδεων, στα βουνά της Παταγονίας και στη ζούγκλα δεν τον νιώθεις.

Αχ αυτή η ζούγκλα, Πιτσιρίκο!

Γιατί μου άρεσε τόσο, μου λες;

Μάλλον γιατί σε τέτοια μεγάλωσες κοπελιά θα μου πεις και δίκιο θα ‘χεις.

Ψυχοθεραπεία η ζούγκλα με τους όμορφους “κατοίκους” της, πολύποδους, τετράποδους και δίποδους.

Ήθελα να μείνω.

Μια απο τις πιο γαμάτες εβδομάδες που έχω περάσει στη ζωή μου, ήταν σε ένα χόστελ στη μέση του πουθενά σε μια κοιλάδα στη Χιλή.

Ιδιοκτήτης ένας Λιβανέζος, ο οποίος είχε δουλέψει στον πόλεμο του Ιράκ, ως μεταφραστής για τον αμερικανικό στρατό, και, αφού είδαν τα ματάκια του πολλά, βρήκε αυτή τη γωνιά στην άλλη ακρη της γης και την έκανε με ελαφρά.

Πολύ όμορφος τόπος η Χιλή, την αγάπησα αυτή τη χώρα.

Όλες οι χώρες σε αυτήν την ήπειρο είναι όμορφες και κρύβουν πολύ πόνο και πολλή εκμετάλλευση απο πίσω.

Με τον Λιβανέζο ιδιοκτήτη περάσαμε απογεύματα, κάνοντας πολιτικές -και μη- συζητήσεις.

Μου είπε πολλές θεωρίες, που, όπως του είπα, πολλές απο αυτές ακούγονταν ως πανέμορφες θεωρίες συνομωσίας, και εκείνος γέλαγε.

Μια από αυτές ήταν ότι όλη αυτή η κατάσταση στην Ελλάδα ήταν ένα πείραμα, κατά κάποιο τρόπο προσχεδιασμένο απο τότε που μπήκαμε στο ευρώ, στηριζόμενο στη διαφθορά των πολιτικών μας αλλά και μεγάλου μέρους του λαού, ότι μια μέρα η χώρα θα λύγιζε και αν όλα πήγαιναν “καλά” θα έμπαινε το χέρι στον πολυπόθητο φυσικό μας πλούτο και στους υδρογονάνθρακες που γνώριζαν, λέει, απο καιρό ότι έχουμε.

Μου είπε και άλλα πολλά, μου είπε ότι είμαστε μέσα σε πολλά πολλά πολλά σκατά χωμένοι, και θα μας πάρει χρόνια να βγούμε.

Του είπα ότι αυτό είναι το μόνο σίγουρο απο όσα μου είπε και μπορώ να του το επιβεβαιώσω κι εγώ και ας μην ξέρω πολλά.

Μου είπε οτι έχει σταματήσει από καιρό να ψηφίζει στην Αμερική αλλά και στον Λίβανο γιατί, λέει, η ψήφος δεν έχει κανένα νόημα, όλα κινούνται απο τα στάνταρ κυκλώματα, συμφέροντα και βάζουν αυτούς που θέλουν στην εξουσία ρίχνοντας και ποδοπατώντας τους “καλούς”.

Του είπα ότι και σε αυτό συμφωνώ γιατί κι εμείς που ψηφίζουμε στην Ελλάδα τι καταλάβαμε που άλλο ρίχνουμε στην κάλπη και άλλο βγαίνει.

Μαγεία το λες. Δεν μπορείς να πεις.

Είπαμε πολλά, πάρα πολλά και έφυγα γεμάτη απο κουβέντα, τέλειο φαγητό, πίσκο και τέλεια χρώματα και αρώματα.

Ήθελα να μείνω κι άλλο στη Νότιο Αμερική και να δουλέψω αλλά είχα διάφορες μικρές περιπέτειες και υποχρεώσεις πίσω που με κάνανε να θέλω να γυρίσω.

Άλλο 3 ώρες πτήση για πίσω, και άλλο 13.

Μια μέρα θα ξαναπάω, έστω και για λίγο, το ξέρω.

Και να ‘μαι στη Γηραιά Αλβιώνα για άλλη μια φορά.

Γύρισα αποφασισμένη, όμως, να ακολουθήσω ακόμη περισσότερο την καρδιά μου και να βοηθήσω με όποιο τρόπο μπορώ στο εκάστοτε μέρος που βρίσκομαι με οποιονδήποτε μικρό τρόπο και πράξη.

Γυρνώντας και πάλι στα εδώ δεδομένα και ρυθμούς ζωής, έβλεπα τον κόσμο να μετακινείται τις ώρες αιχμής στα τραίνα, όλοι χωμένοι στα γκρίζα κοστούμια τους και στα κινητά τους και έλεγα πως δεν θέλω να γίνω έτσι.

Πρέπει να ξαναβρώ μια δουλειά, μια δουλειά που να με ενδιαφέρει αλλά να μην γίνω έτσι και ξεχάσω σε λίγο καιρό αυτά που έλεγα πριν μήνες.

Στάθηκα τυχερή και βρήκα σχετικά γρήγορα δουλειά σε μια πολύ καλή εταιρία τεχνολογίας πάνω στο αντικείμενο μου -αγαπώ τις επιστήμες και το μηχανηλίκι-, στην οποία βρίσκομαι ακόμη.

Μαθαίνω νέα πράγματα κάθε μέρα και με ωθούν να δοκιμάσω πράγματα που δεν είχα ξαναδοκιμάσει και να αναλάβω ευθύνες που δεν είχα αναλάβει ξανά.

Κατέληξα ότι, αν δεν υπάρχει κανείς να με βοηθήσει να λύσω το εκάστοτε πρόβλημα, θα πρέπει να αναλάβω να το λύσω μόνη μου.

Απλή λογική που μου γλιτώνει χρόνο απο γκρίνια και παράπονα, γιατί γκρίνιαζα πολύ παλιά και έκαιγα φαιά ουσία.

Τι έχει να σου προσφέρει το εξωτερικό, η Αγγλία και η κάθε Αγγλία;

Όλα σχετικά είναι. Αν τα συν είναι περισσότερα από τα πλην, μένεις, αν όχι, είτε επιστρέφεις είτε αναζητάς την τύχη σου σε άλλη γη σε άλλα μέρη.

Η Αγγλία είναι από τις πιο καπιταλιστικές και ταξικές χώρες του κόσμου, εδώ γεννήθηκε ο καπιταλισμός.

Τα τελευταία χρόνια βλέπεις πόσο έχουν επηρεαστεί και υποφέρουν και τα εδώ χαμηλόμισθα στρώματα.

Οι φόροι αυξάνονται, το κόστος ζωής ήταν υψηλό και όλο ανεβαίνει, τα σπίτια στα ύψη λόγω αυξημένης ζήτησης, το NHS πάει κατα διαόλου -αν και ακόμη τη δουλειά του την κάνει-, οι άστεγοι έχουν αυξηθεί κατακόρυφα μετά την αλλαγή στα benefits schemes και οι κρυφορατσιστές έχουν κατεβάσει προσωρινά τη μάσκα τους ή μάλλον δεν είχαν και οι ίδιοι συνειδητοποιήσει ότι φόραγαν μια.

Εδώ που βρίσκομαι, όμως, το φαινόμενο δεν είναι τόσο έντονο, μιας και η πόλη είναι πολυπολιτισμική και οι ντόπιοι αρκετά ανοιχτόμυαλοι.

Αν έχεις όρεξη να εργαστείς και να δοκιμαστείς, έλα, και αν η τύχη σταθεί με το μέρος σου -γιατί κακά τα ψέματα χρειάζεται και απο δαύτη λίγη-, όλα θα πάνε καλά.

Δώσε χρόνο στον εαυτό σου ένα χρόνο τουλάχιστον, και προσπάθησε να εγκλιματιστείς και να προσαρμοστείς στα εδώ δεδομένα, δώσ’ της μια καλή ευκαιρία.

Αν δε σου πάει, δεν σου πάει, τέλος.

Δεν είμαστε όλοι ίδιοι.

Τα σπίτια να ξέρεις θα σου φανούν χάλια, ειδικά αν έχεις τη χαρά να δεις μοκέτα σε κανένα μπανάκι.

Ευτυχώς, το φαινόμενο αρχίζει και εκλείπει σιγά σιγά (μα μοκέτα στο μπάνιο;;;).

Πολύ πιθανό να χρειαστεί να συγκατοικήσεις με δυο άτομα -ή και περισσότερα- στην αρχή, εκτός και αν έρχεσαι με το ταίρι σου και ξεκινάτε και οι δυο με καλές δουλειές.

Η εμπειρία βοηθάει να σου ανοίξει καλύτερες πόρτες εις βάθος χρόνου στο εργασιακό κομμάτι, κάνε λιγάκι υπομονή (που έλεγε όμορφα και η Σωτηρία αν και για άλλο λόγο).

Οι Άγγλοι, εκ πρώτης όψεως, θα σου φανούν κρύοι, κλειστοί, μονίμως ευγενικοί και μάλλον δεν θα είναι και το “cup of tea σου” αρχικά, όπως λένε και αυτοί.

Αλλά, αν τους δώσεις χρόνο και σταθείς τυχερός στο να γνωρίσεις καλό κόσμο, θα σου ανοιχτούν και θα δεις ότι δεν είναι όλοι μονόχνωτοι, και έχουν και γ@μώ τα γέλια πολλοί απο αυτούς.

Πίνουν πολύ, πάρα πολύ, πίνουν για να μεθούν, ειδικά στις μικρές ηλικίες, και αυτό είναι από τα λίγα πράγματα που δε θα συνηθίσω ποτέ 100%.

Αλλά η Αγγλία -και η αγαπημένη Σκωτία- έχει πολύ όμορφα μέρη, πράσινο παντού, ας είναι καλά η βροχή γι’ αυτό.

Και όταν βγαίνει ο ήλιος, όλα φαίνονται ομορφότερα.

Για αυτό την είχαν θεοποιήσει αυτή τη “χρυσή μπάλα” οι Ίνκας και άλλες προγενέστερες φυλές· κάτι ξέρανε, τα κάνει όλα πιο όμορφα.

Αν θα γύριζα πίσω;

Δεν απαντώ σε τέτοιες ερωτήσεις, Πιτσιρίκο, με σιγουριά. Και ναι και όχι, μου περνάει από το μυαλό και μου φεύγει, πάει και έρχεται όπως κι εγώ αυτό το ναι και το όχι.

Όταν κατεβαίνω και μένω 2-3 εβδομάδες και περνάω χρόνο με οικογένεια και με καλούς φίλους, μου περνάει απο το μυαλό να γυρίσω και να προσπαθήσω να κάνω κατι καλό κάτω.

Να φέρω αρκετά από αυτά που έμαθα πάνω στη δουλειά μου και να τα εφαρμόσω κάπου.

Άλλες φορές σκέφτομαι ότι, αν γυρίσω, μάλλον σε κανένα νησάκι με βλέπω να την αράζω την άγκυρα, να εφαρμόζω μια απο τις τέχνες που είπα να πιάσω και να μην αφήσω, και να έχω τις επιστήμες για χόμπι μου ή και να τα συνδυάσω.

Μπορεί και να πιάσω και ένα απο τα ελάχιστα κομμάτια γης που άφησε πίσω ο πατέρας μου και να εφαρμόσω ό,τι έκανα μικρή, όταν τον βόηθαγα καμιά φορά.

Ίσως και να γίνει μια μέρα, ουδείς γνωρίζει. Όσα φέρνει η μέρα δεν τα φέρνει ο χρόνος, και είναι τόσο μα τόσο αλήθεια.

Τι βρίσκεις στην Ελλάδα που δεν το βρίσκεις αλλού;

Πολλά!

Αλλά αυτό που λέω πάντα σε ξένους συναδέλφους και φίλους -και με κοιτάζουν περίεργα- είναι ότι μου λείπει αυτό που, όταν κατεβαίνω στο χωριό μου και συναντάω κάποιους γέροντες στο δρόμο, πιάνουμε ψιλή κουβέντα και μέσα σε 10 λεπτά έχουν κατορθώσει να μου εκμαιεύσουν ακόμη και τις πιο προσωπικές πληροφορίες με τον πιο απλό και μαγικό τρόπο.

Χωρίς καν να το καταλάβω.

Αυτή η αμεσότητα και η απλότητα, όταν φυσικά δεν πηγάζει καθαρά και μόνο απο την ανάγκη του κουτσομπολιού, είναι απίστευτη και την έχουμε μπόλικη.

Αν δεν είναι ταλέντο αυτό, τότε τι είναι;

Έγινα καλύτερος άνθρωπος;

Νομίζω ήμουν καλός άνθρωπος και πριν φύγω και αυτό το οφείλω στους γονείς μου, γιατί ήταν και είναι πολύ καλοί άνθρωποι.

Κάποιες φορές μέσα στις δυσκολίες ένιωσα να έχω γίνει ελαφρώς σκληρός άνθρωπος και να με πιάνω να κάνω συγκρίσεις και να λέω γιατί σε μας όλο αυτό, γιατί πρέπει να το περνάμε όλο αυτό, δεν φτάνει ως εδώ;

Τότε δεν ένιωθα να έχω γίνει καλύτερος άνθρωπος.

Εν καιρώ, συνήλθα και σταμάτησα να το παίζω Βασιλάκης Καΐλας.

Όλοι μας κρύβουμε έναν Βασιλάκη Καΐλα μέσα μας, ας τον αφήνουμε να βγαίνει να κάνει το κομμάτι του και να ξεδίνει πότε πότε και μετά θα ξαναμπαίνει στο καβούκι του.

Συνειδητοποίησα ότι η κάθε οικογένεια κρύβει ένα δράμα και πόνο απο πίσω και ότι απλά έτσι είναι η ζωή αλλά μάλλον δεν την είχα καταλάβει καλά ως τότε.

Και ότι όλο το νόημα βρίσκεται στο να περνάς όσο καλύτερα μπορείς ανάμεσα στις σκατοπεριόδους γιατί, στην τελική, και αυτές θα περάσουν.

Have fun in between the shit! Όπως λέω και στους φίλους εδώ.

Η χειρότερη στιγμή;

Που ήμουν μακριά απο αγαπημένα πρόσωπα όταν πέρασαν δύσκολες στιγμές.

Όταν στην αρχή της κρίσης άκουγα την κάθε παπαριά απο το στόμα του καθενός που έτρωγε “σανό” περί τεμπελχανίασης, αλλαζονείας και θράσους των Ελλήνων και άκουγα ποια νησιά θα μπορούσαμε να πουλήσουμε για να ξεχρεώσουμε.

Οι απαντήσεις μου ποικίλλαν και άλλαξαν με τα χρόνια.

Άλλαξα μυαλά;

Ναι φυσικά, αν δεν άλλαζα θα ήταν ανησυχητικό.

Αλλάζουμε έτσι κι αλλιώς όσο μεγαλώνουμε.

Εδώ άλλαξε μυαλά η μητέρα μου!

Εκπαιδεύονται οι γονείς, χωρίς πλάκα. Τα λέμε όλα και τόσο ωραία με τη μητέρα μου πλέον.

Έμαθα ότι δεν είμαστε ο καλύτερος και πιο έξυπνος λαός του κόσμου, όπως πολλοί πιστεύουμε, αλλά είμαστε άξιοι και κάνουμε θαύματα, αν το θέλουμε.

Αν και ο τόπος μας και τα νερά μας είναι από τα πιο όμορφα στον κόσμο.

Έμαθα να μην εκνευρίζομαι τόσο και να αφήνω να πέφτει και κάτι χάμω, όταν δεν αξίζει τον κόπο.

Έμαθα ότι όλοι οι άνθρωποι κυνηγάμε ακριβώς τα ίδια πράγματα ανεξάρτητα από την προέλευσή μας.

Τι θα ήθελα για το μέλλον;

Να ‘ναι καλά οι άνθρωποί μου, να γίνω μέρος κάτι όμορφου, μιας όμορφης αλλαγής -και ας είναι και μικρή- και να βρω μια όμορφη αγάπη, γιατί χωρίς αγάπη πού πάμε, Πιτσιρίκο;

Το μέλλον της Ελλάδας που βαδίζει;

Ουδείς το γνωρίζει, αλλά, αν θέλουμε να βαδίσει προς κάποια καλή κατεύθυνση, ας επικεντρωθούμε στα παιδιά, στα μικρά και νέα παιδιά.

Να τους δώσουμε καλή παιδεία, καλά παραδείγματα, να προσέξουμε να μην περνάμε τα εθνικιστικά, ρατσιστικά και μισανθρωπιστικά σαράκια μας σε αυτά.

Να τα μάθουμε να είναι ελεύθερα και να κυνηγάνε τα όνειρά τους, όχι να τους επιβάλλουμε τα δικά μας όνειρα.

Αν ποτέ έκανα παιδί, θα θελα να του μάθω να ‘ναι ελεύθερο πάνω απ’ όλα, ώστε να κυνηγήσει ό,τι επιθυμεί.

Έτσι, δημιουργείς δυνατούς ανθρώπους.

Πολύ ικανός κόσμος έφυγε αλλά και πολύ ικανός κόσμος έμεινε και το παλεύει.

Το μέλλον της χώρας, αν έχει κάποιο καλό μέλλον, θα στηριχθεί και στους δυο, και σε αυτούς που έμειναν αλλά και σε αυτούς που έφυγαν.

Όπως και να ‘χει, εύχομαι δύναμη και στα δύο στρατόπεδα και να περνάμε όσο καλύτερα μπορούμε, μας το χρωστάμε!

Πέρα απο τη θέληση του λαού, χρειαζόμαστε και κάποιες “καθαρές” πολιτικές φωνές.

Αν φανούν, ίσως κάτι να γίνει.

Και να που έφτασε στο τέλος αυτό το μακροσκελές κείμενο, ελπίζω να μην σε κούρασα.

Ένιωθα, ωραία όσο σου έγραφα!

Πιτσιρίκο, σε ευχαριστώ που μας έδωσες το χώρο να απλωθούμε και να στα πούμε, σε ευχαριστώ που μου κάνεις παρέα τόσα χρόνια τώρα που σε διαβάζω και είναι πολλά.

Μερικές φορές σκέφτομαι πόσο ωραία θα τα λέγαμε πίνοντας τσιπουράκι.

Με βλέπω να τη βγάζω στη Νότια Κρήτη κάμποσες μέρες αυτό τον Αύγουστο, λες να σε πετύχω;

Το τσιπουράκι ή ρακί, πες το όπως θες, μετά τα κοχύλια και το μπάνιο!

Σου στέλνω μια μεγάλη αγκαλιά, abrazos grandes που λένε και οι φίλοι μας στα κάτω μέρη και την αγάπη μου.

Να ‘σαι καλά!

Μια φίλη απο κάπου που πίνουν το τσίπουρο με γλυκάνισο (αν και κείνη το προτιμάει χωρίς)

Υ.Γ. Δεν ξέρω τι τίτλο να του δώσω, το αφήνω πάνω σου αν θέλεις να του δώσεις τίτλο και να το δημοσιεύσεις. Ήθελα απο καιρό να σου γράψω σκέψεις και αυτή είναι η πρώτη φορά, αν και για χρόοοονια σε παρακολουθώ.

Σε ευχαριστώ!!!

Να ‘σαι καλά να γράφεις, να σε διαβάζουμε και να σε ακούμε.

Την αγάπη μου!

(Αγαπητή φίλη, είστε κοσμογυρισμένη. Καλό το ότι σας άρεσε η ζούγκλα, λέει πολλά για τον χαρακτήρα σας. Η ζούγκλα δεν αρέσει στους σύγχρονους ανθρώπους, γιατί δεν έχουν βάλει εκεί το χέρι τους. Άρα, δεν την ελέγχουν. Στη ζούγκλα, όλα είναι αρμονικά και στη φυσική τους θέση, χωρίς την επέμβαση των ανθρώπων. Αυτό τρομάζει τους ανθρώπους και τους διώχνει. Οι άνθρωποι θέλουν “φυσικά” πάρκα, που έχουν σχεδιάσει οι ίδιοι. Νομίζουν πως αυτό είναι η φύση. Φανταστείτε λοιπόν για το τι νομίζουν πως είναι η ζωή. Άρα, το “μου αρέσει η ζούγκλα” δείχνει πως δεν έχετε απομακρυνθεί από τη φύση σας. Ορίστε, και ψυχολόγος έχω γίνει. Σοφό είναι και αυτό που γράψατε πως τα άσχημα “θα περάσουν”. Συνεχίζοντας το λειτούργημά μου, ως ψυχολόγος, αυτό να λέτε στα άσχημα: “Θα περάσει”. Γιατί θα περάσει. Κι αν δεν περάσει, πάλι “θα περάσει” είναι υγιές να λέμε. Τα υπόλοιπα θα τα πούμε στη νότια Κρήτη. Σας ευχαριστώ. Καλή ζωή. Την αγάπη μου. Abrazo fuerte, που λένε και οι φίλοι μας στη Λατινική Αμερική.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.