Ο θείος από την Αμερική

Δεν ήθελα να γράψω για την εμπειρία μου παρά μόνο μετά από χρόνια, όποτε ήλπιζα θα καταλαγιάσει ο θυμός, αλλά το group σου το παρακολουθώ για να έχω πολιτική ενημέρωση (και άλλα φυσικά γιατί δεν συμφωνώ πάντα και θέλω να έχω διαφορετικές πηγές ενημέρωσης).

Σαν θέμα είναι πιασάρικο και επίκαιρο φαντάζομαι.

Άρχισα δειλά να διαβάζω τις τόσες διαφορετικές ιστορίες και ήθελα να ουρλιάξω κι εγώ την δική μου.

Έχεις πολλές ιστορίες από την Ευρώπη, αναρωτήθηκα τι είδους ενημέρωση έχεις από εμάς στις ΗΠΑ.

Μάλλον όχι πολύ, δεν είμαστε πολίτες όπως με τους Ευρωπαίους “φίλους” μας.

Σπάμε την ESTA μας, που είναι τρίμηνη, γιατί η Αμερικάνικη Πρεσβεία δεν δίνει εύκολα VISA, και ζούμε σαν φαντάσματα έρμαια της εκμετάλλευσης και παραπληροφόρησης από Έλληναρες αφεντικά ή μέλη “οικογενείας”.

Δικηγόροι μεταναστευτικού δικαίου ζούνε από υποθέσεις που πληρώνεις για χρόνια, αλλά ξέρουν ότι θα χάσεις εξαρχής, και μεσήλικες Ελληνάρες με υπηκοότητα ψάχνουν γαμπρούς και νύφες· όλοι μας μορφωμένοι με φιλοδοξίες έχουμε απίστευτες προτάσεις για να γίνουμε παιδομηχανές και να διδάσκουμε τα παιδιά τους ελληνικά για να μην χαθεί η κουλτούρα.

Είχα κι εγώ ένα θείο στην Αμερική, εκατομυριούχο με restaurant, γιατί μόνο αυτό ήταν ικανοί σαν επάγγελμα να διαλέξουν.

Κακοποιημένοι από το σύστημα εδώ για χρόνια, έκαναν λεφτά οι νεοέλληνες με χίλιες δυό παρανομίες· γνώρισα την κοινότητα εδώ, όλοι απαραδεκτα επιχειρηματικά μοντέλα.

Είμαστε μία κοινότητα που κανένας δεν θέλει να κάνει business.

Στην Ευρώπη τουλάχιστον μας ξέρουν μορφωμένους από τα πανεπιστήμια που μας γνώρισαν σαν φοιτητές, γιατρούς στα νοσοκομεία, πολλοι μικτοί γάμοι, ΕΔΩ…

Εδώ είμαστε μια απομονωμένη κοινότητα καυλωμέvων ορθοδοξοχριστιανών, αγράμματων με λεφτά, που τα έκαναν το ’80.

Και αυτοί εδώ πληρώνουν τα νέα παιδιά από Ελλάδα, με λιγότερα από όσα δίνουν στον παράνομο Μεξικάνο.

Δεν μπορείς να νοικιάσεις χωρίς εγγυητές αυτους και απαγορεύεται να οδηγήσεις ή να ασφαλίσεις όχημα στο όνομά σου.

Για αυτόν τον λόγο θα σε κακοπληρώνουν για χρόνια και δουλεύεις 70 και 75 ώρες την εβδομάδα σε άθλιες συνθήκες.

Μιλάω για τους Ελληνο-Αμερικάνους…

Ήμουν αριστούχα σε λύκειο επαρχιακό, μικρομεσαία οικογένεια δημοσίων υπαλλήλων με φροντιστήρια -όχι ιδιαίτερα- στις Πανελλαδικές.

Οι γονείς άξιοι, δούλευαν όλα τα χρόνια, και πάντα τους άκουγα να περιγράφουν τα τραγελαφικά στο δημόσιο, πως δούλευαν και έγλειφαν “τον πράσινο τον ήλιο” τότε, γιατί, όπως έλεγε ο παππούς μου που έζησε τον εμφύλιο -δεν ήταν κομμουνιστής ο άνθρωπος, ναυτικός ήταν και είδε τι εκανε ο κομμουνισμός σε αλλές χώρες και τρόμαξε-, “Η μήτρα της Ελλάδας είναι δεξιά παιδί μου, ό,τι χρώμα και να φοράνε, να φοβάσαι, να μην λες την γνώμη σου…”

Μορφωσε την μάνα μου να γίνει υπάλληλος δημοσίου, και αυτή βοήθησε τον άντρα της, ηλεκτρολόγος τότε, να περάσει στην τράπεζα με εξετάσεις του νομού.

Εγώ αριστούχα έφυγα από το χωριό και, σαν πνεύμα αντιλογίας, δεν άντεχα άλλο την καταπίεση, την υποκρισία του συστήματος.

Τους πλήγωσα, τους είπα εγώ δεν θα γίνω σαν τα μούτρα σας, δεν φοβάμαι, δεν ψηφίζω τα λαμόγια που όλοι ξέραμε στην επαρχία.

Από δουλειές φοιτητικές πολλές: Ολυμπιακοί αγώνες- πωλήτρια (είδαμε τέτοια χάλια), σερβιτόρα, μπαργούμαν, βοηθός λογίστριας σε ναυτιλιακή (το αφεντικό να μας στέλνει να αγοράζουμε τα βρακιά της καινούριας τραγουδιάρας από τα μπουζούκια που πλήρωνε), πωλήτρια σε μαγαζιά.

Δεν με πείραζε, είχα μεγάλα όνειρα.

Δυο υποτροφίες σε δύο μεταπτυχιακά, το πρώτο Ελλάδα με εισαγωγικές εξετάσεις και το επόμενο πληρωμένο απο την ΕΕ.

Θα πήγαινα, λέει, σε 3 χώρες (Ολλανδία- Βέλγιο- Αυστρία).

Κάθε εξάμηνο, άλλο πανεπιστήμιο.

Για να αποκτήσουμε πολυπολιτισμική κουλτούρα δηλαδή.

Τι να πω, τα διάβασες σε προηγούμενους.

Άνοιξε το μάτι!!!

Κόρνα, τσιρίδες, υστερίες δεν άκουσα.

Καθαριότητα, οργάνωση, αξιολόγηση σωστή, σκληρή δουλειά, φίλους από Αφρική, Ασία, Ανατολική Ευρώπη, Τούρκο συγκάτοικο με όμορφες εμπειρίες, ταξίδια τα Σαββατοκύριακα σε μουσεία, πάρκα.

Ο πατέρας μου αρρώστησε, ντρεπόταν να πει στους συναδέλφους ότι κέρδισα υποτροφία στην Ολλανδία…

“Η χώρα με ναρκωτικά και πoυτάνες τι να σου διδάξει;” έλεγε…

Όταν με επισκέφτηκαν τους γύρισα και είδαν εγκαταστάσεις αιολικής ενέργειας, το βιομηχανικό λιμάνι, τα τρένα και το συνεχή αγώνα με φράγματα τα κρατήσουν το επιπεδο της θάλασσας.

Το ΠΑΣΟΚ ειχε διαλυθεί το 2013, η Χρυσή Αυγή ψήφος αντίδρασης και ο κακομοίρης, όταν δεν είχε πια κόμμα να ψηφίσει, είπε με δάκρυα -γιατί έβλεπε τι δεν μπορούσε να παραδώσει στα παιδιά του- “Αν Ελληνες διοικούσαμε την Ολλανδία, θα την βουλιάζαμε παιδί μου…”

Η εμπειρία σε 3 χώρες με άλλαξε.

Φίλοι σε θεωρουν σνομπ γιατί δεν φωνάζεις στην ταβέρνα, χρησιμοποιείς τις διαβάσεις, ντρέπεσαι για την βρομιά του ελληνικού πανεπιστημίου, γιατί δεν πληρώνουν τις καθαρίστριες.

Πριν φύγω, νόμιζα ότι ήμουν διπολική.

Όταν απλά είδα πόσο δημιουργική και ήρεμη ήμουν στην Ευρώπη, ήξερα ότι το πρόβλημα δεν ήμουν εγώ.

Γύρισα Ελλάδα, στη σχέση που είχα πρίν φύγω.

Την υποτροφία την κέρδισα, όταν ήμουν 30.

Ο τότε σύντροφος Ελληνάρας -“σαν την Χαλκιδική δεν έχει, δεν μπορώ να αναπνεύσω έξω από τα σύνορα”-, αντί να στηρίξει, φώναζε τι το θέλω το μεταπτυχιακό στα 30.

Κέθε χρόνο αιτήσεις, τότε έκατσε υποτροφία. Πού λεφτά, για να πληρώνεις!!!

Βρήκα δουλειά σε μεγάλη χρηματοοικονομική εταιρία στην Θεσσαλονίκη (ελληνική, ακόμη κοροιδεύει τόσα παιδιά), 9 μηνες χωρίς σύμβαση απλήρωτη (γιατί άμα με διαλέξει θα έβγαζα πολλά), 3 μήνες εκπαιδευόμενη, και τελικά μετά από ένα χρόνο μισθός του κώλoυ, και να προσέχεις μην στον πιάσουν κιόλας.

Ο “τότε”, γιατί να πληρώνουμε νοίκι, ας μείνουμε με την μάνα, μπαμπά και γιαγιά του.

Πού κουβέντα για γάμος, σε καφετέρια 3 φορές την εβδομάδα δούλευε.

Αλλά έφταιγε η κρίση, αφού τα τσιγάρα τα αγοράζει η σύνταξη της γιαγιάς.

Αφού λοιπόν εγώ νοίκιαζα και έκανα και ιδιαίτερα σε φοιτητές για χαρτζιλίκι και έβγαζα “πολλά”, ας έμενα μόνη μου και αυτός ας έρχεται όποτε μπορεί. Επισκέπτης.

Και εγώ άφησα δουλειά στην Αυστρία μετά το χαρτί.

Λοιπόν, Πιτσίρικο, άντε πές Μ@λάκας αυτός, Μ@λακισμένη εγώ που ασχολήθηκα· πόσες μορφωμένες εργατικές Ελληνίδες περιμένουν ακόμα δεν λέγεται.

Να τους ταΐζουν οι γκόμενες, γιατί οι αγγελίες ψάχνουν μόνο γυναίκες, και αυτοί στις μαμάδες τους και τάβλι όλη μέρα.

Κουρδιστάν ο τριαντάρης νεοέλληνας. Και έχουν μούτρα και για καμάκι, τους ξεφτίλες, που για να γαμήσουv δεν έχουν δωμάτιο.

Παραιτήθηκα, ενώ είχα δουλειά, τα παρατησα όλα και όλους, ήρθα ΗΠΑ και δούλεψα 70 ώρες την εβδομαδα σε ρεστοράν.

Με εκμεταλλεύτηκαν 2 χρόνια, λεφτά στην άκρη, έμαθα το σύστημα, γνώρισα ένα καλό παιδί Αμερικάνο-Ιρλανδό.

Παντρευτήκαμε σε λιγότερο από χρόνο και τώρα έχουμε υψηλά εισοδήματα, δάνειο για σπίτι και την ζωή που θέλουμε.

Τρία χρόνια στην Αμερική του Τραμπ και του ρατσισμού, με σκληρή δουλειά και με προσγειωμένα μυαλά.

Δεν είμαι τυχερή που γνώρισα τον άντρα μου, τον διάλεξα.

Εκτίμησα αξίες και τις αρχές του σαν οικογενειάρχη, είναι στην ηλικία μου, εργάζεται σκληρά και θέλει να δημιουργήσει.

Σε μένα είδε το ίδιο και αρνήθηκε τις καλομαθημένες ντόπιες.

Ας έχουμε υγεία, να κάνουμε κανένα παιδάκι.

Κοιτάω πίσω και δεν θέλω ούτε διακόπές να έρθω.

Και με ό,τι πέρασα εδώ.

Τον παππού μου επισκέφτηκα φέτος, και ξέραμε ότι δεν θα ξαναβρεθούμε.

Και φίλους, τους λίγους και καλούς που βρήκαν χρόνο να με δούν, γιατί, αν και άνεργοι οι περισσότεροι, “τρέχουν”!!!

Τους Ελληνάρες, εδώ και εκεί, να μην τους ξαναδώ.

Και ο θυμός δεν είναι για όσους δεν με γουστάρουν εδώ, ή μου φώναζουν γύρνα πίσω στην χώρα σου ρωσίδα (γιατί είναι και ζώα δεν ξεχωρίζουν προφορές).

Ο θυμός είναι για την χώρα μου, που δεν με προστάτευσε.

Με άφησε εκτεθειμένη. Δεν προστατεύει την οικογένειά μου εκεί.

Μου έβαλε το χέρι στον κώλo και μου έδειξε ανομία, αδικία και ανεργία.

Και προσπάθησα πολύ, μέσα από κάθε ευκαιρία του εκπαιδευτικού συστήματος, πάντα έβρισκα δουλειές, δικαιολόγησα την σεξoυαλική παρενόχληση ως ταμπεραμέντο μεσογειακό.

Αυτή η χώρα θα αλλάξει, όταν και ο τελευταίος διεφθαρμένος νεόπλουτος νεοέλληνας δουλέψει όσο δούλεψα έγω, όταν φαγωθούν τα δικά τους έτοιμα.

Την χώρα μου την κουβαλάω μαζί μου.

Και τα παιδιά μου θα είναι πολίτες του κόσμου.

Θα τους διδάξω την ιστορία μας, και θα τους εξηγήσω ότι, από το 1800, την χώρα μου την γονάτισαν τα γιουσουφάκια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Ότι είχαμε μια ευκαιρία να κάνουμε κράτος, και χάθηκε από τα κεφάλαια οικογενειών του ξεπεσμένου καθεστώτος.

Όπως γίνεται σε κάθε επανάσταση…

Ελπίζω για αυτούς που αγαπώ και τους λίγους που έμειναν άνθρωποι, να δημιουργήσουν τον μικρόκοσμό τους και να βρουν την ευτυχία εκεί.

Στέλλα

Υ.Γ. Λυπάμαι για τυχόν ορθογραφικά και το μέγεθος του κειμένου.

(Αγαπητή Στέλλα, σας πίκρανε η Ελλάδα. Αλλά βγάζετε μια πίκρα γεμάτη αξιοπρέπεια. Διαβάζοντας το κείμενό σας σκέφτομαι πως η Ελλάδα είναι ακόμα και σήμερα πολύ πιο σκληρή για τις γυναίκες. Επίσης, σκέφτομαι πως η σημερινή Ελλάδα είναι πια μια χώρα που, αν θέλεις να παραμείνεις αξιοπρεπής, πρέπει να την εγκαταλείψεις. Κι όσο φεύγουν οι άξιοι, τόσο σε περικυκλώνουν οι Ελληνάρες. Βοήθειαααα!!! Αγαπητή Στέλλα, το γυρνάω στον ενικό -ενικό ευγενείας-, και σου λέω πως το κείμενό σου με συγκίνησε. Είναι σαν κείμενο Έλληνα παλιότερης εποχής. Δεν εννοώ ότι είσαι παλιακιά. Εννοώ ότι έχεις αρχές και αξίες. Και έχεις και ένα κράτημα, για να μην γράψεις πιο βαριές κουβέντες. Στέλλα, το θέμα αυτών που έφυγαν δεν είναι πιασιάρικο. Η απόδειξη είναι πως δεν ασχολείται κανείς με αυτούς που έφυγαν. Αποφάσισα να κάνω το κάλεσμα, γιατί εγώ δεν θα το χωνέψω ποτέ ότι έφυγαν οι άνθρωποι που μπορούν να αλλάξουν την Ελλάδα και έμειναν όλοι αυτοί που την ξέσκισαν. Ποτέ. Σε ευχαριστώ Στέλλα, αστέρι μου. Καλή ζωή. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.