Την πραγματική Ελλάδα την έχω φυλάξει σε ένα ξεχωριστό μέρος της ψυχής μου

Γεια χαρά πιτσιρίκο.
Μ’ αρέσει πολύ το blog σου· Τα τελευταία 2 χρόνια στις ΗΠΑ είναι η μοναδική πηγή που διαβάζω από Ελλάδα, μαζί με καμιά είδηση πού και πού, οπότε ελπίζω να καταλάβεις γιατί μπορεί να έχω υιοθετήσει το στιλ σου σε ορισμένα σημεία, και να μην εκνευριστείς αλλά να το πάρεις σαν κομπλιμέντο.

Που λες, οι λόγοι που έφυγα στα 22 πολλοί και διάφοροι.

Από τη μια, είναι η δυσκολία των πραγμάτων.

Μεγαλώνοντας, θυμάμαι πάντα να την παλεύουμε κουτσά στραβά στο σπίτι με τον πατέρα και τα αδέρφια μου, με τα πλέον κλασικά καθημερινά τηλεφωνήματα από τα πριχταρχίδια, τους τραπεζίτες.

Κάποια στιγμή, το πήρα πρέφα ότι ο λόγος που παίρνανε ήταν επειδή ο μπάρμπας δεν την έβγαζε να μας μεγαλώσει μόνο με τη σύνταξη, και, παρόλο που είχε μυαλό ο άνθρωπος και έκανε ό,τι μπορούσε όσο το δυνατόν καλύτερα για να την παλέψουμε μέσα από κάθε ανάγκη και πρόβλημα υγείας με κάρτες, αυτές οι ρημάδες οι κάρτες είναι δηλητήριο.

Το γεύτηκα λίγες μέρες αφότου αναπαύτηκε ο μπάρμπας, όταν τα τηλέφωνα άρχισαν να ζητάνε εμένα πλέον, και μου ανέφεραν ένα ουρανοκατέβατο ποσό, πλέον στο όνομά μου, και απειλές περί πλειστηριασμού.

19 χρονών εγώ, τα είχα θαλασσώσει στις πανελλήνιες, δεν είχα ιδέα πού πάνε τα τέσσερα.

Το έριξα στη δουλειά, ό,τι έβρισκα μπροστά μου το έκανα.

Να ‘ναι καλά η κρίση και όλοι οι ιδιοκτήτες καφετεριών και λοιπών επιχειρήσεων που νομίζουν ότι, κάνοντας διάκριση και προσλαμβάνοντας κοπέλες, θα τους ανέβει η πελατεία.

Αναρίθμητες αγγελίες και τηλέφωνα, όπου η θέση ήταν ανοιχτή μόνο για νεαρές κοπέλες.

Να ‘ναι καλά, το εννοώ.

Την νεανική αλαζονεία την ξεφορτώθηκα δριμύτερα, ξεκινώντας από τα σκατά, κυριολεκτικά.

Είναι μια ξεχωριστή οπτική γωνία να βιώνεις ένα νυχτερινό μαγαζί από το ρόλο του καθαριστή και του λαντζιέρη.

Στην καλύτερη, είσαι αόρατος, στην χειρότερη νιώθεις τα βλέμματα όλων καθώς πας στις τουαλέτες να καθαρίσεις τα ξερατά τους.

Ξεκίνησα λαντζιέρης, και από κει πήρα όλες τις δουλειές του ποδαριού σβάρνα.

Βοηθός μάγειρα, μεταφορές, σερβιτόρος, ταμείο, βαψίματα.

Δεν μάσαγα τίποτα, στο μυαλό μου η δουλειά είχε γίνει κάτι πάνω από απαραίτητο, και στον ελεύθερο χρόνο μπεκροκοπανιόμουνα να ξεχνιέμαι.

Αυτή τη ζωή την έκανα για 3 χρόνια.

Πατώντας τα 22, έπαθα το πρώτο “Σοκ”, βλέποντας τους συνομήλικούς μου να ορκίζονται και να παίρνουν πτυχία, ενώ εγώ ακόμα ήμουνα στο μηδέν, ένας χαμάλης.

Είχα το προνόμιο να ‘μαι γεννημένος Αμερικανός υπήκοος, και ήδη τον έναν μου αδερφό εγκατεστημένο στις ΗΠΑ, μου την έδινε και η κατάντια της Ελλάδας, βάλε και το φάντασμα του τραπεζίτη που δεν έλεγε να φύγει από πάνω μου και μου θύμιζε πως ό,τι και αν κάνω εδώ, πιθανότατα να μου το πάρουν, δεν ήθελε και πολύ, σηκώθηκα και έφυγα.

Πιτσιρίκο, το πολιτισμικό σοκ που έπαθα ακόμα και τώρα το βρίσκω ξεκαρδιστικό.

Η πλειοψηφία του πληθυσμού εδώ που είμαι είναι Λατίνοι, Αφροαμερικανοί, Ασιάτες, διάφοροι, και τέλος οι λευκοί.

Όταν κατάγεσαι από μια ομοιογενή χώρα που -λίγο πολύ- όλοι μοιάζουνε το ίδιο, και έρχεσαι κάπου που κάποια στιγμή, ενώ περπατάς στο δρόμο, κοιτάς δεξιά, κοιτάς αριστερά, και αντιλαμβάνεσαι ότι είσαι ο μονός ασπρουλιάρης, είναι ένα περίεργο συναίσθημα.

Μην με παρεξηγήσεις ακόμα, δεν είμαι ούτε ρατσιστής, ούτε κρίνω βιβλία από εξώφυλλα.

Πώς θα μπορούσα να είμαι, άλλωστε, όταν πήγα στο ίδιο λύκειο που πήγε ο μέγας Τσίπρας;

Πρέπει μόνο να σου πω για την πιο απροσδόκητη φιλία μου.

Την μεγαλύτερη καλοσύνη και βοήθεια από φίλο ως τώρα, την έχω βιώσει από έναν αφροαμερικανό παππούλη 70 χρονών, τον Αustin.

Βετεράνος του Βιετνάμ, αντιπολεμικός ακτιβιστής πλέον.

Τον γνώρισα στο κολέγιο μια μέρα που μου ζήτησε βοήθεια στην τάξη.

Βλέπεις, οι Αμερικάνοι τα ‘χουνε τα πτυχία τους σε μεγάλη εκτίμηση, και συναντάς κάθε λογής ηλικία στα πανεπιστήμια εδώ.

Ανταλλάσσοντας απόψεις μαζί του και ακούγοντας τις ιστορίες του -από τότε που στρατολογήθηκε και τους “νέγρους” τους είχανε σε ξεχωριστά τραπέζια στο στρατό μέχρι πώς κατέληξε στη φυλακή για 5 χρόνια λόγω ενός προβλήματος που ξεκίνησε από φυλετικά κίνητρα- μου έκανε εντύπωση πώς ένας άνθρωπος που έχει βιώσει τόσο μίσος στη ζωή του, είχε να προσφέρει μόνο αγάπη και θετικότητα στα γεράματά του.

Μιας και ανέφερα πανεπιστήμια, ας μπω στο θέμα της ενσωμάτωσης και των ευκαιριών.

Ακόμα και υπήκοος που είμαι, ο νόμος προβλέπει ένα διάστημα ενός χρόνου διαμονής στην εκάστοτε πολιτεία, για να θεωρηθεί κανείς πολίτης της.

Αυτός ο πρώτος χρόνος δεν ήταν εύκολος, λίγες δουλειές στην πόλη που είμαι, πολύ αναμονή, και πολύ έγκλημα.

8η θέση στο έγκλημα σε όλη τη χώρα, δεν βγαίνεις μόνος βράδυ.

Μου πήρε καιρό να το συνηθίσω.

Κυνισμό και σηκωμένα φρύδια, ως Έλληνας, εδώ δεν βίωσα, ίσα ίσα που κατάλαβα ότι μας έχουνε γραμμένους.

Αρκετοί δεν σε λένε καν Greek, μου λέγανε “Oh, you’re Greecian !”.

Αλλά, όπως λένε και εδώ, “It’s what you make of it”.

Είμαι τυχερός να έχω τον αδερφό μου να με στηρίζει στα πρώτα μου βήματα εδώ, και με την πάροδο του πρώτου χρόνου εστίασα στις σπουδές μου.

Πριν δυο μέρες, τελείωσε η εξεταστική περίοδος εδώ, όλα καλά.

Ερχόμενος από μια χώρα που η πρόσβαση στα πανεπιστήμια είναι μια βολή στα τυφλά μια φορά το χρόνο και άμα περάσεις, πέρασες -ας μη μιλήσω για φροντιστήρια-, μου φάνηκε λίγο σουρεαλιστικό το πόσο εύκολο ήταν να διαλέξω ακριβώς αυτό που ήθελα και να ξέρω πως, άμα είμαι προετοιμασμένος σωστά, θα πετύχω ακριβώς αυτό και όχι μια δεύτερη ή τρίτη επιλογή.

Σουρεαλιστικό το γεγονός ότι, ανάλογα με το ετήσιο εισόδημά σου, σου αφαιρούν τα δίδακτρα.

Σουρεαλιστικό το κρατικό χρηματικό βοήθημα που σχεδόν όλοι παίρνουν κάθε τετράμηνο.

Ακόμα πιο σουρεαλιστικές όλες οι ευκαιρίες για υποτροφίες και πρακτική.

Από εκεί που δεν είχα καμία επιλογή, ξαφνικά βρίσκομαι σε έναν ωκεανό επιλογών και αποφάσεων.

Όχι μόνο μπορώ να κυνηγήσω αυτό που θέλω, όχι μόνο μου επιτρέπει η χώρα να το κάνω δωρεάν τα πρώτα 2 χρόνια, με πληρώνουν κιόλας όσο το κάνω.

Δεν είμαι ιδιαίτερα εντυπωσιασμένος από την ποιότητα της παιδείας ως τώρα, αλλά το κολέγιο που είμαι είναι Community College.

Είναι η φτηνή εναλλακτική για τα πρώτα 2 χρόνια ενός bachelors, και κυρίως για τα κατωτέρα κοινωνικά στρώματα.

Αλλά δεν έχω παράπονο, κάποιοι καθηγητές είναι διαμάντια, με πολύ πάθος για το αντικείμενό τους, άλλοι πάλι απορείς πώς στο διάολο καν προσλήφθηκαν.

Ανεξαρτήτως, άμα βάλεις τη δουλειά εσύ ο ίδιος, μαθαίνεις.

Η πολυπολιτισμικότητα των ΗΠΑ είναι αμφιλεγόμενο θέμα, αλλά πιστεύω ότι είναι το καλύτερο μάθημα για κάποιον από την Ελλάδα.

Δεν μας είχα και ποτέ σε τρελή εκτίμηση, αλλά, απ’ ό,τι φαίνεται, λίγο πολύ όλοι έχουμε τρυπανισμένη στο μυαλό μας μια αίσθηση ότι είμαστε ένας λαός ξεχωριστός, με την ομορφότερη χώρα, τη σπουδαιότερη ιστορία, μπλα μπλα.

Σαν τους μαλάκες τους Ισραηλινούς ένα πράγμα, μόνο που η δικιά μας λαμογιά είναι κουτοπονηριά μπροστά τους.

Πιτσιρίκο, το blog σου με την ευχάριστα καυστική σου κριτική της επικαιρότητας, άνοιξε το ρήγμα σε αυτή την πεποίθηση, και η εμπειρία μου εδώ την ξερίζωσε εντελώς.

Μιας και, όπως σου ‘πα, το κολέγιο που είμαι δεν έχει μαθητές από ανωτέρα κοινωνικά στρώματα -που εδώ πέρα που βρίσκομαι είναι κυρίως λευκοί- έχω γνωρίσει ανθρώπους που κατάγονται από την Ινδία, από το Πακιστάν (που στην Ελλάδα τους νομίζουμε ζώα), από το Νεπάλ, Ασιάτες, Μεξικάνους, Αφροαμερικάνους, κάθε λογής άνθρωπο, που με έχουνε αφήσει μ@λάκα με την ευφυΐα τους και τις απόψεις τους, με τον χαρακτήρα τους και τον τρόπο ζωής τους, με την προσπάθειά τους και την ευγένειά τους.

Για πρώτη φορά, άφησα εντελώς εκτός εξισώσεως την καταγωγή του άλλου, και είδα μόνο τον άνθρωπο.

Και τότε, πιτσιρίκο, θυμήθηκα τα αρχέτυπα των ανθρώπων που συνάντησα στην Ελλάδα.

Θυμήθηκα τους νεόπλουτους κληρονόμους λαπάδες που έπαιρναν το ταμείο της βραδιάς από το μαγαζί για να το φάνε στα μπουζούκια στις 2 το πρωί με βιζιτουδες, αντί να πληρώσουν το προσωπικό που είχε να δει μεροκάματο όλη τη βδομάδα (true story.)

Θυμήθηκα όλους τους μ@λάκες που, κάθε φορά που έπιανα δουλειά, με έκαναν να νομίζω πως η φοροδιαφυγή και οι πατέντες και τα σενάρια που θα έκανα, άμα σκάσει το ΔΟΥ, ήταν φυσιολογικά, και πως, πάνω απ’ όλα, θα ‘πρεπε να είμαι ευγνώμων που μου δίνουν την ευκαιρία να δουλέψω στα μαύρα για 20 ευρώ στην χώρα που γεννήθηκα.

Θυμήθηκα όλους τους μ@λάκες που βάζουν φώτο προφίλ στο facebook Αριστοτέληδες και Λεωνίδες -τον Gerard Butler, ούτε καν την ιστορική προτομή- και ασπάζονται κάποιου είδους υπερηφάνεια και ανωτερότητα.

Θυμήθηκα όλα τα “παλικάρια” της γενιάς μου που κύρια ασχολία τους ήταν ποιος θα πάρει πρωτάθλημα, να πάνε γήπεδο να βγάλουν τη τεστοστερόνη τους και να φάνε σουβλάκια μετά.

Σαν πολίτες και σαν εργαζόμενοι, όμως, το κεφάλι σκυφτό, και θάψιμο και γκρίνια πισώπλατα.

Panem et circenses, τίποτα δεν άλλαξε.

Θυμήθηκα όλους τους πολιτικούς της χώρας, και για πρώτη φορά ειλικρινά απόρησα όχι μόνο πώς τριγυρνάνε ακόμα ελεύθεροι, αλλά πώς υπάρχει κόσμος που πάει και ανεμίζει σημαιάκια στις συγκεντρώσεις τους.

Το μόνο που ένιωθα πλέον ήταν απέχθεια. Δεν ήθελα να ξανασυμμετάσχω σε όλο αυτό, ούτε ως outsider που ήμουν μια ζωή.

Σαφώς και υπάρχουν και εδώ σκάρτοι άνθρωποι, όπως παντού άλλωστε, αλλά τα ξεφτιλίκια της Ελλάδας δεν συμβαίνουν εδώ.

Αυτή η χώρα έχει άλλες πληγές -βλέπε mass shootings, ανησυχητικά ποσοστά παχυσαρκίας, κλπ- και ποικίλλει αφάνταστα όχι μόνο από πολιτεία σε πολιτεία, αλλά ακόμα και από πόλη σε πόλη.

Η αγροτική πόλη με 60.000 κατοίκους που απέχει μόλις 15 μίλια από αυτήν που ζω, είναι σαν midwest παράδεισος, από τα τοπία και την αρχιτεκτονική μέχρι τους ανθρώπους.

Αλλά δεν είναι επί του θέματος να μπω σε όλα αυτά.

Η πιο δύσκολη στιγμή μου σε αυτό το ταξίδι, ως τώρα, ήταν η προσπάθεια να διατηρήσω τη σχέση που είχα όταν έφυγα.

Κακή επιλογή και για τους δυο, πρακτικά αδύνατο, ειδικά όταν η άλλη χώρα έχει πολύ δύσκολα κριτήρια για πράσινες κάρτες και μ@λακίες.

Εύχομαι να το ‘χα λήξει με καλύτερους όρους και όχι να αφήσω να το κουράσουμε, αλλά όσο ζούμε μαθαίνουμε.

Μια μόνιμη επιστροφή στην Ελλάδα ήταν αρχικά στο μυαλό μου, αλλά, στην πορεία, συνειδητοποίησα ότι ήταν, απλώς, νοσταλγία.

Ήρθα στην κατάληξη πως όλη η ζωή είναι ένας δρόμος, ένας αγώνας που τον δίνεις παντού και πάντα, τι Ελλάδα, τι ΗΠΑ, τι οπουδήποτε.

Μόλις τελειώσω το πτυχίο μου και κάνω κάνα 2 πρακτικές, θα γούσταρα να εργαστώ σε όσο το δυνατόν περισσότερα μέρη του πλανήτη μπορώ· να ‘ναι καλά ο κλάδος του software development που έχει ζήτηση παντού.

Διακοπές στην Ελλάδα δεν έχω γυρίσει να κάνω ακόμη, και δεν το έχω στις προτεραιότητές μου.

Ο μόνος λόγος, εξάλλου, θα ήταν για να δω τους κολλητούς μου, που και οι δυο σκέφτονται και αυτοί να φύγουν έξω.

Σε 10 χρόνια δεν ξέρω πώς με φαντάζομαι· πάντως, αναμφισβήτητα σε πολύ καλύτερη θέση απ’ ό,τι θα ήμουν, αν έμενα ακόμα στην Ελλάδα.

Την Ελλάδα σε 10 χρόνια την φαντάζομαι ακριβώς όπως είναι, οπότε θα μπώ σε άλλο ερώτημα:

Μπορεί να αλλάξει η Ελλάδα;

Ναι, αλλά όχι ακόμα.

Το πότε είναι μια δύσκολη πρόβλεψη, και σε αυτήν έχω προσωπικά βρει λίγη αλήθεια από τις αναλύσεις του Spengler στο “Decline of the West”, αλλά αυτά είναι μόνο στοχασμοί.

Η Ελλάδα είναι χωμένη βαθιά για ολόκληρο τον αιώνα, αλλά πιστεύω ότι μπορεί να αλλάξει και να γίνει ένας τόπος που θα επιτρέπει στους πολίτες της να ζήσουν αξιοπρεπώς τουλάχιστον, αν όχι να ευδοκιμήσουν.

Συμφωνώ μαζί σου ότι ένας σημαντικός καταλύτης της αλλαγής πιθανόν να είναι ένα οργανωμένο κίνημα από Έλληνες του εξωτερικού που κατάφεραν να χτίσουν την επιρροή και το πλούτο τους, οι οποίοι το πρώτο και σημαντικότερο που πρέπει να κάνουν είναι να επενδύσουν σε μια δραματική αλλαγή στην παιδεία της χώρας, που είναι η μεγαλύτερη πληγή της.

Είναι απαρχαιωμένη και εξαθλιωμένη, και οι πανελλήνιες πρέπει να πάρουν τον πούλο επιτέλους.

Οι υποδομές στα περισσότερα σχολεία θυμίζουν τη σαπίλα του ΚΕΤΘ στον Αυλώνα, οι εκπαιδευτικοί κακοπληρωμένοι με ό,τι συνεπάγεται αυτό, και επί το πλείστον χωρίς κάποιο συγκεντρωτικό ανεξάρτητο οργανισμό αξιολόγησης· εγώ, προσωπικά, είχα 5 καθηγητές τρελοκομεία σκέτα στο λύκειο, και κανείς δεν έκανε τίποτα για αυτό.

Η χώρα χρειάζεται ευσυνείδητους, ξύπνιους πολίτες, μορφωμένους από ένα μοντέλο παιδείας που ανταποκρίνεται στις εποχές που διανύουμε, όχι σε έναν αιώνα που πέρασε.

Χρειάζεται ηγέτες με αρxίδια και μυαλό ξυράφι, για να βγεί από το βούρκο που την βάλανε οι προηγούμενες γενιές, και, με το τωρινό εκπαιδευτικό σύστημα, ας μην απορούμε γιατί όχι μόνο δεν τους βγάζει, αλλά οι περισσότεροι φεύγουν.

Ο στρατός, αφού κανείς δεν θέλει να τον καταργήσει, πρέπει να σταματήσει να αγνοείται ως κάτι που απλά το κάνεις γιατί “εεε δε γαμιέται μωρέ”, και πρέπει τουλάχιστον να αλλάξει το όνομα του σε Εθνική Φρουρά, γιατί μόνο στρατός δεν είναι.

Το έργο του πρέπει να κάνει στροφή 180 μοιρών, ώστε να γίνει χρήσιμο επιτέλους.

Αντί να παίρνει νέα μυαλά και να τα ταλαιπωρεί, πετυχαίνοντας κυριολεκτικά τίποτα, πρέπει επιτέλους να αρχίσει να προσφέρει στη χώρα, εκτελώντας περιβαλλοντικά, κοινωνικά και πολιτικά έργα.

Η Ελλάδα έχει τεράστιο πρόβλημα πυρκαγιών και φυσικών καταστροφών τα τελευταία χρόνια, και ο στρατός αξιοποιεί τους οπλίτες του στο σκοπέτο, αντί να τους ενσωματώνει σε σώματα υποστήριξης της πυροσβεστικής για παράδειγμα.

Αυτό το σκέφτηκα μια μέρα που διάβαζα ειδήσεις στη βιβλιοθήκη, και πέφτοντας πάνω στην πλημμύρα της Μάνδρας, ο φίλος δίπλα μου με ρώτησε πού είναι ο στρατός.

Βαράει σκοπιά, του είπα.

Στις ΗΠΑ, το εφεδρικό κομμάτι του στρατού αποτελεί την κύρια άμεση αντίδραση στις φυσικές καταστροφές.

Πιστεύω, προσωπικά όμως, για να είμαι ειλικρινής, ότι μπορεί η Ελλάδα να αλλάξει, κυρίως από τα παραδείγματα της δικής μου ζωής.

Υπήρξαν στιγμές πού έλεγα ότι δεν πρόκειται να καταφέρω τίποτα, δεν θα μαζέψω ποτέ χρήματα, δεν θα καταφέρω ποτέ να φύγω, πάντα κάτι θα πηγαίνει στραβά, άδικα το παλεύω.

Έβλεπα όλους εκείνους που ήταν τυχεροί να μην έχουνε δουλέψει ποτέ για τίποτα και ζούσανε με ό,τι ποθούσαν, και εγώ έδινα τα πάντα και ακόμα στο μηδέν.

Στο μείον, για την ακρίβεια.

Έβλεπα τον 60άχρονο λαντζιέρη με δυο παιδιά που έχασε τη δουλειά του και καθάριζε στα γεράματά του, και για πρώτη φορά με άφησε ο ναρκισσισμός και ο ατομικισμός που έχουν πάρει σβάρνα τη γενιά μου.

Σκέφτηκα ότι ίσως αυτή να είναι η μοίρα μου.

Ίσως, απλά ατύχησα στο παιχνίδι της ζωής έλεγα, γιατί δεν τα παρατάω;

Αλλά, ακόμα και όταν και η ίδια σου η λογική σε εγκαταλείπει, ο κόσμος συνεχίζει και γυρνάει.

Τίποτα δεν μένει στάσιμο, όσο δύσκολο και αν μας φαίνεται, κατά καιρούς, από ορισμένες οπτικές γωνίες.

Σε αυτό το στάδιο της ζωής μου που τα έχω αφήσει όλα πίσω, όσα και αν μου στέρησε, δεν την έχω εντελώς εκτός της καρδιάς μου πραγματικά την Ελλάδα, πιτσιρίκο.

Την πραγματική Ελλάδα, αυτήν που, αν δεν τα έχει ήδη τινάξει, σίγουρα αργοπεθαίνει, την έχω φυλάξει σε ένα ξεχωριστό μέρος της ψυχής μου.

Τους ανθρώπους που γνώρισα τα καλοκαίρια που δούλεψα σε νησιά και, παρ’ όλο που δεν ήξεραν το παραμικρό για μένα με σπίτωσαν και με δέχτηκαν σαν δικό τους, γνωρίζοντας μου τους πάντες σε κάθε μικρή κοινότητα που βρέθηκα και με βοήθησαν να βρω δουλειά, που μου έμαθαν τις παραδόσεις του τόπου τους και με έκαναν να νιώσω κομμάτι τους.

Τους φίλους που έκανα κατά καιρούς που με έμαθαν να ελπίζω, που και εκείνοι κατέληξαν να μεταναστεύσουν.

Όλους όσους όταν βρίσκονται στο δίλημμα μεταξύ του να παίξουνε πoυστιά στο συνάνθρωπό τους ή να φερθούν σωστά, διαλέγουν όχι μόνο το δεύτερο αλλά βοηθάνε πέραν των δυνάμεών τους, παρά τα σκατά που έχουνε φάει σε αυτή τη χώρα, και παλεύουν για κάτι καλύτερο.

Τους ανθρώπους που κρατάνε τις παραδόσεις και το πνεύμα του τόπου ζωντανό, χωρίς να προσκυνάνε παπάδες και κόμματα.

Τους ανθρώπους που προδόθηκαν τόσες φορές, αλλά ακόμα προσφέρουν την αγάπη και τη καλοσύνη απλόχερα.

Η Ελλάδα που μου έμαθε ο πατέρας μου να αγαπάω, αλλά σπάνια συνάντησα.

Αυτή είναι η Ελλάδα για μένα, και αυτή η Ελλάδα πιστεύω μπορεί να ανθήσει, μόνο όταν πεθάνει η άλλη πλευρά της.

Να ‘σαι καλά να γράφεις, και καλά μπάνια όπου και να ‘σαι,

Μάριος

Υ.Γ. Δεν ξέρω αν σου τη σπάνε τα μεγάλα κείμενα η το αντίθετο -εμένα μου τη σπάνε για να σου πω την αλήθεια- αλλά συμπεριέλαβα ό,τι χρειαζόταν, ώστε να βγάζει νόημα η στάση μου και οι εμπειρίες μου. Δεν με πειράζει αν το δημοσιεύσεις η όχι, ούτε άμα κόψεις κομμάτια. Ήθελα απλά να το μοιραστώ μαζί σου, μιας και είδα ότι νοιάζεσαι.

(Αγαπητέ φίλε, η ιστορία σας είναι σενάριο για ταινία. Ποιος να την γυρίσει, όμως; Επίσης, οι απόψεις σας είναι στέρεες και λογικές. Εσείς να επιστρέψετε στην Ελλάδα και να κάνετε αυτό που σπουδάζετε. Για τους καλούς ανθρώπους της Ελλάδας και την Ελλάδα που σας έμαθε ο πατέρας σας να αγαπάτε. Σκεφτείτε το. Σας ευχαριστώ. Καλή ζωή. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.