Εργασία (γ’ μέρος α)

Αγαπημένε αδερφέ πιτσιρίκο,
Είναι τραγικό.
Κάθε χρόνο τα ίδια. Κάθε χρόνο χαμένες ζωές. Κάθε χρόνο τα ίδια κροκοδείλια δάκρυα και οι ίδιες υποσχέσεις.

Δεν υπάρχει τίποτα φυσικό στις φυσικές καταστροφές, όταν αυτές συμβαίνουν σε κατοικημένες περιοχές.

Υπάρχει ευθύνη. Μόνο που δεν καταλογίζεται πουθενά γιατί στην Ελλάδα δεν φταίει ποτέ κανένας για τίποτα.

Το κλείνω εδώ. Τα είπες και στο podcast σήμερα.

Θεωρώ λίγο πεζό να σου στείλω τη συνέχεια του κειμένου σήμερα. Συγχώρα με.

Σχετικά με το σχόλιό σου, πρέπει να είναι πολύ δύσκολο να είσαι μυστικός πράκτορας της δημοσιογραφίας.

Φαντάζομαι είναι δύσκολο να είσαι ο πιο επιτυχημένος μπλόγκερ στην Ελλάδα και να μη μπορείς να το παινευτείς.

Μερικές ιδέες για ψεύτικα επαγγέλματα:

– καπετάνιος σε ιστιοφόρα (τα μεταφέρεις από λιμάνι σε λιμάνι για τους πλούσιους πελάτες σου)
– φωτογράφος μόδας
– πλαστικός χειρούργος (θα εκπλαγείς με το πόσο επιτυχία θα έχεις)

Να είσαι πάντα καλά.

Από το Αμστελόδαμο με αγάπη,

Κώστας

Η ουτοπία του Keynes…ένας μοντέρνος εφιάλτης: Τα επαγγέλματα της νέας εποχής

To 1939, o οικονομολόγος John Maynard Keynes προέβλεψε ότι μέχρι το τέλος του 20ού αιώνα, η τεχνολογική πρόοδος στις αναπτυγμένες χώρες όπως η Μεγάλη Βρετανία και οι ΗΠΑ, θα οδηγούσε στη μείωση των εργατοωρών σε 15 ώρες τη βδομάδα.

Παρ’ όλα αυτά, η πραγματικότητα τον διέψευσε σε τραγικό βαθμό.

Αντί αυτού, η τεχνολογική πρόοδος χρησιμοποιήθηκε για να εφευρεθούν νέοι τρόποι ώστε να δουλεύουμε ακόμα περισσότερο.

Για να επιτευχθεί αυτό, χρειάστηκε να δημιουργηθούν μυριάδες επαγγέλματα που, στην ουσία τους, είναι παντελώς ανούσια.

Ορδές ανθρώπων στην Ευρώπη και τη Βόρειο Αμερική ιδιαίτερα, ξοδεύουν ολόκληρη την επαγγελματική τους ζωή σε καθήκοντα που, αν τους κεράσεις δύο μπύρες, θα σου εξομολογηθούν ότι είναι παντελώς άχρηστα ή στη καλύτερη περίπτωση απλώς περιττά.

Αυτή η κατάσταση προκαλεί μια μεγάλη ψυχική και ηθική ζημιά στους ανθρώπους που είναι εγκλωβισμένοι στη φυλακή της εργασίας.

Έχει χαράξει μια ουλή στην συλλογική μας ψυχή για την οποία κανείς δε μιλάει.

Γιατί, όμως, δεν πραγματοποιήθηκε η ουτοπία που φανταζόταν ο Keynes;

Η πιο δημοφιλής απάντηση είναι ότι δεν είχε προβλέψει την τεράστια αύξηση του καταναλωτισμού. Τον υπερκαταναλωτισμό.

Απ’ ό,τι φαίνεται, εξηγούν οι πληρωμένοι οικονομολόγοι, δεδομένης της επιλογής ανάμεσα σε λιγότερες ώρες εργασίας και περισσότερα γκάτζετ και πεζές απολαύσεις, διαλέξαμε το δεύτερο.

Αυτό παρουσιάζει μια ωραία ιστοριούλα με ηθικό δίδαγμα, αλλά, άμα το σκεφτείς λιγάκι, δεν πολυισχύει.

Αν υποθέσουμε ότι επιλέξαμε τα γκάτζετ και τις απολαύσεις, τότε θα περίμενε κανείς ότι η μεγαλύτερη αύξηση στα νέα επαγγέλματα μετά τη δεκαετία του ‘20 θα είχαν να κάνουν με την παραγωγή και διανομή σούσι, iPhone, φανταχτερών υποδημάτων και άλλων ευτελών γκάτζετ.

Είναι όμως έτσι;

Τον αιώνα που μας πέρασε, ο αριθμός των ανθρώπων που απασχολούνταν στη βιομηχανία συνεχίζει να μειώνεται αργά και σταθερά, ενώ σε ό,τι αφορά τα οικιακά επαγγέλματα και τη γεωργία, έπεσε δραματικά.

Τα τελευταία μόνο 26 χρόνια, από το 1991-2017, η απασχόληση στη γεωργία μειώθηκε παγκόσμια κατά 17%.

Παραδόξως, κατά το ίδιο ποσοστό αυξήθηκε η απασχόληση σε επαγγέλματα που έχουν να κάνουν με υπηρεσίες. Μάνατζμεντ, γραφειάδες, πωλητές κάθε είδους και κάθε λογής υπάλληλοι γραφείου, σχεδόν τριπλασσίασαν τη συμμετοχή τους στη συνολική απασχόληση.

Η απασχόληση στον τομέα των υπηρεσιών αντιστοιχεί σήμερα σε πάνω από 50% της συνολικής εργασίας παγκοσμίως.

Αυτό σημαίνει ότι οι παραγωγικές δουλειές αυτοματοποιήθηκαν είτε μερικώς, είτε πλήρως.

Αλλά, αντί αυτό να οδηγήσει σε μια σημαντική μείωση των ωρών εργασίας, ώστε να απελευθερώσει τον κόσμο για να κυνηγήσει ο καθένας τα δικά του σχέδια, τα χόμπι του, τα όνειρά του, τις ιδέες του, οδήγησε στην εκτίναξη του αριθμού των επαγγελμάτων γραφείου, του λεγόμενου διοικητικού τομέα.

Παράλληλα, εκτινάχθηκαν τα επαγγέλματα που έχουν να κάνουν με χρηματοοικονομικές υπηρεσίες, τελεμάρκετινγκ και τομείς εργασίας όπως εταιρικό δίκαιο, ακαδημαϊκή διοίκηση και διοίκηση υπηρεσιών υγείας, ο τομέας ανθρώπινου δυναμικού και φυσικά η διαφήμιση και οι δημόσιες σχέσεις.

Και μάλιστα δεν χρειάζεται να αναφέρουμε και τα εκατομμύρια ανθρώπων που εργάζονται σε υποστηρικτικές σε αυτούς τους τομείς δουλειές, είτε διοικητικές υπηρεσίες, είτε τεχνικές υπηρεσίες, υπηρεσίες ασφάλειας κλπ.

Για να μη μιλήσουμε για είδη επαγγελμάτων όπως περιπατητής σκύλων, κομμωτής ζώων, ολονύχτιος ντελιβεράς κλπ κλπ.

Αυτές είναι οι λεγόμενες σκατοδουλειές.

Φυσικά, αυτός ο όρος δεν θα ήταν αποδεκτός, αν δεν προερχόταν από τους ίδους τους εργαζόμενους στις δουλειές αυτές.

Δουλειές που οι ίδιοι θεωρούν ανούσιες και περιττές και ο μόνος λόγος που τις κάνουν είναι επειδή είναι είτε βολικές, είτε το καλύτερο που μπορούν να κάνουν τη παρούσα φάση της ζωής τους.

Αν ένας υπάλληλος γραφείου ξοδεύει το 80% του χρόνου του στο Facebook και το Instagram, πολύ πιθανό οι συνάδελφοί του να μην έχουν πάρει χαμπάρι, αλλά το μόνο σίγουρο είναι ότι ο ίδιος δεν έχει καμία αυταπάτη για το αν η δουλειά του είναι απαραίτητη ή όχι.

Σε κάθε περίπτωση, ο εργαζόμενος ξέρει καλύτερα τι προσφέρει και τι όχι.

Η όλη κατάσταση είναι λες και υπάρχει μια διαβολική καμπάλ που κάθεται σε ένα σκοτεινό γραφείο και σχεδιάζει ολημερίς και οληνυχτίς ανούσια επαγγέλματα για να μας κρατάει απασχολημένους.

Φυσικά, θα μπορούσα να κάνω λάθος.

Είναι πολύ πιθανό ότι οι λομπίστες και οι οικονομικοί αναλυτές πιστεύουν ακλόνητα στη σημασία των επαγγελμάτων τους και στη προσφορά τους στην υγεία και την ευημερία της ανθρωπότητας.

Είναι επίσης πιθανό ότι κοιμούνται σα τα πουλάκια κάθε βράδυ, βέβαιοι ότι η δουλειά τους είναι μια ευλογία για τον κόσμο και την κοινωνία.

Δε το γνωρίζω στα σίγουρα, αλλά φαντάζομαι ότι είναι πάρα πολύ πιθανό, αφού όσο ανεβαίνει κάποιος τα σκαλιά της επαγγελματικής ιεραρχίας, τόσο περισσότερους κόλακες και αυλικούς συλλέγει τριγύρω του, οι οποίοι φυσικά φροντίζουν να τον λούζουν καθημερινά για το πόσο μεγάλος και σπουδαίος είναι και πόσο σημαντική είναι η συνεισφορά του.

Είναι επίσης παραπάνω από πιθανό, ότι τους πιστεύει.

(Αγαπητέ Κώστα, καλά κάνεις και συνεχίζεις τις σκέψεις σου για την εργασία. Οι πυρκαγιές και τα θύματα είναι μέρος της ελληνικής παράδοσης και τιμούμε αυτή την παράδοση κάθε καλοκαίρι. Κώστα, δεν αισθάνομαι επιτυχημένος και δεν είμαι επιτυχημένος, αν σκεφτείς τι σημαίνει επιτυχία στην Ελλάδα. Επίσης, επειδή ζούμε σε μια χώρα που θεωρούνται επιτυχημένοι οι απατεώνες και τα λαμόγια, το θεωρώ ύποπτο να είσαι επιτυχημένος στην Ελλάδα. Άλλωστε, τι σημαίνει να είσαι επιτυχημένος σε ένα προτεκτοράτο; Σαν βρισιά μοιάζει. Πολύ όμορφες οι σκέψεις σου για την εργασία. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.