Εργασία (δ’ μέρος β)

Αγαπημένε αδερφέ πιτσιρίκο,
Είμαι στο δρόμο να συναντήσω τα αδέρφια μου τα τζιτζίκια.
Σκέφτομαι πως να είναι να είσαι τζίτζικας με χάλια φωνή και πόσα είναι αλήθεια τα τζιτζίκια που μένουν στον άσσο όταν το καλοκαίρι τελειώσει.

Αν σταθείς τυχερός με κάποια τζιτζικίνα, μπορείς να ξαναπροσπαθήσεις ή έκανες το καθήκον σου και ήρθε η ώρα απλά να αράξεις;

Καμιά φορά τα ερωτήματα αξίζουν περισσότερο από τις απαντήσεις.

Να’σαι καλά.

Από το Αμστελόδαμο πριν κάνω φτερά, με αγάπη,

Κώστας

Η εργασία στη νέα εποχή (μέρος β)

Η αιτία για την κοινωνική αδικία της έλλειψης ελεύθερου χρόνου για το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού του κόσμου, είναι φυσικά ότι το μεγαλύτερο ποσοστό του πλούτου που παράγεται παγκοσμίως, καταλήγει στα χέρια μιας μικρής μερίδας ανθρώπων.

Το 87% του παραγόμενου πλούτου το 2017, κατέληξε στα χέρια του 1% του πληθυσμού.

Το 90% του πληθυσμού (από τα κάτω προς τα πάνω), 6 δισεκατομμύρια άνθρωποι, εισέπραξαν 0. Όχι 1%, ούτε 0.5%. 0.

Φυσικά, το γεγονός ότι δεν υπάρχει μια κεντρική οργάνωση της παγκόσμιας παραγωγής κάνει τα πράγματα ακόμα πιο δύσκολα.

Αν κοιτάξει κανείς τις σελίδες με όλα αυτά τα καταστήματα ηλεκτρονικών στο ίντερνετ, θα δει ότι παράγουμε μια σωρεία άχρηστων μπιχλιμπιδιών και γκάτζετ.

Το φαγητό, που είναι χρήσιμο, το πετάμε, για να διατηρήσουμε τα κέρδη σταθερά.

⅓ του παραγόμενου φαγητού, παγκοσμίως, καταλήγει στις χωματερές.

Διατηρούμε ένα μέρος του πληθυσμού στην ανεργία, γιατί η εργασία τους είναι αχρείαστη, όταν έχεις όλους τους άλλους σε καθεστώς υπερεργασίας.

Είναι επίσης και ένα καλό καρότο και προειδοποίηση για το πού θα καταλήξεις αν δεν υπακούς.

Σε μια λογική κοινωνία, με το πού καθορίζαμε τις ώρες εργασίας που χρειάζεται να δουλέψουν όλοι οι άνθρωποι, ώστε να έχουν εξασφαλισμένα τα αναγκαία και κάποιες βασικές ανέσεις, καθώς η παραγωγικότητα θα αυξανόταν, με τη βοήθεια και των νέων τεχνολογιών αλλά και λόγω της πλήρους απασχόλησης, θα μειώναμε σιγά σιγά τις ώρες εργασίας σταδιακά για όλους.

Σε κάθε στάδιο, θα ψηφίζαμε αν χρειαζόμαστε περισσότερο ή λιγότερο ελεύθερο χρόνο. Απλό.

Αλλά έχουμε παραπλανηθεί για δύο λόγους:

Πρώτον, για την αναγκαιότητα να διατηρηθούν ικανοποιημένοι οι φτωχοί, το οποίο οδήγησε του πλούσιους να προωθήσουν την αξιοπρέπεια της εργασίας, ενώ οι ίδιοι φροντίζουν να είναι αναξιοπρεπείς σε αυτό το θέμα.

Ο δεύτερος λόγος είναι αυτή η μανία που μας πιάνει με τις νέες τεχνολογίες.

Κανένα από αυτά τα κίνητρα δεν έχουν σημασία για τον μέσο εργαζόμενο.

Αν ρωτήσεις κάποιον να σου πει ποιό είναι το σημαντικότερο σημείο της ζωής του, δε νομίζω να πει:

“Ναι, ξέρεις απολαμβάνω τη δουλειά μου πάρα πολύ και με κάνει να αισθάνομαι ότι εκπληρώνω έναν πανανθρώπινο ευγενή σκοπό. Μπορεί το σώμα μου να απαιτεί ξεκούραση, αλλά η χαρά στη ζωή μου είναι κάθε πρωί που ξυπνάω για να πάω στη δουλειά.”

Δεν έχω ακούσει κανέναν εργαζόμενο να μιλάει έτσι.

Αντιλαμβάνονται τη δουλειά όπως πρέπει, ένα αναγκαίο μέσο για τα προς το ζην, και η οποιαδήποτε χαρά στη ζωή τους έρχεται τις στιγμές που δεν δουλεύουν.

Η άποψη ότι οι ώρες εργασίας πρέπει να μειωθούν σε 4, σημαίνει ότι 4 ώρες εργασίας θα πρέπει να είναι αρκετές για να προσφέρουν σε κάθε άνθρωπο τα απαραίτητα για τη ζωή.

Ο υπόλοιπος χρόνος θα πρέπει να είναι ελεύθερος χρόνος.

Βέβαια, οι απολαύσεις στις μέρες μας έχουν γίνει σε μεγάλο βαθμό παθητικές. Ταινίες και σειρές στη τηλεόραση, μπάλα στο γήπεδο, μουσική στο Youtube.

Αυτό, όμως, δεν είναι επειδή οι άνθρωποι είναι παθητικά πλάσματα, αλλά επειδή όταν δουλεύεις τόσο πολύ, φυσικά όταν γυρνάς σπίτι δεν έχεις την ενέργεια για δραστηριότητες που απαιτούν ενεργή συμμετοχή.

Ο πραγματικός λόγος είναι επειδή έχουμε εφεύρει αυτό το σαδoμαζοχιστικό μοντέλο, σύμφωνα με το οποίο το να υποφέρουμε δουλεύοντας δικαιολογεί τις παθητικές καταναλωτικές μας απολαύσεις.

Το να πηγαίνεις βόλτες με τους φίλους σου και να διαφωνείς για τις πολιτικές εξελίξεις, να συζητάς για τη ζωή και τη θέση σου σε αυτή, θέλει χρόνο, συμμετοχή, σκέψη.

Το να παραγγείλεις φαΐ απ’ έξω και να δεις ένα επεισόδιο Game of Thrones, από την άλλη, μπορεί να θέλει τον ίδιο χρόνο, αλλά αφαιρεί οποιαδήποτε απαίτηση για συμμετοχή και σκέψη.

Μετά απορούμε γιατί υποφέρουμε από κατάθλιψη και γιατί οι ψυχικές ασθένειες συνεχώς αυξάνονται, ή γιατί η υπογεννητικότητα θερίζει τις ανεπτυγμένες κοινωνίες.

(Αγαπητέ Κώστα, τα τζιτζίκια μας δείχνουν τον δρόμο. Δεν υπάρχουν χάλια φωνές. Ούτε στα τζιτζίκια, ούτε στους ανθρώπους. Όλοι μπορούν να τραγουδήσουν. Εδώ τραγούδησα ακόμα κι εγώ που μια ζωή οι φίλοι μου μου τάπωναν το στόμα με τα χέρια, όταν πήγαινα να τραγουδήσω.

Κώστα, καλά να περάσεις στην Ελλάδα. Να προσέχεις μόνο, παιδί μου. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.