Να μην ξεχάσουμε να ζήσουμε

Πιτσιρίκο, εχθές το βράδυ προσπαθούσα να κοιμίσω τον μικρό, αλλά δεν κοιμόταν. Μετά από μία πολύ κουραστική μέρα, αυτό δεν είναι και το καλύτερο δυνατό. Πάνω που άρχισα να απελπίζομαι ότι έτσι θα τη βγάλουμε τη νύχτα, ξαφνικά γύρισε, με κοίταξε και μου γέλασε.

Χωρίς λόγο. Δεν ήθελε να κοιμηθεί, ούτε καν να πέσει στο κρεβάτι του. Ήταν πολύ χαρούμενος και ήθελε να παίξει.

Σταμάτησα, λοιπόν, να προσπαθώ και έκατσα να παίξουμε. Άλλωστε, τι καλύτερο είχα να κάνω;

Μερικές φορές νομίζω ότι το κάνω αυτό το λάθος και πιστεύω ότι χάνω στιγμές που αργότερα θα μου λείψουν.

Ο μικρός μου γιόρτασε τα πρώτα του γενέθλια!

Δεν είναι πια το μικρό μωράκι που ήταν πέρυσι τέτοιο καιρό, έχει κάνει μεγάλη πρόοδο, κοντεύει να γίνει παιδάκι.

Και, Πιτσιρίκο, να σου πω κάτι; Νομίζω ότι αυτό το χρόνο τον έχω χάσει τελείως. Έχει περάσει χωρίς να το καταλάβω, χωρίς να τον ζήσω. Για διάφορους λόγους που δεν έχουν σημασία.

Έχω πάρει πολλές ευχές σήμερα.

Σκεφτόμουν ότι στην Ελλάδα όταν έχει γενέθλια ένα μωράκι, αλλά και όταν γεννιέται σου εύχονται «να σου ζήσει».

Δεν ξέρω αν υπάρχει παρόμοια ευχή και σε άλλη γλώσσα. Μάλλον ξέρει ο σοφός λαός ότι οι κίνδυνοι στη χώρα είναι μεγάλοι.

Πιτσιρίκο, το μωράκι μου είχε γενέθλια και εγώ σκέφτομαι τις μάνες που έχασαν τα δικά τους μωράκια, όσους έχασαν δικούς τους ανθρώπους.

Σκέφτομαι ότι μπορεί μία μάνα μέσα στην κούρασή της να νευριάσει που το μωρό της δεν κοιμάται ένα βράδυ και το επόμενο βράδυ να μην έχει πια μωρό.

Ξέρω, δεν είναι πολύ εορταστικές οι σκέψεις που κάνω, αλλά είναι στο κλίμα των ημερών.

Λυπάμαι που τελικά έμαθες ότι η γνωστή σου δεν κατάφερε να γλιτώσει.

Ορισμένες φορές μου τυχαίνει να διαβάζω μέσα από τα λόγια κάποιου άλλου αυτό ακριβώς που αισθάνομαι.

Το σχόλιό σου στο κείμενο του Φίλιππου ήταν μία από αυτές τις περιπτώσεις.

Πιτσιρίκο, όπως λες κι εσύ από τύχη ζούμε. Αλλά νομίζω ότι μερικές φορές μάλλον ξεχνάμε να ζήσουμε.

Δηλαδή θέλουμε να ζήσουμε κάτι στο μέλλον και ξεχνάμε να ζήσουμε το τώρα.

Αυτό είναι λάθος, γιατί το αύριο δεν μας το εγγυάται κανείς.

Τα μωρά δεν το κάνουν αυτό το λάθος. Δεν σκέφτονται άσε μωρέ μην παίξω τώρα με την κουδουνίστρα μου, ας παίξω αύριο που θα είναι ιδανικές οι συνθήκες.

Μάλλον τα μωρά είναι πιο σοφά και ξέρουν ότι το τώρα πρέπει να το ζήσουν.

Και μάλλον πρέπει να τα ακούμε λίγο παραπάνω.

Φιλιά,

Ελένη

(Αγαπητή Ελένη, τα μωρά ξέρουν από ένστικτο πως υπάρχει μόνο το τώρα. Γιατί μόνο το τώρα υπάρχει. Κι εμείς το ξέρουμε αλλά το ξεχνάμε. Γιατί κάνουμε σχέδια για ηλίθιες καριέρες και επειδή φοβόμαστε να ζήσουμε. Εγώ προσπαθώ να μην ξεχνάω ποτέ πως μόνο το τώρα υπάρχει. Οπότε, τώρα θα την ανοίξουμε τη σαμπάνια, δεν θα περιμένουμε τη γιορτή. Το λάθος που κάνουμε με τα παιδιά είναι που δεν τα ρωτάμε τι θέλουν. Να τον ρωτάς τι θέλει, καθώς θα μεγαλώνει. Κι αν δεν μπορεί να γίνει αυτό που θέλει, να του εξηγείς γιατί δεν μπορεί να γίνει. Ελένη, πώς με βρίσκεις που σου δίνω και συμβουλές; Αλλά, αλήθεια, νομίζω πως κάτι που με βοήθησε πολύ στη ζωή μου ήταν ότι η μητέρα μου πάντα μου εξηγούσε. Δεν τα καταλάβαινα όλα, όταν ήμουν μικρός, αλλά με βοηθούσε η εξήγηση. Καλά, ούτε τώρα τα καταλαβαίνω τα περισσότερα, αλλά τώρα δεν τραβάω και κάνα ζόρι να καταλάβω. Ξέρω πια πως θα τα τινάξω μέσα σε βαριά άγνοια. Σε ευχαριστώ, Ελένη. Να σου ζήσει και να του ζήσεις. Να ζήσετε. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.