Σε μία χώρα που πλήττεται συνέχεια από φυσικές καταστροφές και θεωρητικά περιμένει πόλεμο από στιγμή σε στιγμή τα τελευταία 60 χρόνια, δεν υπάρχει κανένα σχέδιο έκτακτης ανάγκης, εκκένωσης και παροχής προστασίας στον γενικό πληθυσμό

Γειά σου αγαπημένε μου Πιτσιρίκο μου.
Ήμουν στη μέση, μάλλον προς το τέλος, ενός χαλαρού και βλακώδους κειμένου-ρεπορτάζ από τις Σποράδες που όλο και μακραινε και τέλος δεν έβρισκε. Κάθε μέρα παιζόταν και άλλο ένα σκηνικό που ήθελα να προσθέσω.

Έγινε αυτό που έγινε και είπα να το καθυστερήσω γιατί ήμουν σίγουρος πως πολλοί αναγνώστες θα ήθελαν να πουν αυτά που έχουν στο μυαλό και τους σφίγγουν την καρδιά, και εγώ δεν έχω να πω πολλά πράγματα πλέον.

Ένα χαζοχαρούμενο κείμενο δεν θα έδενε με το γενικό κλίμα.

Αλλά αφού γράφω που γράφω, δε γ@μιέται, πάρτε να ‘χετε:

Στρατιωτικά ελικόπτερα και αεροπλάνα συνολικού κόστους δισεκατομμυρίων, με δυνατότητα πυρόσβεσης και πτήσης σε αντίξοες συνθήκες κατά πολύ ανώτερες των καναντέρ, κάθονται και περιμένουν τους Τούρκους ή πάνε τσάρτερ τους παπάδες του Αγίου Όρους.

Αμφιβιοι καταδρομείς, δύτες, πεζοναύτες, κάθονται και γυαλίζουν αρβύλες για επιθεωρήσεις.

Εκεί ήμουν, μιλάμε για επαγγελματίες με κάτι αρxίδια ΝΑ! Δεν είμαι στρατόκαυλος, τους έχω δει και οι περισσότεροι ήταν γ@μώ τα παιδιά.

Θα είχαν προσεγγίσει από θάλασσα και θα είχαν μαζέψει τους πάντες.

Ένα Σινούκ θα είχε πάρει τον κόσμο που κάηκε στο κτήμα σε μια πτήση και θα περίσσευε χώρος και για 30 άτομα ακόμα.

Τα Αουγκούστα και τα Σινούκ θα μπορούσαν να πετάνε από πάνω με προβολείς ακόμα και τη νύχτα και να παίρνουν τον κόσμο από τη θάλασσα, χωρίς κίνδυνο να χτυπήσουν με τις προπέλες, κατεβάζοντας διασώστες με ιμάντες.

Όταν πήγα στρατό, πρέπει να υπηρετούσαν ταυτόχρονα γύρω στους 500 νοσηλευτές και λίγο λιγότεροι γιατροί, κάποιοι σε τάγματα υγειονομικού έτοιμα να στήσουν νοσοκομεία μάχης, να εκτιμούν τα περιστατικά και να προσφέρουν πρώτης γραμμής περίθαλψη.

Η απάντηση του πανίσχυρου στρατιωτικού μας κράτους ήταν κάνα δυο ψαροκάικα που βρέθηκαν στην περιοχή.

Δεν κάθομαι να σχολιάσω το ότι σε μία χώρα που πλήττεται συνέχεια από φυσικές καταστροφές και θεωρητικά περιμένει πόλεμο από στιγμή σε στιγμή τα τελευταία 60 χρόνια, δεν υπάρχει κανένα σχέδιο έκτακτης ανάγκης, εκκένωσης και παροχής προστασίας στον γενικό πληθυσμό.

Οι ίδιοι οι πολίτες μιας χώρας που καίγεται κάθε καλοκαίρι, πλημμυρίζει κάθε χειμώνα και κουνιέται από σεισμούς κάθε τόσο, δεν δίνουν δεκάρα.

Αντίθετα, οι μοναδικές πιέσεις που ασκούν στους τοπικούς παράγοντες είναι να γ@μήσουν τον τόπο τους ακόμα χειρότερα, αρκεί να κάνουν τη δουλίτσα τους.

Μετά πνίγονται, καίγονται και κλαίγονται…

Όπως γράφουν και κάποιοι αναγνώστες, τη μέθοδο με την οποία δομήθηκε αυτή η κοινωνία, η ελληνική, την ξέρουμε όλοι.

Τα αποτελέσματα τα βλέπουμε και κάθε μέρα, δεν χρειάζεται φυσικές καταστροφές και εθνικές τραγωδίες.

Διαλέγουμε να σφυρίζουμε αδιάφορα, ελπίζοντας πως δεν θα συμβεί σε εμάς, και αν γίνει τίποτα θα βοηθήσει ο θεός.

Προσωπικά, δεν έχω να κάνω πολλά, αύριο θα πάω να δώσω αίμα και συμβουλεύω να κάνουν το ίδιο όσοι μπορούν.

Δυστυχώς, προέκυψαν κάποια κωλύματα και εκτός αυτού σε λίγες ημέρες φεύγω και για Σουηδία, αλλά εξετάζω λίγο το να κατέβω Αθήνα, μπας και βάλω κανένα χεράκι στη διανομή της βοήθειας γιατί λένε πως υπάρχει θέμα.

Ίσως να σας δω εκεί, γιατί ως γνωστόν οι φίλοι του Πιτσιρίκου είμαστε οι πιο αλτρουιστες αναγνώστες μπλογκ σε όλη την Ευρώπη, να μην πω στον κόσμο, και είμαι σίγουρος πως θα είμαστε η μεγάλη πλειοψηφία των εθελοντών.

Ακόμα και αν δεν πάμε, αίμα μπορούμε να δώσουμε όλοι.

Άντε, μέχρι την επόμενη εθνική τραγωδία.

Την αγάπη μου, περιμένοντας το βαπόρι στις Σποράδες.

Βασίλης

(Αγαπητέ Βασίλη, οι Έλληνες βουλιάζουν μέσα στην απάθεια και την αδιαφορία. Όχι οι αναγνώστες του μπλογκ, οι υπόλοιποι. Είναι σαν να προσπαθούν να αυτοκτονήσουν ομαδικά, με αργό τρόπο. Βασίλη μου, η χώρα χρεοκόπησε και δεν υπήρχε εναλλακτικό σχέδιο από το να ξεπουληθεί και να την εγκαταλείψουν οι κάτοικοί της. Οπότε, σιγά να μην υπάρχει σχέδιο για έκτακτη ανάγκη. Βασίλη, πολύ αμφιβάλλω αν η βοήθεια από τους πολίτες θα φτάσει στους πληγέντες. Ξέρω κάτι πολύ ωραίες ιστορίες από ανάλογες καταστάσεις στο παρελθόν, ενώ δεν ξεχνάω ποτέ -μου έχει καρφωθεί στο μυαλό- πως τα χρήματα που μαζεύαμε τον Ιούνιο του 2011 στο Σύνταγμα για να πληρωθούν οι δικηγόροι των συλληφθέντων, εξαφανίστηκαν. Θα τα έφαγαν στις διακοπές τους τίποτα επαναστάτες. Σε μια χώρα με τόσα λαμόγια, εγώ δεν έχω εμπιστοσύνη σχεδόν σε κανέναν πια. Ούτε μπορώ να συμπεριφέρομαι σαν να μην καταλαβαίνω τι συμβαίνει γύρω μου. Να είσαι καλά, Βασίλη. Την αγάπη μου. Και να γράψεις για τις διακοπές σου στην Ελλάδα. Πριν γίνει η επόμενη πυρκαγιά με θύματα.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.