Σε μια χώρα…

Αγαπητέ Πιτσιρίκο,
Πολύ καιρό έχω να σου γράψω. Το κάνω τώρα που με πνίγει η αδικία κι ο θυμός, οπότε μπορεί να βγει λίγο περίεργο το κείμενο.

Λύσεις δεν πρόκειται να προτείνω γιατί τις ξέρουν όλοι.

Το θέμα δεν είναι κάποιος να προτείνει λύσεις, αλλά κάποιος να τις εφαρμόσει.

Βέβαια για να γίνει αυτό, πρέπει να θέλουμε κιόλας. Και δεν θέλουμε.

Στην Ελλάδα είμαστε καλοί στο να φτιάχνουμε νόμους.

Μετά φτιάχνουμε άλλους νόμους, για να βεβαιωθούμε ότι οι πρώτοι νόμοι θα ακολουθηθούν.

Και μετά σκεφτόμαστε ότι, για καλό και για κακό, ας φτιάξουμε κι άλλους νόμους, που υποτίθεται ότι θα τιμωρήσουν εκείνους που παραβαίνουν τους δεύτερους νόμους.

Είμαστε τόσο καλοί στο να φτιάχνουμε νόμους, που τους υπερψηφίζουμε κσι τους υπογράφουμε χωρίς καν να τους διαβάσουμε.

Ετσι λοιπόν δεν προτείνω λύσεις, γιατί δεν έχει κανένα νόημα.

Δεν έχει απολύτως κανένα νόημα, σε μια χώρα που υπάρχουν πολλοί που πιστεύουν κάποιον που λέει πως ό,τι έγινε ήταν η κατάρα των Φαραώ – sorry, οργή θεού για τον άθεο πρωθυπουργό εννοούσα.

Σε μια χώρα που μιλάμε ακόμα για «κυβέρνηση κομμουνιστών» ή «ριζοσπαστική Αριστερά», όταν πιο αριστεροί και κομμουνιστές ήταν ο Ρήγκαν κι η Θάτσερ από δαύτους.

Σε μια χώρα που υπάρχουν άνθρωποι που πραγματικά πιστεύουν ότι το ζαβό παιδί (απόφοιτος Χάρβαρντ, χα χα!) θα έρθει και θα σώσει τη χώρα, καβάλα στο καταγάλανο άλογο της νοικοκυραίας Δεξιάς.

Σε μια χώρα που ο πρόεδρος του ΣτΕ (θεσμικά η κορυφαία αρχή σε θέματα νομιμότητας) παραιτήθηκε λίγο πριν την συνταξιοδότησή του, καταγγέλοντας όσα γίνονται ως αντισυνταγματικά, και δεν ιδρωσε αυτί (αμφιβάλλω αν πολλοί θυμούνται καν τι λέω).

Σε μια χώρα που η ενενηντάχρονη γιαγιά (προσωπική εμπειρία, για συγγενικό μου πρόσωπο μιλάω) πρέπει, για να δικαιολογήσει το αφορολόγητο και να να μην πληρώσει 300 ευρώ πρόστιμο, να χρησιμοποιεί debit card και online banking.

Σε μια χώρα που (προσωπική εμπειρία πάλι, σε μένα έτυχε τον Ιούνιο), είσαι 2 βδομάδες διακοπές σε νησί, παθαίνεις κολικό νεφρού, παίρνεις τηλέφωνο για ασθενοφόρο στις 5 το πρωί και σου λένε «ο οδηγός κοιμάται τώρα, πάρτε ταξί».

Σε μια χώρα (τρίτη και τελευταία προσωπική εμπειρία) που στο ίδιο νησί ρωτάς πού μπορείς να πετάξεις/ανακυκλώσεις γυαλί, και σου λένε «έχει ένα χωράφι πίσω από την οικοδομή, εκεί καλά είναι, θα τα μαζέψουνε».

Μα πώς ανάβουν αυτές οι φωτιές, εντελώς από μόνες τους βρε παιδάκι μου…

Σε μια χώρα που κανείς μπορεί να καεί ζωντανός, αλλά πρέπει να πάει στη Βουλγαρία για να καεί πεθαμένος (το δανείζομαι από τους συγγενείς του Μάνου Ελευθερίου, που το ανέφεραν).

Να είσαι καλά αγαπητέ μου Πιτσιρίκο,

Χριστόφορος

Υ.Γ. Πραγματικά, με παρηγορεί να διαβάζω τόσο όμορφα κείμενα στο μπλογκ σου, από τόσους διαφορετικούς και όμορφους ανθρώπους. Μου άρεσαν πολύ αυτές τις μέρες τα κείμενα του Κώστα, για την εργασία. Θυμάμαι που ανέφερε σε κάποιο απο αυτά ότι το θεωρούσε κάπως πεζό να στείλει τις σκέψεις του ενώσω δίπλα μας γίνονταν όσα γίνονταν. Αγαπητέ Κώστα, φαντάζομαι το ξέρεις κι ο ίδιος, αλλά θα το πω κι εγώ: Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο εντός θέματος ήσουν όταν μιλούσες για την εργασία και τον καπιταλισμό εν μέσω της καταστροφής. Δεν υπάρχει πιο σχετικό ζήτημα, πιο άμεση εξήγηση για όσα έγιναν. Μπορούμε να μιλάμε για ώρες για τα καλώδια της ΔΕΗ, για την Πυροσβεστική, για τον άνεμο, για όλα αυτά, αλλά αργά ή γρήγορα στην ίδια συνιστώσα θα καταλήξουμε.

(Αγαπητέ Χριστόφορε, υπήρξε μια τραγωδία αλλά, αν το καλοσκεφτείς, η κατάσταση στην Ελλάδα παραμένει για γέλια. Το ότι υπάρχουν νεκροί δεν κάνει μια κατάσταση σοβαρή. Αντιθέτως, την κάνει ακόμα πιο γελοία, γιατί αυτοί οι άνθρωποι πέθαναν τζάμπα. Θα μπορούσαν να ζούσαν σήμερα. Και αυτή η κατάσταση θα συνεχιστεί. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.