Θέλω να έχω την τελευταία λέξη!

Αγαπημένοι μου Πιτσιρίκο και Ηλία,
Θέλω να αρχίσω λέγοντας πως ο κόσμος που απολαμβάνει την καλή μουσική θα σας μισεί, αφού είστε η αιτία για την οποία δεν αφιερώνομαι στην τέχνη. Πώς θα κοιμηθείτε το βράδυ ε; Πώς;

Λοιπόν, όπως είχα πει και στο προηγούμενο κείμενό μου, δεν θέλω να πείσω κανέναν για τίποτα.

Συμβαίνει απλά αυτή την περίοδο να δουλεύω πολύ λίγο, οπότε έχω πάρα πολύ χρόνο για να σκεφτώ και να συγκεντρώσω τις γνώσεις και τις εμπειρίες μου.

Μέσα σε αυτή την περίοδο, έχω καταλήξει σε ορισμένα συμπεράσματα για τα οποία γράφω και μιλάω στον Πιτσιρίκο, γιατί είναι ο μόνος που με καταλαβαίνει σε αυτή την άπονη κενωνία.

Δεν σημαίνει πως οι ιδέες μου και τα συμπεράσματά μου είναι οικουμενικά σωστά, απλά ικανοποιούν την περιέργειά μου και γεμίζουν τα κενά κομμάτια που είχαν δημιουργηθεί στο παζλ της ζωής μου.

Είμαι με λίγα λόγια ο κλασσικός μ@λάκας που, εκεί που κάθεσαι με την παρέα σου για να πιείς έναν καφέ, έρχεται και σου γαμ@ει τη διάθεση με τις κοσμοθεωρίες του.

Τώρα που το σκέφτομαι, καιρό έχει να χτυπήσει το τηλέφωνο για να πάω για κανέναν καφέ. Τι να φταίει;

Προσπαθώ λοιπόν να δώσω ένα σχήμα σε όλα αυτά, κάτι σαν μια πορεία που προσπαθώ να ακολουθήσω, και φυσικά είμαι περίεργος να δω πού θα με βγάλει.

Δεν γεννήθηκα πράος και γεμάτος αγάπη για τον κόσμο, το αντίθετο θα έλεγα.

Περισσότερο θα με χαρακτήριζα σαν έναν φοβισμένο άνθρωπο γεμάτο άγχη και ανησυχίες, με μια μεγάλη συλλογή αποτυχιών στη ζωή του.

Αυτό για πάρα πολλά χρόνια, μέχρι που άρχισαν να ωριμάζουν άλλες σκέψεις μέσα μου. Πώς και γιατί, μεγάλη ιστορία.

Κάνω κάθε μέρα την προσπάθειά μου να ανέβω λίγο πιο ψηλά από εκεί που βρισκόμουν την προηγούμενη.

Μπορώ να διαβεβαιώσω πως συχνά πέφτω, ή μένω για μήνες εκεί που ήμουν.

Κάθε φορά, όμως, που γίνεται ένα μικρό κλικ μέσα μου, αισθάνομαι σαν να ξαναγεννιέμαι και σαν να έχω άλλη μια ευκαιρία να καταλάβω τι συμβαίνει γύρω μου και πού έκανα λάθος.

Συμβιβάστηκα με τις αποτυχίες μου, αποδέχτηκα τις ατυχίες μου, προσπαθώ να αναλύσω τα λάθη μου και να απολαύσω αυτά που μου έφερε η τύχη μου.

Δεν είμαι ούτε ο Γκάντι, ούτε κάποια μετενσάρκωση του Βούδα που πλημμυρίζει από κοσμική σοφία και αγάπη.

Κοστίζει ενέργεια το να κρατάς τις αρνητικές σκέψεις και συναισθήματα μακριά σου, γι’ αυτό και είναι πολύ πιο εύκολο να υποκύψεις.

Τέλος πάντων, άκουσα με προσοχή το podcast του Ηλία, και θα σημειώσω μόνο κάτι που νομίζω πως, αν το καλοσκεφτεί κανείς, ταιριάζει περισσότερο με αυτό που σκέφτομαι εγώ παρά με την άποψη του Ηλία.

Ανέφερε λοιπόν ο Ηλίας σαν παράδειγμα του φόβου που γεννά υποταγή και όχι επιθετικότητα, την περίπτωση του Ολοκαυτώματος.

Σε εκείνη την περίπτωση, ο φόβος δεν έπαιξε κανέναν ρόλο στην υποταγή των Εβραίων.

Αυτό που τους γονάτισε ήταν το γεγονός πως ένας άμαχος πληθυσμός βρέθηκε αντιμέτωπος με μια στρατιωτική μηχανή που τσάκιζε κράτη ολόκληρα σε μια εβδομάδα.

Η εξόντωση άρχιζε από τα γκέτο που συγκεντρώνονταν από τους ναζί, έμεναν πεινασμένοι και άρρωστοι για ημέρες και εβδομάδες πριν στοιβαχτούν σε τρένα και μείνουν όρθιοι για μερόνυχτα μέσα στο κρύο, με τον κόσμο να πεθαίνει και να μένει όρθιος γιατί δεν υπήρχε μέρος να πέσει.

Στην ίδια τους την κοινότητα υπήρξαν πολλά περιστατικά συνεργασίας με τους ναζί, μέχρι και από ραββίνους που συμπλήρωναν τις λίστες για την Γκεστάπο.

Φυσικά, τα χρόνια πέρασαν, και ο φόβος των Εβραίων για την γενοκτονία που διαδραματίστηκε εις βάρος τους, τους οδήγησε στο να ιδρύσουν ένα κράτος με θεοκρατικό καθεστώς και ρατσιστικές αντιλήψεις.

Δεν έχουν σταματήσει να φοβούνται, γι αυτό και συγκεντρώνουν όπλα και ισχύ.

Δεν ήταν ο φόβος που τους οδήγησε στην υποταγή, ήταν η κατάσταση στην οποία βρέθηκαν: φοβισμένοι, πεινασμένοι, προδομένοι, ανοργάνωτοι και άοπλοι.

Όταν όλοι οι παραπάνω παράγοντες βγήκαν από την εξίσωση εκτός από τον φόβο, δες τι γίνεται στην Παλαιστίνη.

Στηριζόμενοι σε μια θρησκευτική παράδοση τριών χιλιάδων χρόνων, βάση της οποίας το μέρος τους ανήκει γιατί το πήραν από τον θεό αυτοπροσώπως όντας ο εκλεκτός λαός του, μετέτρεψαν την θρησκευτική και πολιτισμική τους ταυτότητα σε φυλετική, και από Εβραίοι έγιναν Ισραηλινοί.

Όπως οι ναζί και οι φασίστες ισχυρίζονται πως κάποια πράγματα τους ανήκουν λόγω της βιολογικής τους ανωτερότητας, έτσι και ένα μέρος των πολιτών του Ισραήλ θεωρεί πως έχει περισσότερα δικαιώματα στη ζωή από τους Άραβες συμπολίτες του.

Η γενιά του Ολοκαυτώματος γέννησε το Ισραήλ, κόσμος που έζησε στον απόλυτο τρόμο και γι’ αυτό μεταδίδει στους απογόνους της πως η βία και το μίσος είναι τελικά η λύση για τα προβλήματα.

Αρκεί στο μαχαίρι που φονεύει να είμαστε εμείς από την πλευρά της λαβής και οι άλλοι από την πλευρά της λεπίδας.

Όπως και να ‘χει το πράγμα, δεν ήταν σκοπός του κειμένου να σχολιάσει την ισραηλινή πολιτική.

Ήθελα να επαναλάβω πως στη δική μου εικόνα των πραγμάτων, η βία γεννάται από τον φόβο σε αυτούς που δεν είναι βιολογικά προγραμματισμένοι για βίαιη συμπεριφορά.

Που ευτυχώς είμαστε οι περισσότεροι.

Μέσα από τον φόβο, μετατρέπεται η βία σε ιδεολογία και συγκαλύπτεται σαν συνειδητή απόφαση.

Αυτόν τον φόβο εκμεταλλεύεται η εξουσία και το πράγμα έχει καταλήξει εδώ.

Τι θα σου πουν οι από πάνω, πως φοβάσαι;

Όχι, πως είσαι ανώτερος θα σου πούν, και πως οι κατώτεροι απειλούν την πατρίδα σου, το αίμα σου, την περιουσία σου και τον τρόπο ζωής σου.

Κλείνω με κάτι που σκεφτόμουν τον τελευταίο καιρό:

Έχουμε πετάξει στον φασισμό, στον ρατσισμό, στον θρησκευτικό φανατισμό, στον ιμπεριαλισμό και στον καπιταλισμό καντάρια από κομμουνισμό, ισότητα, αθεΐα, αναρχισμό, ορθολογισμό και προοδευτισμό.

Δεν βλέπω να γίνεται τίποτα καλύτερο.

Μήπως, αντί να περιμένουμε τους άλλους να σκεφτούν διαφορετικά, να το κάνουμε εμείς;

Να αναθεωρήσουμε τη ρίζα του προβλήματος, να αλλάξουμε το πεδίο της αντιπαράθεσης και να το φέρουμε κάπου που να μας επιτρέπει να πάρουμε όσους περισσότερους γίνεται με το μέρος μας;

Περιμένουμε διαφορετικό αποτέλεσμα, κάνοντας εδώ και αιώνες το ίδιο πράγμα, και αυτό κάποιος είχε πει πως δεν είναι σημάδι εξυπνάδας.

Πάω να ασχοληθώ με την τέχνη μου τώρα, γιατί δεν βλέπω να με παίρνει τηλέφωνο κανένας για καφέ.

Την αγάπη μου από την Σκανδιναβία

Βασίλης

(Φίλε Βασίλη, πολύ καλά το πάτε το debate για το μίσος, τον φόβο και τη βία, με τον Ηλία. Φαντάζομαι πως -μετά τα κείμενα και τα podcast- το επόμενο βήμα θα είναι να νοικιάσω ένα τηλεοπτικό στούντιο και να κάνουμε μια τρίωρη εκπομπή με εμένα στη μέση, για να σας κάνω ερωτήσεις και να φροντίζω να μη μιλήσει κάποιος από τους δυο σας περισσότερο από τον άλλον. Θα είναι ωραία να πλακωθείτε και λίγο -έτσι, στα ψέματα- για να ανεβάσουμε την τηλεθέαση. Θα κάνω κι εγώ πως μπαίνω στη μέση, για να σταματήσω τα μπουνίδια που θα παίζετε. Βασίλη, σοβαρά τώρα, πάρα πολλοί αναγνώστες μου έχουν γράψει τις τελευταίες μέρες το πόσο όμορφο είναι αυτό που γίνεται στο μπλογκ και πόσοι καλοί άνθρωποι γράφουν. Κι εγώ το γουστάρω τρελά αυτό που συμβαίνει. Να είσαι καλά, Βασίλη. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.