Ο θάνατός μου σου πάει πολύ

Γεια σου Πιτσιρίκο μου,
Μετά τους έρωτες, τις σχέσεις και τις φιλίες, ας μιλήσουμε για μίσος, βία και θάνατο. Όλα μες στη ζωή τα κάναμε να είναι.

Δεν έχω δει τι και πώς έγινε, μόνο τις περιγραφές έχω διαβάσει, αποφεύγω πάντα τις άσχημες εικόνες, γιατί μετά μου σκάνε σαν φλας και με στοιχειώνουν.

Αν πέσω σε αυτοκινητιστικό, περνάω γρήγορα, γρήγορα, κοιτώντας από την άλλη. Εφόσον γιατρός δεν είμαι να βοηθήσω, δε θέλω να είμαι ούτε θεατής.

Εξάλλου, αν ακούσω ή διαβάσω για ένα πνιγμένο μωρό που το ξέβρασε η θάλασσα, μπορώ με απόλυτη ακρίβεια να το κάνω εικόνα, όπως και αν διαβάσω για κάποιον που κλώτσαγε στο κεφάλι κάποιον σφηνωμένο στη βιτρίνα ενός καταστήματος, μέχρι αυτός να πάψει να σαλεύει.

Την περασμένη εβδομάδα, την ώρα που ήμουν στον 2ο όροφο ενός σούπερ μάρκετ του κέντρου, ακούω, ξαφνικά, φασαρία και βλέπω έξω από την είσοδο του σούπερ μάρκετ δύο άντρες 50-60 χρονών να έχουν πιάσει έναν νεότερο άντρα, προφανώς κλεφτρόνι, ο οποίος προσπαθούσε με κάθε τρόπο να ξεφύγει και να τον κοπανάνε, ο ένας με μία μεγάλη ομπρέλα -πού τη βρήκε που έσκαγε ο τζίτζικας;- και ο άλλος με κάτι άλλο που δεν μπορούσα να διακρίνω.

Μαζεύτηκε αμέσως κόσμος και άκουσα καθαρά μια κοπελιά να τους φωνάζει:

«Σταματήστε να τον χτυπάτε, η αστυνομία εδώ δίπλα είναι, κρατήστε τον μέχρι να έρθει να τους τον παραδώσετε».

Σταμάτησαν αμέσως και τον κρατούσαν και οι δύο σφιχτά, καθώς είχε γίνει ένα αγρίμι.

Ο ένας από αυτούς δεν άντεξε και πήγε να του χώσει άλλη μία με την ομπρέλα και τότε σύσσωμοι όσοι είχαν μαζευτεί άρχισαν να του φωνάζουν να σταματήσει.

Ένιωσα καλά που είδα αυτή την αντίδραση του κόσμου που παρακολουθούσε και πέρασε από το ρομαντικό μου μυαλό η σκέψη πως αυτός ο τύπος μάλλον θα συνεχίσει να κλέβει, αλλά ίσως του μείνει κάπου μέσα του η εικόνα του κόσμου και μιας νεαρής κοπέλας που ανάγκασαν τους δύο άντρες να σταματήσουν να τον χτυπάνε, παρόλο που φάνηκε ότι πολύ θα ήθελαν να τον σάπιζαν στο ξύλο.

Και η εικόνα αυτή ίσως μαλακώσει λίγο την ψυχή του και αποτρέψει ακόμα πιο βίαιες συμπεριφορές του στο μέλλον.

Κάπως έτσι όπως τα έχω στο μυαλό μου λοιπόν, σκέφτομαι ότι όταν με χαρακτηριστική άνεση δίνεις δολοφονικές κλωτσιές στο κεφάλι ενός, ακινητοποιημένου στο έδαφος, άντρα, για να προστατεύσεις κάτι πέρα από τη ζωή σου ή τη ζωή κάποιου άλλου, τότε μάλλον δεν είναι η πρώτη φορά που επιχειρείς να σκοτώσεις.

Το κτήνος είναι μέσα σου και δύσκολο να πιστέψω ότι μόλις τότε ξύπνησε.

Και αν είσαι κτήνος, δεν το έχεις σε τίποτα να κακοποιήσεις τη γυναίκα σου, το παιδί σου, να οδηγήσεις κάποιον στην αυτοκτονία, να πληρώσεις κάποιον για να δολοφονήσει κάποιον ενοχλητικό, να αρχίσεις να κλωτσάς μέχρι θανάτου κάποιον που απειλεί την περιουσία σου.

Επίσης, πρέπει να παραδεχτώ, ότι, αν δε διάβαζα στον τίτλο ότι πρόκειται για κάποιον Έλληνα, γνωστό κάποιων, το πιθανότερο είναι ότι δεν θα έμπαινα στη διαδικασία να διαβάσω λεπτομέρειες για έναν αλλοδαπό κακοποιό και θα έμενα με την εντύπωση ότι πάνω στη συμπλοκή -και προκειμένου να τον αντιμετωπίσει- του προκάλεσε θανατηφόρα χτυπήματα.

Δεν ξέρω τι μπορεί να λέει αυτό για μένα, αυτό, πάντως, που η ιστορία αυτή λέει σε εμένα είναι ότι ή είσαι με τους ανθρώπους ή μισείς τα σωθικά σου.

Ή μαλακώνεις τα άγρια ένστικτα που ο καθένας μας κρύβει μέσα του, βάζοντας μπροστά τις ανθρώπινες ευαισθησίες σου ή σε καθοδηγεί το μίσος.

Και το μίσος είναι τεράστια αφέλεια να πιστεύουμε ότι κάνει διακρίσεις.

Στο πρόσωπο του αλλοδαπού ή του κάθε παραβατικού μπορεί να βρει έδαφος να εκτονωθεί ελεύθερα, χωρίς τη γενική κατακραυγή, γιατί το έχουμε στολίσει με βολικές δικαιολογίες, αλλά είναι θέμα χρόνου να περάσει και στον Έλληνα που δεν είναι καθωσπρέπει και στον άνθρωπο γενικότερα.

Γιατί αν μισείς, μισείς πρώτα απ’ όλα τη μάνα που σε γέννησε ανίκανο να αγαπήσεις τα σωθικά σου.

Αν με ρωτούσε κάποιος, λοιπόν, εσύ τι θα έκανες θα του απαντούσα, θα τον σάπιζα στις κλωτσιές μέχρι να του βγει η ψυχή, τι άλλο;

Και μόνο που μπαίνει ο άλλος στη διαδικασία να σου κάνει τέτοια ερώτηση, αντιλαμβάνεσαι ότι πρέπει πια να φυλάγεσαι και από την σκιά σου.

Τα φιλιά μου και την αγάπη μου (για να την παλέψουμε)

Κατερίνα

(Αγαπητή Κατερίνα, μάλλον δεν είμαι ο ιδανικός άνθρωπος για να κρίνει μια ληστεία γιατί εγώ, όταν με έκλεψαν -σε μια εποχή που ήμουν σχεδόν ταπί-, έγραψα πολύ σοβαρά πως “Θέλω να ευχαριστήσω αυτούς που μου έκλεψαν το πορτοφόλι”. Τα πέντε χρόνια που πέρασα στο Θιβέτ, με έμαθαν να ζω το τώρα και να έχω γαλήνη μέσα μου ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές. Το να σε ληστέψουν μπορεί να είναι ένα καλό μάθημα και να σε βοηθήσει πολύ στη ζωή σου. Χώρια που εγώ δεν μπορώ να χτυπήσω κανέναν άνθρωπο που θα πάει να με κλέψει γιατί δεν μπορώ να ελέγξω την δύναμή μου και μπορεί να τον σκοτώσω. Κατερίνα, η κατάσταση στην ελληνική κοινωνία είναι θλιβερή. Ας το αποδεχτούμε. Γιατί δεν μπορούμε να το αλλάξουμε. Θα χρειαστούν πολλά χρόνια. Εμείς δεν θα το προλάβουμε. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.