Σαν παιδιά

Φίλε μου, Πιτσιρίκο, σκεφτόμουν βιβλία που θα ήθελα από πολύ νωρίς να διαβάσουν τα παιδιά μου, έτσι ώστε να αγαπήσουν το διάβασμα. Ένα από τα πρώτα βιβλία που μου ήρθαν στο μυαλό είναι ο Μικρός Πρίγκιπας.

Για να είμαι ειλικρινής, δεν νομίζω ότι ο Μικρός Πρίγκιπας είναι ένα παιδικό βιβλίο. Δηλαδή φυσικά και είναι, αλλά όχι μόνο για παιδιά.

Νομίζω είναι από τα βιβλία που είναι καλό να διαβάζεις όσο είσαι παιδί και μετά να ξαναδιαβάζεις, όταν μεγαλώσεις.

Όταν είσαι παιδί, θα διαβάσεις μία πολύ όμορφη ιστορία.

Όταν μεγαλώσεις, θα αναρωτηθείς πώς σκατά τα κατάφερες και δεν πήρες τίποτα ουσιαστικό από αυτή.

Το βιβλίο ξεκινά με μία αφήγηση. Ο αφηγητής μιλάει για την πρώτη του παιδική ζωγραφιά, έναν βόα που χώνευε έναν ελέφαντα.

Οι ενήλικοι που κοιτούσαν τη ζωγραφιά του δεν καταλάβαιναν τι έδειχνε. Αντίθετα, του έλεγαν ότι απεικονιζόταν ένα καπέλο.

Αν και ο αφηγητής ήταν ενθουσιασμένος με τη ζωγραφική, σιγά σιγά εξαιτίας αυτής της αντίδρασης εγκατέλειψε το πάθος του.

Όταν οι «μεγάλοι» του απαντούσαν ότι έβλεπαν ένα καπέλο, αυτός σταματούσε τη συζήτηση.

Δεν προσπαθούσε να τους δώσει να καταλάβουν. Μιλούσε για πράγματα βαρετά, ανούσια.

Και οι «μεγάλοι» ήταν πολύ ευτυχισμένοι που μιλούσαν με ένα λογικό παιδί. Αλλά το παιδί ήταν δυστυχισμένο.

Μετά από καιρό, γνώρισε τον Μικρό Πρίγκιπα. Τον ξεχώρισε ανάμεσα στους άλλους ανθρώπους που γνώριζε γιατί αμέσως κατάλαβε τι είχε ζωγραφίσει.

Σου τα γράφω αυτά με αφορμή το τελευταίο κείμενο του Χριστόφορου.

Τα παιδιά έχουν μία δόση τρέλας και δημιουργικότητας όσο είναι μικρά.

Έχουν φαντασία που οργιάζει και φτιάχνουν ιστορίες και παιχνίδια από το τίποτα.

Δεν βλέπουν τα πράγματα μόνο με τα μάτια τους, αλλά, κυρίως, με την καρδιά τους.

Μεγαλώνοντας, κάτι πάει στραβά.

Η κοινωνία, εμείς, τα καταπιέζουμε, τους ζητάμε να ασχοληθούν με τα πρακτικά ζητήματα, αυτά που μας απασχολούν εμάς.

Αντί να πάρουμε εμείς τα μαθήματά μας βλέποντάς τα, προσπαθούμε να τα φέρουμε στα μέτρα μας.

Με αυτόν τον τρόπο, όμως, τα κάνουμε σαν τα μούτρα μας.

Ξεχνάμε ότι ήμασταν κάποτε κι εμείς παιδιά και στην πορεία χαλάσαμε.

Κυρίως, ξεχνάμε αυτά που χάσαμε σε αυτή τη μετάβαση.

Κι εγώ το είχα ξεχάσει, αλλά τώρα προσπαθώ να παίζω κάθε μέρα.

Επίσης, μου αρέσει και άλλο ένα σημείο του βιβλίου, εκεί που λέει ότι οι μεγάλοι δεν καταλαβαίνουν ποτέ τίποτα από μόνοι τους και αυτό είναι πολύ κουραστικό για τα παιδιά που προσπαθούν συνέχεια να τους εξηγήσουν τα πάντα.

Και αυτό το κάνω.

Φιλιά,

Ελένη

(Αγαπητή Ελένη, ο άνθρωπος τελειώνει όταν σταματάει να παίζει. Λυπάμαι πολύ για τα παιδιά που μεγαλώνουν -ή θα μεγαλώσουν- σε έναν κόσμο στον οποίο δεν έχουν επιλέξει τίποτα. Και είναι τόσο ανύποπτα τα καημένα. Τα παιδιά δεν τα μεγαλώνουν οι γονείς τους, τα μεγαλώνει η κοινωνία. Και τα καταστρέφει. Όπως κατέστρεψε και τους γονείς τους. Που νομίζουν πως τα παιδιά τους θα γίνουν διαφορετικά από τους ίδιους -πώς, όμως;-, ενώ η κοινωνία τα περιμένει για να τα περάσει στη μηχανή του κιμά. Θα χρειαστούν πολλά χρόνια για να αντιληφθεί η ανθρωπότητα όλα τα παιδιά σαν δικά της. Μέχρι τότε, θα είναι τα δικά μας παιδιά και τα «άλλα». Επίσης, μου αρέσει που οι μεγάλοι λένε ο ένας στον άλλον σαν κατηγορία «σαν παιδί κάνεις» και «μην κάνεις σαν παιδί». Δηλαδή, οι ίδιοι είναι πολύ ευχαριστημένοι από τους μεγάλους εαυτούς τους. Ελένη, να παίζεις. Τα παιδιά δεν μαθαίνουν από αυτά που τους λένε οι γονείς τους αλλά από αυτά που τους βλέπουν να κάνουν. Και τα παιδιά παίζουν, μαθαίνουν και ζουν τώρα. Και για να γράψω την αγαπημένη μου φράση από τον Μικρό Πρίγκιπα, «το ουσιαστικό είναι αόρατο για τα μάτια».
Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.