Τρίμινγκ και φιλίες

Καλησπέρα πιτσιρίκο, κατ’ αρχάς θες τρίμινγκ στις γάμπες και κατά δεύτερον θα σε κορόιδευα για τις τιράντες αλλά μάλλον έχω κάνει χειρότερες εμφανίσεις.

Στο προηγούμενο κείμενο που σου είχα στείλει μου είπες να γίνουμε φίλοι.

Κι εγώ, ενώ χάρηκα, αγχώθηκα κιόλας!

Λέω ώπα! Δηλαδή τώρα πρέπει να γράφω μακροσκελή κείμενα στον πιτσιρίκο κάθε μέρα; Δεν έχω τόσο χρόνο.

Κι άμα με πουν και τίποτα ψωνάρα που εκμεταλλεύομαι τη διασημότητα του μπλογκ του πιτσιρίκου για να γίνω φίρμα ξέρω γω, και άλλες χαζομάρες.

Πώς γινόμαστε έτσι οι άνθρωποι ρε πιτσιρίκο;

Πώς ξεκινάμε αγνοί κι ωραίοι και καταλήγουμε να κάνουμε εκατό διπλές σκέψεις πίσω από μια ωραία φράση;

Πιτσιρίκο μου, εγώ έχω μεγαλώσει σε ένα μικρό χωριό. Σε μια αυλή, μια μεγάλη πλατεία όπου μαζευόμασταν τα παιδιά και παίζαμε μέχρι το βράδυ, και σ’ ένα καφενείο.

Ο πατέρας μου είχε το καφενείο του χωριού. Συγκεκριμένα, είχε το καφενείο για τους Πασόκους του χωριού γιατί υπήρχε και το καφενείο για τους Νεοδημοκράτες του χωριού.

Τη δεκαετία του ’80 που ήμουν εγώ παιδί, ο καφές σερβιριζόταν απαραιτήτως ανά χρώμα.

Εγώ λοιπόν, ήμουν το μόνο κορίτσι στο χωριό που δεν ήταν περίεργο να μεγαλώνω μέσα στο καφενείο.

Έφτιαχνα καφέδες -κάποτε παλιά τους σερβίραμε με λουκούμι-, μάθαινα να ρίχνω πασιέντζες και να παίζω τάβλι, δηλωτή, ξερή, θανάση και τα σχετικά. Είχαμε και ηλεκτρονικά. Και ένα διάστημα είχαμε και μπιλιάρδο.

Κάπως έτσι λοιπόν, ενώ μεγάλωσα σε μια κλειστή μικρή κοινωνία, κι ενώ η μάνα μου μου έπαιρνε κεντήματα για να γίνω καλή νοικοκυρά, εγώ έπαιζα τάβλι, δηλωτή και pac man στο καφενείο.

Και άκουγα τις κουβέντες τους και βλέπαμε γουέστερν και ταινίες καράτε και άλλα τέτοια γραφικά.

Τα χρόνια πέρασαν, τα καφενεία για τους Πασόκους κλείσαν και γίναν Μίνι Μάρκετ αλλά εμένα μου έμεινε η πεποίθηση ότι δεν υπάρχουν μέρη που να μην μπορώ να πάω. Που είναι μόνο για άντρες.

Μετά μεγάλωσα, και κάποια φορά μου έτυχε να μπω σε καφενείο ασυνόδευτη και να νομίσουν όλοι ότι πήγα να κλέψω τους άντρες ή να γίνω καφετζής ξέρω γω.

Κι εμένα μου φαινόταν πολύ “ντόιον” όλο αυτό!

Τέλος πάντων, το μεγάλωμά μου στο χωριό, μου έχει δώσει πολλές, ωραίες σουρεαλιστικές ιστορίες και εικόνες και κυρίως μια απίστευτη παιδική ηλικία.

Τότε που παίζαμε, πέφταμε, χτυπάγαμε, τσακωνόμασταν και μετά λέγαμε “Θες να γίνουμε φίλοι”, κι ας ξανατσακωνόμασταν μετά.

Οπότε πιτσιρίκο μου, θέλω κι εγώ να γίνουμε φίλοι. Άμα μαζευτείτε για τα τσίπουρα και τις μπύρες να μου πείτε κι εμένα να ‘ρθω.

Μέχρι τότε θα σου στέλνω πού και πού κανά κείμενο. Αφού μου έχεις κάνει την τιμή να με φιλοξενείς.

Πόπη από Καλλιόπη

(Αγαπητή Πόπη, φέτος, για πρώτη φορά, μια φίλη μου κόντυνε -με τη μηχανή για τα γένια- τις τρίχες στην πλάτη, στο στήθος και στους ώμους. Τα πόδια δεν τα πειράξαμε. Φυσικά, οι τρίχες είναι πάλι στο παλιό μέγεθος. Μάκρυναν αμέσως. Δεν μου αρέσουν οι τρίχες. Αν δεν είχα, θα μου άρεσε. Αλλά αφού έχω, τι να κάνω; Μου φαίνονται γελοίοι οι άνδρες που ξυρίζουν τα πόδια τους. Εκτός αν έχει να κάνει με την δουλειά τους. Οι τιράντες μου πάνε. Τις …υποστηρίζω. Χαίρομαι που γίναμε φίλοι. Δεν χρειάζονται αναλύσεις. Ανάλυση-παράλυση. Χαίρομαι που πας παντού. Να σπάσεις και το άβατον του Αγίου Όρους. Και να γράψεις κείμενο. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.