Καμπανάκι για τον επόμενο γύρο

Είναι αστείο ή για να είμαι ακριβής τραγικά αστείο, αυτό που συμβαίνει με την Ελλάδα τα τελευταία χρόνια. Με την Ελλάδα που βγαίνει μετά από 8 περίπου χρόνια από τα μνημόνια κι ανοίγει ξανά την πόρτα των αγορών για να μπει μέσα.

Αυτό, βέβαια, είναι το παραμύθι που λένε για να κοιμηθούν ήσυχα τα παιδιά τα βράδια.

Τα όμορφα παραμύθια δεν έχουν δράκους, δεν έχουν μάγισσες και κακούς πεινασμένους λύκους.

Ο ήσυχος ύπνος δεν περιλαμβάνει εφιάλτες.

Οι κακές ειδήσεις και το βαρύ πικάντικο φαγητό πρέπει να αποφεύγονται, πριν πέσεις στο κρεβάτι και κλείσεις το φως.

Το γαμώτο με την Ελλάδα είναι πως το όμορφο παραμύθι με το «ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα» στο φινάλε, δεν έχει καμία απολύτως σχέση με την θλιβερή πραγματικότητα.

Το καμπανάκι χτύπησε ξανά μόλις προχθές.

Οι «δεν ξέρω κι εγώ πόσες φορές ανακεφαλαιωμένες από την εποχή του Κώστα του μερακλή με την θωρακισμένη οικονομία» τράπεζες έχασαν μέσα σε δύο μόλις ημέρες το 20 με 30% της χαμηλής χθεσινής αξίας των μετοχών που εξανεμίστηκε μετά από ένα μόνο βήξιμο μιας μεγάλης αμερικανικής τράπεζας.

Κι όλα αυτά συμβαίνουν, πριν καν εκτιναχτεί το ελατήριο της οικονομίας, πριν σκάσει μύτη η αειφόρος ανάπτυξη!

Κι όλα αυτά συμβαίνουν, ενώ το διεθνές περιβάλλον είναι εξαιρετικά …ασταθές· για να το θέσω όσο πιο ευγενικά μπορώ.

Brexit, Ιταλία, πόλεμος δασμών, Ιράν, τρελή φούσκα έτοιμη να εκραγεί στα μούτρα των … «επενδυτών» κλπ.

Και η Αργεντινή, εεεεε συγνώμη η Ελλάδα ήθελα να πω, δεν έχει και πολλά περιθώρια να την σκαπουλάρει από τούτη την παγίδα οικονομικού θανάτου στην οποία έχει περιπέσει.

Έχει περάσει πια η εποχή που η συζήτηση θα μπορούσε να περιοριστεί στο δίλημμα «ευρώ ή εθνικό νόμισμα».

Στην πρώτη περίπτωση αργός και σίγουρος θάνατος, στην δεύτερη, ραγδαία υποβάθμιση της ήδη διαλυμένης οικονομίας.

Σε μεγάλο βαθμό δεν είναι πια ζήτημα επιλογών αλλά ζήτημα διαχείρισης μιας ούτως ή άλλως δύσκολης και κρίσιμης κατάστασης που δεν αφορά την πολιτική ηγεσία μόνο αλλά όλους τους πολίτες -λέμε τώρα- και κατοίκους της χώρας.

Υπάρχει πάντοτε ένα τίμημα σε κάθε επιλογή που κάνουμε στην ζωή και κάθε κοινωνία μέσα στην ιστορική πορεία της ανθρωπότητας πληρώνει τελικά για όσα πράττει ή όσα δεν πράττει.

Η αφασία και η άρνηση της πραγματικότητας οδηγεί αναπόφευκτα σε μια ταπεινωτική για ανθρώπινα όντα καταστροφή, μια καταστροφή βουτηγμένη στην άγνοια και στην άρνηση.

Η ελληνική κοινωνία πεθαίνει με κατεβασμένα τα βρακιά της, έχοντας μάτια και αυτιά πεισματικά κλειστά στα σημάδια των καιρών.

Στον τόπο αυτό, άλλωστε, έχουμε κάνει την ζωή μας μυθολογία και αντικατοπτρισμό ενός ιδεατού και εν πολλοίς ανύπαρκτου παρελθόντος κατασκευασμένου μέσα από τα οράματα και τις πεποιθήσεις Ευρωπαίων ρομαντικών διανοητών του 19ου αιώνα.

Μια Ελλάδα που υπήρξε σπουδαία και δυνατή στην αρχαιότητα και επανεμφανίστηκε από το πουθενά ξανά στην σύγχρονη εποχή.

Στο ενδιάμεσο το απόλυτο κενό.

Μονάχα μια fake ορθοδοξία, κομμένη και ραμμένη στα μέτρα του βασικού κουτσού μύθου της εθνικής επιβίωσης.

Τώρα αρκετές χιλιάδες γράφουμε, μιλάμε, σιωπούμε ή αδιαφορούμε από το εξωτερικό.

Κάποιοι θα θέλαμε να πιστέψουμε ότι η απουσία μας είναι καθοριστική και αποτελεί τρομακτική τροχοπέδη για την επανάκαμψη της χώρας.

Όμως, δεν είναι αλήθεια.

Κι εδώ να ήμασταν, η γενική εικόνα δεν θα ήταν πολύ διαφορετική από την σημερινή, όπως δεν ήταν διαφορετική και πριν από την χρεοκοπία της χώρας.

Η επόμενη χρεοκοπία δεν απέχει πολύ χρονικά και ένα καινούργιο πρόγραμμα χρηματοδότησης που θα καθυστερήσει την ώρα της κρίσης δεν φαίνεται στον ορίζοντα.

Πολύ σύντομα οι Έλληνες –όπως κι εσύ χαρακτηριστικά λες– θα συγκρουστούν μετωπικά με την πραγματικότητα.

Και η μαζική παράνοια που κυριαρχεί εδώ και πενήντα χρόνια δεν αφήνει κανένα περιθώριο για αισιοδοξία.

Φιλιά από την Εσπερία

Ηλίας

(Φίλε Ηλία, το πρόβλημα με το να λέμε και να ακούμε πολλά παραμύθια, είναι ότι πολλοί τα πιστεύουν. Δηλαδή, τι ακριβώς περίμεναν οι Έλληνες; Πως οι αγορές θα λυπηθούν τους Έλληνες επειδή πέρασαν οκτώ χρόνια με παραμύθια, ενώ διαλυόταν η χώρα τους και οι ζωές τους; Γιατί; Το πρόβλημα με τις αγορές είναι πως δεν έχουν αισθήματα. Τις ενδιαφέρουν μόνο τα κέρδη. Και πια δεν είναι οι πολιτικοί που χαράσσουν την πολιτική στην οποία θα κινηθούν οι επιχειρήσεις. Οι πολιτικοί περιμένουν τις επιχειρήσεις να χαράξουν την πολιτική. Μα οι επιχειρήσεις ενδιαφέρονται μόνο για τα κέρδη τους. Και καλά κάνουν. Ηλία, το πρόβλημα δεν είναι πως η ελληνική κυβέρνηση -η κυβέρνηση του προτεκτοράτου δηλαδή- υποστηρίζει πως τελείωσαν τα Μνημόνια. Το ίδιο λένε και οι εταίροι μας στις Βρυξέλλες. Αλλά οι αγορές δεν μασάνε από λόγια. Και θα μασήσουν την Ελλάδα μέχρι τέλους. Ενώ οι Έλληνες θα συζητάνε για το Μακεδονικό, τα Θρησκευτικά και τις παρελάσεις. Να είσαι καλά, Ηλία. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.