4.1 μίλια

Η οικογένειά του ήρθε από την Μικρά Ασία κι αυτός δεν έμενε πολύ μακριά από εκεί. Δυο σπιθαμές πιο πέρα, στην Λέσβο. Εξαιτίας της δουλειάς του χάζευε τα αντικρινά παράλια όπου γεννήθηκαν οι παππούδες του κι έζησαν μέχρι την στιγμή που αναγκάστηκαν να φύγουν πρόσφυγες στην γειτονική Ελλάδα. Ο Κυριάκος Παπαδόπουλος ήταν Λιμενικός και έφυγε χθες στα 44 του χρόνια. Η καρδιά του τον πρόδωσε, έτσι λέει το ρεπορτάζ.

Ο Κυριάκος έγινε γνωστός, εντός και εκτός της Ελλάδας, από την μικρού μήκους ταινία της Δάφνης Ματζιαράκη «4.1 miles» που έφτασε μέχρι τα Όσκαρ το 2017.

Ήταν, άλλωστε, ο πρωταγωνιστής της ταινίας-ντοκιμαντέρ που γυρίστηκε πάνω στο σκάφος του, σε αυτά τα 4.1 μίλια που χωρίζουν τις δύο στεριές κι έγιναν ο υγρός τάφος εκατοντάδων ανθρώπων.

Η ταινία δείχνει τον καθημερινό αγώνα του Κυριάκου και των συντρόφων του για την σωτηρία εκατοντάδων μεταναστών και προσφύγων.

Η ταινία διαπραγματεύεται την κούραση και την απογοήτευση αυτών των ανθρώπων που επιτελούν το καθήκον τους χωρίς βοήθεια, χωρίς αναγνώριση, χωρίς συμπαράσταση από την πολιτεία και το κράτος των Αθηνών.

Ευτυχώς για όλους μας, εκείνοι ήταν η Πολιτεία αυτή την τραγική περίοδο και έπραξαν αυτό που έπρεπε να κάνουν χωρίς τις γνωστές κραυγές, δηλώσεις και υστερίες.

Η ταινία διαπραγματεύεται τον θάνατο και την αξία της ανθρώπινης ύπαρξης που ευτελίζεται και εκμηδενίζεται μπροστά στα πολιτικά και οικονομικά παιγνίδια των ισχυρών του Δυτικού και «πολιτισμένου» κόσμου.

Ο άνθρωπος αυτός, την εποχή της μεγάλης μεταναστευτικής κρίσης στο Αιγαίο, υπηρετούσε σε σκάφος του Λιμενικού που επιχειρούσε από τον Μόλυβο.

Μέρα και νύχτα μέσα στην θάλασσα μαζί με τους συναδέλφους του να μαζεύουν ναυαγούς, γυναίκες, άνδρες και παιδιά, από την θάλασσα.

Ο ίδιος αποκάλυψε σε μια επίσκεψη του Τσίπρα και του τότε πρωθυπουργού της Αυστρίας που επισκέφτηκαν το νησί την εποχή της μεγάλης κρίσης πως αυτός και το πλήρωμα του σκάφους του είχαν περισυλλέξει από την θάλασσα περίπου 5000 ψυχές.

Το ντοκιμαντέρ είναι συγκλονιστικό, δεν μπόρεσα όμως να το κατεβάσω. Όποιος θέλει να το δει πρέπει να πάει στο κανάλι των New York Times. Μονάχα ένα trailer βρήκα και μια φωτογραφία του Κυριάκου και στα στέλνω.

Χθες ο Κυριάκος έφυγε. Και άφησε πίσω του δύο παιδια ορφανά από πατέρα.

Έφυγε κι άφησε πίσω του 5.000 ανθρώπους ζωντανούς –ανάμεσά τους εκατοντάδες παιδιά και γυναίκες που θα γεννήσουν κι άλλα παιδιά τα χρόνια που έρχονται.

Ο Κυριάκος έφυγε κι άφησε πίσω του ζωή.

Έφυγε κι άφησε πίσω του ένα ποτήρι ούζο μισοάδειο στο καφενείο στον Μόλυβο κι ένα μισό χαμόγελο χωρίς πολλές λέξεις στο γυαλί της οθόνης.

Σε μια συνέντευξη που του πήραν από το ΑΠΕ, είχε δηλώσει τα εξής:

«Οι στιγμές της προσωπικής αδυναμίας είναι πολυτέλεια, που δεν την έχουμε. Λίγα μίλια παραπέρα υπάρχουν άνθρωποι που χρειάζονται τη βοήθειά μας. Εμείς έχουμε καιρό να κλάψουμε».

Φιλιά πολλά από την Εσπερία

Ηλίας

Υ.Γ.1 Στα γράφω αυτά από το Τελειωμένο Βασίλειο βλέποντας στην οθόνη του υπολογιστή την μικρού μήκους ταινία. Κάθομαι το βράδυ αυτό εδώ μονάχος και περιμένω πως και πως να έρθει το αυριανό απόγευμα και να ταξιδέψω πίσω στην αγαπημένη μου Βασιλίτσα. Στην οθόνη του υπολογιστή υπάρχει το γαλάζιο του ουρανού και το μπλε της θάλασσας, άνθρωποι φοβισμένοι και άνθρωποι όμορφοι που κάνουν αγόγγυστα, απλά αυτό που πρέπει να κάνουν· υπάρχει ελπίδα, υπάρχει και θάνατος. Βλέπω ανθρώπους να κάνουν ανάνηψη σε ένα παιδάκι που μόλις βγάλανε από τα κύματα, μάνες να κλαίνε και μια σημαία γνωστή από τα παλιά να ανεμίζει στον αέρα. Και μετά από πολύ καιρό, βουρκώνω ξανά. Και μου έρχεται να γράψω ξανά στο χαρτί τον αρχαίο επιτύμβιο του Σιμωνίδη «τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι» για αυτούς που το αξίζουν, για ανθρώπους σαν τον Κυριάκο. Όμως, Λακεδαιμόνιοι δεν υπάρχουν πια και η μόνη επιταγή που πρέπει να πληρωθεί είναι εκείνη της συνείδησης. Της συνείδησης που είτε την έχεις, είτε δεν την έχεις. Στο between δεν υπάρχει τίποτα.

Υ.Γ.2 Να μην ξεχάσω, κλείνοντας, να ευχηθώ στους original χρυσαυγίτες και στους κρυφαυγίτες της ΝΔούλας που μιλάνε για τους «λαθρομετανάστες και τα παιδιά τους» που είναι ακατάλληλα για τα σχολειά της Λέσβου, να πάνε να γαμηθούvε.

(Φίλε Ηλία, ο Κυριάκος Παπαδόπουλος πέθανε από καρδιά, άρα είχε καρδιά. Ηλία, είναι πολύ σκληρή και ψυχοφθόρα η δουλειά των λιμενικών. Και δεν ήταν σκληρή μόνο αυτά τα τελευταία χρόνια που οι πρόσφυγες και οι μετανάστες έρχονταν κατά χιλιάδες. Οι λιμενικοί σώζουν ανθρώπους και -δυστυχώς- μαζεύουν πνιγμένους ανθρώπους από την θάλασσα, πολλά χρόνια τώρα. Ας θυμηθούμε και τον λιμενάρχη της Πάρου που έσκασε ο άνθρωπος το βράδυ της τραγωδίας του Σάμινα. Έχω έναν φίλο λιμενικό και ξέρω πολύ καλά πόσο σκληρή είναι η δουλειά τους και πόσα τρομερά πράγματα ζουν και βλέπουν. Όταν κάποιοι κατηγόρησαν για σκληρότητα τους νεαρούς λιμενικούς στη Μυτιλήνη, που φαίνονταν σε ένα ρεπορτάζ του BBC να πηγαίνουν τον Τούρκο δουλέμπορο μπροστά στα νεκρά παιδιά που πνίγηκαν με το σκάφος του και να του λένε «κοίταξε τι έκανες», είχα γράψει αυτό το κείμενο. Ηλία, υπάρχει το βίντεο του «4.1 miles». Το είχα ανεβάσει στο μπλογκ, όταν η Δάφνη Ματζιαράκη, παλιά συνάδελφος στον ΣΚΑΪ, ήταν υποψήφια για το Όσκαρ. Να είσαι καλά, Ηλία. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.