Η ζωή βρίσκεται μέσα σε ό,τι απολαμβάνεις να κάνεις

Γεια σου Πιτσιρίκο,
διαβάζω όλα αυτά τα κείμενα για τη ζωή που γράφουν οι φίλοι του μπλογκ σου και έχω να σου πω ότι η χειρότερη βλακεία που έχω ξεστομίσει ποτέ είναι όταν μια φορά είπα ότι “είμαι δυστυχισμένη”.

Δεν γίνεται να είσαι ζωντανός και υγιής και να λες είμαι δυστυχισμένος. Είναι ύβρις. Ύβρις απέναντι σε όσους έχουν πεθάνει ήδη, σε όσους αργοπεθαίνουν εν μέσω πολέμων και λιμών, σε όσους είναι παράλυτοι ή υποφέρουν.

Ύβρις απέναντι στον ζωντανό εαυτό σου.

Οφείλεις να κάνεις ότι στο διάλο χρειάζεται για να καταφέρεις να βγεις από ένα τέτοιο τέλμα.

Άμα έπεσες μόνος σου, βάλε δύναμη στα χέρια και σήκω. Άμα σε πατάει κάποιος κάτω, βάλε δύναμη και στα πόδια και κλώτσα.

Δεν ξέρω ποιο είναι το νόημα της ζωής.

Από παιδί στεναχωριόμουν με τον χρόνο, όταν ένιωθα να περνάει ίδιος κι απαράλλαχτος. Σαν να μου φαινόταν σπατάλη.

Στενοχωριόμουν με το να βάζω την ζωή μου στον “αυτόματο πιλότο” και να αγναντεύω από το παράθυρο.

Στενοχωριόμουν με το να νιώθω το μυαλό μου να σαπίζει και έτρεμα τις μέρες που δεν θα έβρισκα λόγο να γελάσω.

Επίσης, πάντα φοβόμουν “όλα αυτά που θα γίνουν για μένα χωρίς εμένα” που λέει και το τραγούδι.

Δεν φοβάμαι τον θάνατο. Με τρομάζει όσον αφορά τους αγαπημένους μου, αλλά όχι για μένα.

Φοβάμαι μόνο ότι δεν καταλαβαίνω. Κι ο θάνατος δεν έχει τίποτα ακατανόητο. Είναι ένα πολύ συνηθισμένο φυσικό γεγονός.

Όλα είναι δεδομένα μέχρι τη στιγμή που δεν είναι. Και αυτό ισχύει και για τη ζωή την ίδια.

Διάβασα το κείμενο της Ελένης με το ατύχημα και την ένιωσα πλήρως. Αναγνώρισα όλα τα συναισθήματα που περιέγραψε.

Έχω εμπλακεί κι εγώ σε δύο αυτοκινητιστικά ατυχήματα.

Το ένα όταν ήμουν 10 χρονών. Παίζαμε κρυφτό κι εγώ έτρεξα απ’ την κρυψώνα μου χωρίς να κοιτάξω στο δρόμο και με χτύπησε αυτοκίνητο. Για κάτι δέκατα του δευτερολέπτου δεν βρέθηκα κάτω από τις ρόδες.

Τη γλίτωσα με κάτι μελανιές και το άγχος της κατσάδας που θα έτρωγα από τη μάνα μου στο σπίτι “που πάλι τη λαχτάρησα”. Όπως λαχτάρησα και την κοπέλα που οδηγούσε.

Στο άλλο ήμουν συνοδηγός κι ο σύντροφός μου έστριψε απότομα σ’ ένα σταυροδρόμι, έφυγε το αυτοκίνητο από την πορεία του, πέρασε ξυστά από διερχόμενο φορτηγάκι στο αντίθετο ρεύμα, ανεβήκαμε ένα ανάχωμα, φέραμε τούμπα και βρεθήκαμε ανάποδα μέσα σε σμπαραλιασμένο αυτοκίνητο.

Φορούσαμε ζώνες και βγήκαμε σώοι.

Σκεφτόμουν αυτά τα δευτερόλεπτα που ήμουν σίγουρη ότι “τώρα ρε γαμώτο θα πεθάνω και τι κρίμα γιατί θα μπορούσαμε να ζήσουμε λίγο ακόμη” και θυμάμαι και τις κάρτες από ένα επιτραπέζιο παιχνίδι που έπεφταν σαν κομφετί πάνω μου καθώς φέρναμε την τούμπα.

Ζήσαμε ωστόσο. Και γυρίσαμε από την εκδρομή με την οδική βοήθεια.

Η ζωή βρίσκεται μέσα σε ό,τι απολαμβάνεις να κάνεις.

Μ’ αρέσει να χορεύω, να βάζω δυνατά τη μουσική, να τραγουδάω φάλτσα στο μπάνιο μου, να ξεχαώνω το κεφάλι μου γράφοντας, να αυτοσαρκάζομαι και να γελώ με φίλους.

Να χαζεύω τα σύννεφα, να διαβάζω, να κολυμπώ και να αγκαλιάζω.

Το νόημα της ζωής είναι ίσως να μην ψάχνεις να βρεις το νόημα της ζωής.

Να αγαπάς, να μοιράζεσαι και να γελάς.

Η ζωή σου συμβαίνει.

Και δεν έχει σχέδιο.

Όταν οι άνθρωποι κάνουν σχέδια, ο Θεός γελά, λέει η παροιμία.

Την πας επομένως, όπως έρχεται. Στα κουτουρού αρχικά. Με μόνο εφόδιο το ποιος είσαι σαν άνθρωπος.

Μετά προσθέτεις το τι έζησες, τι έμαθες, ποιους γνώρισες, τι κράτησες.

Κι όταν μετά κάνουν σχέδια οι Θεοί για σένα, είναι η σειρά σου να γελάσεις, να πάρεις τα δικά σου πινέλα και να βάλεις τις δικές σου πινελιές.

Να μην ξεχνάς ότι και οι μουτζούρες έχουν την δική τους αξία κι ότι χωρις μουτζούρες δε ζωγράφισε ποτέ κανείς.

Να κάνεις τον κύκλο σου σαν τον ήλιο στ’ ουρανού το στερέωμα και στο τέλος να χαθείς μέσα στα χρώματα σε ένα όμορφο δείλι.

Κι ας μην είσαι η Σαντορίνη. Χωρίς χειροκρότημα.

Και να θυμάσαι ότι ποτέ, όσο μαύρες κι αν ήταν οι μέρες και οι εποχές, ποτέ κανείς δε μπόρεσε να σταματήσει τους πλανήτες να γυρίζουν, τ’ άστρα από το να ανατέλλουν και να δύουν, τις εποχές ν’ αλλάζουν και τους ανθρώπους να ονειρεύονται.

Πόπη

(Φίλη Πόπη, όπως τα γράφεις είναι. Εξαιρώντας τις απώλειες αγαπημένων ανθρώπων, νομίζω πως υπάρχει και μια άλλη περίπτωση να αισθάνεσαι δυστυχισμένος: να είσαι ερωτευμένος και να μην υπάρχει ανταπόκριση. Βέβαια, κι αυτό δεν είναι δυστυχία -γιατί τουλάχιστον αγαπάς- αλλά είναι ένα κάπως αφόρητο συναίσθημα. Δεν ξέρω αν είναι για όλους, για εμένα ήταν. Πρέπει να είναι για πολλούς, όμως, γιατί έχω καταλήξει στο συμπέρασμα πως οι περισσότεροι άνθρωποι θέλουν πάντα κάποιον άλλον. Κι αυτός ο άλλος θέλει κάποιον άλλον. Τέλος πάντων, κάποτε το παίρνεις απόφαση οριστικά πως δεν σε ήθελε. Και το αντιμετωπίζεις σαν τον θάνατο κάποιου αγαπημένου σου ανθρώπου. Δεν το συνηθίζεις ποτέ αλλά μαθαίνεις να ζεις με αυτό. Αλλά και πάλι, ξέρεις πως ζει. Και βέβαια, δεν θέλεις να πεθάνει με τίποτα. Ποτέ. Να είσαι καλά, Πόπη. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.