Ο δρόμος για την ενηλικίωση περνάει από το μπoυρδέλο (και το σχολείο)

Επειδή βλέπω τους μαθητές με την ελληνική ανωτερότητα να διεκδικούν την …Μικρά Ασία και καταλαβαίνω πως θα υπάρχουν πολλά παιδιά που θα υποφέρουν στα ελληνικά σχολεία, θέλω να τους πω να κάνουν υπομονή και κουράγιο.

Καταλαβαίνω πως πρέπει να είναι ανυπόφορο να είσαι παιδί και να έχουν κλεισμένο σε ένα σχολείο και να σε βομβαρδίζουν με παπαριές για το μεγαλείο του να είσαι Έλληνας, ενώ η χώρα σου είναι και επίσημα προτεκτοράτο, γύρω σου βλέπεις ξεπουλημένους, προσκυνημένους, ρουφιάνους και κάθε λογής σίχαμα, ενώ ξέρεις και πως στην Ελλάδα δεν έχεις ζωή.

Εντάξει, χάνεις χρόνο με το σχολείο αλλά τι να κάνουμε;

Ο δρόμος για την ενηλικίωση περνάει από το μπoυρδέλο και από το σχολείο.

Μην ανησυχείτε, όμως.

Μερικά βιβλία του Ραφαηλίδη, του Καμύ, του Ουάιλντ, του Ρίλκε και του Έσσε, και έχεις ξεπλυθεί από όλη αυτή την αβάσταχτη ελληνίλα των ελληνικών σχολείων.

Βέβαια, αν είσαι τυχερός και έχεις μερικούς καθηγητές που είναι παιδαγωγοί -και δεν τους έχει καταπιεί το δημοσιοϋπαλληλίκι-, θα σε ξεστραβώσουν νωρίτερα και θα βγεις από το σχολείο χωρίς πολλά κουσούρια.

Σε κάθε περίπτωση, οι Έλληνες, σε αντίθεση με άλλους …κατώτερους λαούς, για να ανοίξουν τα φτερά τους και να γίνουν άνθρωποι, πρέπει να πετάξουν από πάνω τους όλες αυτές τις ανοησίες για την εθνική ανωτερότητα, τις εκκλησιές, τις Παναγιές, τις παρελάσεις και τον Θεό που είναι Έλληνας.

Ο πιο γρήγορος τρόπος για να το πετύχεις είναι να φύγεις από την Ελλάδα.

Αλλά και μένοντας στην Ελλάδα, μπορείς να το καταφέρεις, αν αποφεύγεις τις πολλές συναναστροφές με τους εθνικά ανώτερους Ελληναράδες.

Ευτυχώς, η ζωή δεν ξεκινάει και δεν τελειώνει στο σχολείο.

Να ξέρετε πως οι «μάγκες» συμμαθητές σας που μαζεύονται δέκα μαζί και τραμπουκίζουν τον πιο αδύναμο της τάξης, είναι τα αυριανά ναυάγια της ζωής.

Και μπορεί να μην φταίνε αυτοί για τους λούμπεν γονείς τους αλλά θα περάσουν μια ζωή κατηγορώντας τους γονείς τους επειδή αυτοί έμειναν καθυστερημένοι.

Το σχολείο τελειώνει κάποτε και μετά ο καθένας επιλέγει ποιος θέλει να γίνει.

Και δεν κρίνεται πια στον πίνακα, αλλά στον καθρέφτη του και στα μάτια των άλλων.

Υπομονή λοιπόν.

Το σχολείο είναι ένα αναγκαίο κακό.

Θα περάσει.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.