Συμπαράσταση στον Γιάννο

Στα ΝΕΑ του Μαρινάκη -πού αλλού;- θα δημοσιευόταν μια επιστολή συμπαράστασης για την άδικη προφυλάκιση του Γιάννου Παπαντωνίου.

Χωρίς πολλά-πολλά σχόλια, για να μην εκτεθούν κιόλας, η είδηση της επιστολής δεκατριών συμμαθητών του Γιάννου από το Πειραματικό Αθηνών αναδημοσιεύτηκε σε όλα τα φιλελεύθερα και ακροδεξιά sites.

Τι κρίμα που η επιστολή δεν ήταν ανοικτή στο κοινό; Γιατί, και εγώ θα την υπέγραφα.

Θα είχα πολλούς λόγους να υπογράψω την συμπαράστασή μου στο μεγάλο κεφάλαιο της σύγχρονης Ελληνικής Ιστορίας που λέγεται Γιάννος Παπαντωνίου.

Κι ας μην είμαι ούτε απόφοιτος Πειραματικού, ούτε άνθρωπος των γραμμάτων και των τεχνών.

Και μόνο η αναφορά της επιστολής σε τεκμήρια αθωότητας, σε δικαιώματα δίκαιης δίκης και σε διαπόμπευση κατηγορούμενου αρκούσαν για να επαναστατήσει η αριστερή μου συνείδηση.

Η συνείδηση ενός πρώην Ρηγά, όταν αυτό αφορά ανθρώπινα δικαιώματα, δεν ξεχωρίζει δεξιούς από αριστερούς.

Ξεχωρίζει μόνο τους ευαίσθητους και ευγενικούς συμπολίτες μας από τους ανάλγητους κάφρους, που στην είδηση της σύλληψης του Γιάννου έβγαλαν όλα τους τα απωθημένα.

Ο Γιάννος και οι συμμαθητές του, φαίνεται, ανήκουν στην κάστα των ευγενών πολιτών.

Μια γρήγορη ανάγνωση της επιστολής φτάνει, για να το επιβεβαιώσει.

Αλήθεια, τι βάρβαροι, και τι χυδαίοι, όλοι αυτοί οι Συριζαίοι που πανηγύρισαν για την προφυλάκιση του Γιάννου.

Με πόση χαρά οι καταπιεσμένοι μικροαστοί είδαν στις φωτογραφίες τον Γιάννο να κρύβει τις χειροπέδες του με το σακάκι του και την Ρούλα, την σύζυγό του, να τις καλύπτει με ένα Hermes φουλάρι.

Όμως, οι ευαίσθητοι συνάνθρωποί μας, σαν τον αξιότιμο κύριο Νίκο Αλιβιζάτο και τους συμμαθητές του Γιάννου από το Πειραματικό, συνέταξαν με μεγάλη επιμέλεια μια επιστολή κόσμημα της μεγαλοψυχίας και της ανωτερότητας που χαρακτηρίζει τους πραγματικούς αστούς.

Πριν περάσουμε στο περιεχόμενο της επιστολής, αξίζει να δούμε ποιος είναι ο πανεπιστημιακός Αλιβιζάτος, το όνομα του οποίου μπήκε σαν κράχτης στον τίτλο της σοβαρής αυτής είδησης.

Γιατί είναι πράγματι είδηση κάποιοι να μπαίνουν μπροστινοί για έναν κατηγορούμενο, που οι περισσότεροι από το ίδιο του το κόμμα κάνουν πώς δεν τον ξέρουν.

Ο καθηγητής Νίκος Αλιβιζάτος είναι σημαντικός πανεπιστημιακός και αξιόλογος άνθρωπος, λένε οι καλές γλώσσες.

Γιατί οι κακές, λένε ότι είναι το αγαπημένο παιδί του Σημίτη. Και ότι ο συγχωρεμένος ο Ανδρέας ούτε να τον ακούσει δεν ήθελε.

Ο μακαρίτης, ο ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ, μπορεί να ανεχόταν τις πασοκόφατσες με τα μουστάκια που λυμαίνονταν τις προβληματικές, να δικαιολογούσε τους μικρομιζαδόρους, και να γελούσε με τους απατεώνες που είχε στο κόμμα του, όταν μάθαινε ότι πλασάρανε στους Κοινοτικούς γιουγκοσλάβικα καλαμπόκια σαν ελληνικά ή υπέγραφαν με πρώην ανατολικούς αντισταθμιστικά μνημόνια κατασκευής ηλεκτρικών βαγονιών που θα ξοφλιόντουσαν με λεμόνια Άργους.

Δεν γούσταρε, όμως, με τίποτα τους γλίτσουρες της αστικής τάξης που είχαν εισβάλει σαν εκσυγχρονιστές στο κόμμα του.

Για αυτούς, πιθανόν, να είχε καταλάβει ότι ετοίμαζαν την μεγάλη αρπαχτή.

Χρόνια στην Αμερική ο Ανδρέας, είχε μάθει ότι οι σοβαρές απάτες γίνονται μόνο από σοβαρούς ανθρώπους.

Και τους σοβαρούς ή τους εν γένει διανοούμενους, δεν τους πήγαινε καν σαν τύπους.

Το γεγονός ότι ο συγχωρεμένος δεν πάτησε ποτέ το πόδι του στο Ηρώδειο, στη Λυρική η στο Μέγαρο Αθηνών, δείχνει ότι τύπους σαν τον Καθηγητή και τους όμοιους του, δύσκολα θα μπορούσε να τους συναναστραφεί στον ελεύθερο χρόνο του.

Προτιμούσε να πιεί το scotch του ακούγοντας την Ρίτα Σακελλαρίου, παρέα με τον Κατσιφάρα, τον Κουτσόγιωργα και τίποτα ξέκωλα της Ολυμπιακής, πάρα να γευματίσει στο Hilton μαζί με τον Σημίτη και τους άλλους κρυόκωλους του εκσυγχρονισμού που του είχαν φορτώσει στο κόμμα.

Τον Νίκο Αλιβιζάτο, λοιπόν, φαίνεται ότι για κάποιον λόγο δεν τον γούσταρε.

Ίσως επειδή είχε κολλητηλίκια με τον Σημίτη, ίσως γιατί του την έδινε η αστικοφανής ευγένεια του, ίσως για κάποιο άλλο λόγο, πάντως δεν τον γούσταρε.

Το ΠΑΣΟΚ, όμως, το παλιό αυτό ορθόδοξο κόμμα των μικρομεσαίων, άλλαξε.

Το ξενέρωσε στην αρχή ο Σημίτης με τους εκσυγχρονιστές που κουβάλησε, το γ@μησε στη συνέχεια ο γιός του με τους κηπουρούς που έφερε, το βούλιαξε το τέρας της πολιτικής που λέγεται Βενιζέλος, και σήμερα το αποτελειώνει η κόρη του Γεννηματά.

Ο Νίκος Αλιβιζάτος είναι ο άνθρωπος που προτάθηκε για Πρόεδρος της Δημοκρατίας το 2015.

Από το ΠΟΤΑΜΙ και το εναπομείναν ΠΑΣΟΚ, η όπως αλλιώς το λέγανε, γιατί με τα ονόματα και τα ΑΦΜ που έχει αλλάξει αυτό το κόμμα δεν μπορείς να θυμάσαι αν κατέβαινε σαν Ελιά, ή Συμπαράταξη.

Ο καθηγητής Αλιβιζάτος είναι το σοβαρό προσωπείο των νεοφιλελεύθερων, τύπου Ξαφά και Λυμπεράκη, που ναι μεν βγάζουν σπυριά όταν ακούν αριστερούς να μιλούν για κοινωνικό κράτος, αλλά από την άλλη δεν γουστάρουν και τις φασιστικές σκατόφατσες που έχουν φορτωθεί στη Νέα Δημοκρατία.

Είναι ακόμη το βαρύ πυροβολικό ενός θολού φιλελευθερισμού που γράφει επιφυλλίδες για το ΒΗΜΑ η την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, μιλάει στα ραδιόφωνα για κάθε συνταγματική νόσο ή μ@λακία, και το όνομα του όποιου ακούγεται πολύ περισσότερο από την δουλειά που κάνει.

Βέβαια, απορίας άξιο είναι για ποιόν άνθρωπο δουλεύει, ή μάλλον μιλάει και γράφει, αυτό το πουλέν του Σημίτη.

Αν εξαιρέσεις ότι πηγαινοερχόταν στο Στρασβούργο ή περιφερόταν σαν επισκέπτης Καθηγητής στο Πρίνστον και το Στάνφορντ, όσο και αν ψάξεις κανείς, δεν θα βρει, στα χρόνια που είναι στην επικαιρότητα, την παραγωγή πολιτικού έργου, για να δικαιολογήσει την εκτίμηση, που όλοι οι νεοδεξιοί τρέφουν για τις απόψεις του.

Και όμως, το όνομα Νίκος Αλιβιζάτος ακούγεται κάθε φορά που τα κόμματα πλακώνονται και δεν υπάρχει δυνατότητα συγκυβέρνησης ή αυτοδυναμίας.

Είναι η λεγόμενη χρυσή εφεδρεία, που κάθεται υπομονετικά στον πάγκο της πολιτικής.

Ιδανικός για υπηρεσιακός Υπουργός σε περίοδο εκλογών, δεν ευτύχησε να πραγματοποιήσει την επιθυμία αυτών που θα τον ήθελαν για πρωθυπουργό-μαϊντανό σε Κυβέρνηση τύπου Παπαδήμου.

Με απλά λόγια, ο Νίκος Αλιβιζάτος είναι ένας άχρωμος Στουρνάρας.

Και, φυσικά, σαν τον κάθε ανάλογο Στουρνάρα είχε υπογράψει – το 2012 νομίζω- και την ανάλογη δήλωση συμμόρφωσης στις απαιτήσεις των μνημονίων.

Του αρέσει, φαίνεται, να μαζεύει υπογραφές ή να υπογράφει μαζί με άλλους πατριώτες κείμενα για την σωτηρία της πατρίδας.

«Τους ζητούμε -εννοεί τους πολιτικούς- να μιλήσουν με ειλικρίνεια στους Έλληνες πολίτες για τους κινδύνους που απειλούν τη χώρα, για τον αγώνα και τις θυσίες που απαιτεί η σωτηρία και η ανάκτηση της αξιοπρέπειάς της, και να εργαστούν σκληρά και συστηματικά για τη νέα στροφή. Ο τόπος χρειάζεται μια ηγεσία ευθύνης και εθνικής ανασυγκρότησης που, σε συνεργασία με τους ευρωπαίους εταίρους μας, θα κάνει τα απαραίτητα για τη σωτηρία. Η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο, και μόνο συντονισμένες ενέργειες, βασισμένες σε ένα νέο πνεύμα ομοψυχίας, μπορούν να αποτρέψουν πλέον την καταστροφή.»

Τα παραπάνω που διαβάζετε, δεν τα λέει μόνος του. Δεν είναι ηλίθιος ο άνθρωπος να κάτσει και να εκτεθεί.

Αλίμονο! Πρώην μετανοημένοι αριστεροί, ακαδημαϊκοί, συγγραφείς – που περιφέρονται από παρουσίαση σε παρουσίαση στα Public- και πανεπιστημιακοί υπέγραψαν όλοι μαζί μια δήλωση έκκλησης στους πολιτικούς.

Τι ζητούσαν από τους πολιτικούς;

Να τα βρούνε μεταξύ τους και να υπογράψουν, έμμεσα, ότι τους ζητάνε οι Ευρωπαίοι δανειστές και το ΔΝΤ.

Προκειμένου η πατρίδα μας να μην φύγει από την Ευρωπαϊκή Ένωση και χάσει τα καλά της.

Μια δήλωση ευγενική, να πω την αλήθεια μου.

Μια δήλωση έμμεσης υποβολής της διαθεσιμότητας των υπογραφόντων στην υπηρεσία των ξένων. Ένα κείμενο με εσάνς το ακριβό χαρμάνι πατριωτισμού, ευεργεσίας και αστικής ανωτερότητας.

Καμία σχέση δεν είχε η επιστολή τους με αυτήν του Τζήμερου που κάρφωνε στην Μέρκελ τους Έλληνες η τις παραινέσεις του Μπάμπη και του Πορτοσάλτε στον Ντάισεμπλουμ να μην κάνει πίσω, γιατί μας χρειάζονται τα μνημόνια.

Αυτές είναι κραυγές δουλοπρέπειας, που έχουν απήχηση μόνο σε ακροατήριο άξεστων φασιστών και λούμπεν εθνοφιλελέδων.

Όχι, οι διανοούμενοι δεν είναι ούτε δουλοπρεπείς ούτε υποτακτικοί. Είναι στην υπηρεσία του έθνους, αρκεί να τους το ζητήσουν.

Για την ιστορία και μόνο, το κείμενο υποταγής και συμμόρφωσης στους ξένους είχε, μεταξύ άλλων, την υπογραφή του Σαββόπουλου από τον θίασο του Καλλιμάρμαρου «Όλοι μαζί μπορούμε», της απολιτίκ ποιήτριας Κικής Δημουλά -που την ενοχλούσαν να κάθονται στα παγκάκια της Φωκίωνος Νέγρη οι Πακιστανοί- του συγγραφέα αρθρογράφου Γιώργου Σκαρμπαδώνη, που δεν θέλει να του απαγορεύσουν να χρησιμοποιεί την λέξη λαθρομετανάστης, του γνωστού και μη εξαιρετέου κεντρικού τραπεζίτη Γιάννη Στουρνάρα, του κοσμικού ζωγράφου Αλέκου Φασιανού, μιας Βάσω Κιντή –ένα είδος πανεπιστημιακού Μανώλη Καψή, που εξηγούσε στην τηλεόραση γιατί δεν πρέπει να απεργούμε ενώ είμαστε σε κατάσταση μνημονίων- καθώς και τις υπογραφές άλλων πολλών φρούτων της κοινότητας των διανοουμένων.

Πρόσωπα, λοιπόν, από διάφορες τάξεις των επιστημών, μεταξύ των οποίων και ο καθηγητής Αλιβιζάτος, που κάλλιστα, λόγω τυπικών προσόντων, θα μπορούσαν να διορισθούν σαν υπουργοί μιας στρατιωτικής χούντας ή μιας κυβέρνησης σε συνθήκες εξωτερικής κατοχής, κάθισαν και έγραψαν ένα κατάπτυστο κείμενο με σκοπό να μας σώσουν από την επικείμενη καταστροφή.

Λες και δεν έφταναν όλοι αυτοί της Βουλής που υπέγραψαν από μόνοι τους τόσα μνημόνια, χρειαζόμαστε και εξωτερικούς αβανταδόρους από το περιβόλι της διανόησης.

Μιας διανόησης που λειτουργεί σαν μασονική στοά του ακραίου φιλελευθερισμού.

Μιας κοινότητας που υπογράφει δηλώσεις που ποτέ κανένας δεν τους ζήτησε, σε αντίθεση με συναδέλφους τους της μεταπολεμικής αριστεράς, που δεν υπέγραφαν δηλώσεις μετάνοιας ακόμη και εάν τους έστελναν στη Μακρόνησο η τους εκτελούσαν στο απόσπασμα.΄

Ο ίδιος άνθρωπος ο Νίκος Αλιβιζάτος, που φαίνεται υπογράφει ότι του δίνουν, είναι η πολιτική celebrity που μπήκε στο κείμενο για να προσελκύσει και τις υπογραφές των συμμαθητών του Γιάννου.

Άνθρωποι παντελώς άγνωστοι, αλλά σίγουρα επιτυχημένοι επαγγελματικά. Δεν φωνάζουν όποιον και όποιον να υπογράψει.

«Παρακολουθώντας τη δοκιμασία του παλαιού συμμαθητή μας, θέλουμε να εκφράσουμε την πεποίθηση ότι η ελληνική Δικαιοσύνη, με ευθυδικία, θα κάνει το καθήκον της» γράφουν.

Να είναι σίγουροι για αυτή τους την πεποίθηση.

Αν η ευθυδικία της Δικαιοσύνης είναι ανάλογη με αυτή που επιδείχθηκε σε ένα απόγονο κατοχικών δωσίλογων της Κοζάνης, τον πρώην υπουργό Οικονομικών Παπακωνσταντίνου, που έφαγε εννιά μήνες με αναστολή για την υπόθεση της αλλοίωσης της λίστας Lagarde, o συμμαθητής τους δεν αποκλείεται να είναι σύντομα κοντά τους.

Όταν ένας Μηλιώνης μαζί με κάποιο Φλώρο τρώει εκατό τριάντα εκατομμύρια από το Δημόσιο και την γλιτώνει ο πρώτος με δεκαετή κάθειρξη με αναστολή, υπάρχει κανένας λόγος να μείνει ο Γιάννος μέσα;

Όχι βέβαια!

Μέσα θα πάει η εργάτρια που πλαστογράφησε το απολυτήριο του Δημοτικού για να ΄συμπληρώσει τα τυπικά προσόντα της και να συμμετάσχει στον διαγωνισμό πρόσληψης τακτικού προσωπικού σε θέση καθαρίστριας ενός κρατικού παιδικού σταθμού που προκηρύχτηκε πριν από χρόνια από το τότε Υπουργείο Υγείας, Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων.

Η σατανική αυτή γυναίκα, σύμφωνα με το δικαστήριο, άλλαξε ένα πιστοποιητικό που έγραφε επάνω πως έχει φοιτήσει την Ε΄ Τάξη και το έκανε να γράφει ΣΤ΄ Τάξη Δημοτικού.

Δεκαπέντε χρόνια πρωτόδικα έφαγε για απάτη και πλαστογραφία και δέκα χρόνια στο Εφετείο.

Χωρίς η κάθειρξη να έχει ανασταλτικό χαρακτήρα, με αποτέλεσμα αυτή η πλαστογράφος της συμφοράς να οδηγείται στη φυλακή.

Ένας από τους βασικούς λόγους, που ο Γιάννος πρέπει να αντιμετωπισθεί με διαφορετική λογική από αυτή που η Δικαιοσύνη αντιμετώπισε την καθαρίστρια από το Βόλο, είναι ότι, σύμφωνα με τα λεγόμενα των συμμαθητών του, υπήρξε « ο μακροβιότερος υπουργός Οικονομίας από τη Μεταπολίτευση του 1974, τίμησε την Ελλάδα και έπαιξε αποφασιστικό ρόλο σε ένα από τα σημαντικότερα επιτεύγματά της, την είσοδο της στην ΟΝΕ».

Συμφωνώ απόλυτα.

Τιμά ιδιαίτερα την πατρίδα μας η οικονομική αλχημεία της ανταλλαγής χρέους με Swaps της Goldman Sachs, χάρη στην οποία μπήκαμε στην ΟΝΕ.

Η καλοστημένη αυτή μπίζνα, με την συνδρομή του Στουρνάρα και άλλων σοφών του βαλκανικού εκσυγχρονισμού, φόρτωσε μεν το πραγματικό χρέος με δεκάδες δισ. ευρώ -από κωλόχαρτα που στη λήξη τους είχαν πατώσει- αλλά απέδειξε ότι η πατρίδα μας έχει οικονομικά κεφάλια μπρος στα οποία οι Ευρωπαίοι τραπεζίτες, που χειραγωγούσαν ομαδικά τα διατραπεζικά επιτόκια, είναι μαθητούδια.

Κρίμα μόνο, που ξεχάσανε να αναφέρουν οι συμμαθητές του Γιάννου και το κατόρθωμα της παρέας Γιάννου-Σημίτη να πουσάρουν τα ψοφίμια της Σοφοκλέους στην απίθανη κούρσα του χρηματιστηριακού ’99.

Ήταν η εποχή που ο χαμογελαστός συμμαθητής τους παρότρυνε τους αφελείς να ποντάρουν σε πεθαμένες Κλωστοϋφαντουργίες, σε τράπεζες φορτωμένες με απλήρωτα δάνεια και σε τεχνικές εταιρείες με πάγια περιουσιακά στοιχεία δύο μπουλντόζες και ένα εκσκαφέα.

Τους έκανε να πιστέψουν ότι, χάρη στον τζόγο μιας καλοστημένης αλβανικής πυραμίδας, θα γίνουν το ίδιο πλούσιοι με αυτόν.

Το ζουμί, όμως, της επιστολής συμπαράστασης, δεν είναι ούτε η πεποίθηση της ευθυδικίας, ούτε τα οικονομικά επιτεύγματα του Γιάννου. Αυτά είναι το dressing που καμουφλάρει το ψητό.

Το ψητό είναι η απελευθέρωση του Γιάννου.

«Δεν μπορούμε να μην επισημάνουμε» γράφουν, «ότι η προσωρινή κράτηση ενός κατηγορουμένου δεν συνιστά απονομή της δικαιοσύνης, αλλά μέτρο προς διευκόλυνση της δίκαιης απονομής της» αναφέρει στο φινάλε της η σημαντική αυτή επιστολή.

Μπορεί να έχει εξοντωτικές συνέπειες για τη ζωή του καθενός και γι’ αυτό πρέπει να διατάσσεται μόνο σε εντελώς εξαιρετικές περιπτώσεις. Τέτοιες δεν φαίνεται να συντρέχουν εν προκειμένω»

Το μήνυμα προς τους δικαστές είναι σαφές. Το ξέπλυμα βρώμικου χρήματος δεν είναι η εξαιρετική περίπτωση για την οποία πρέπει κάποιος να προφυλακιστεί.

Γιατί, μας λένε, ότι η προφυλάκιση μπορεί να έχει εξοντωτικές συνέπειες για την ζωή ενός ανθρώπου.

Αχ, τι ευαίσθητοι άνθρωποι που είναι αυτοί οι συμμαθητές του Γιάννου!

Σίγουρα δεν πρέπει να υπήρχαν εξοντωτικές συνέπειες στην ζωή της Ηριάννας -που της διέκοψαν μια Πανεπιστημιακή καριέρα- του Περικλή και τόσων άλλων που προφυλακίστηκαν και σάπισαν στα κελιά, χωρίς να υπάρχουν ούτε οι στοιχειώδεις ενδείξεις για την διάπραξη κάποιου αδικήματος.

Μεταξύ μας, δεν μου έκανε καμία εντύπωση ότι ο κύριος Αλιβιζάτος και η πνευματική παρέα του Πειραματικού, που σήμερα κόπτονται για τις συνέπειες που έχει η προφυλάκιση ενός κατηγορουμένου, δεν υπέγραψαν για την Ηριάννα και τον Περικλή.

Μου έκανε εντύπωση ότι ένας Καθηγητής της Νομικής και κατ’ επάγγελμα δικηγόρος, ο Νίκος Αλιβιζάτος, βρίσκει ότι δεν συντρέχει κανένας λόγος προφυλάκισης, εάν στον λογαριασμό μιας γραμματέας, σύζυγος πρώην αλουμινά, βρίσκονται κατατεθειμένα εκατομμύρια, αν αγοράζεται βίλα με πισίνα σε τιμή που κοστίζει ένα τριάρι στα Πετράλωνα -στην ίδια τιμή αγόρασε και ο Στουρνάρας- και εάν οι διαδρομές μεταφοράς σημαντικών ποσών από λογαριασμό σε λογαριασμό θυμίζουν ξέπλυμα διακίνησης ναρκωτικών από μαφιόζικη συμμορία της Νέας Υόρκης.

Ίσως ακόμη, να θεωρούν ότι δεν είναι ύποπτός φυγής ένας κατηγορούμενος που έχει μόνιμη κατοικία στην Ελβετία, όπως δεν ήταν ύποπτος φυγής και ο Χριστοφοράκος, γιος άλλου κατοχικού δωσίλογου, που την κοπάνησε για τη Γερμανία.

Όχι, οι εγκληματίες του λευκού κολλάρου δεν είναι ύποπτοι φυγής. Ύποπτοι φυγής είναι οι τσιγγάνοι της Φυλής, τα πρεζόνια και οι μικρολαθρέμποροι που τους πηγαινοφέρνουν στην Ευελπίδων με τις χειροπέδες από πίσω.

Φίλη, Καθηγήτρια Γλωσσολογίας είναι η κοπέλα, στην υπηρεσία της οποίας έθεσα το περιεχόμενο της επιστολής για σημειολογική ανάλυση, αγνόησε τόσο τα σαλιαρίσματα της επιστολής για την Δικαιοσύνη όσο και τις πομφόλυγες περί οικονομικών επιτευγμάτων.

Ο λόγος που απευθύνθηκα σε αυτήν, ήταν να μου εξηγήσει γιατί με ευαισθητοποίησε ένα κείμενο, που στην πρώτη ανάγνωση του μου φάνηκε σιχαμένο.

-Αλέξη, μου είπε, εγώ δεν στέκομαι σε αυτά. Κάθε ανοικτή επιστολή, πολύ περισσότερο αν έχει συνταχθεί από πανεπιστημιακό νομικό, έχει μέσα όλες αυτές τις μ@λακίες περί ευθυκρισίας της Δικαιοσύνης και έλλειψης συνδρομής λόγων προφυλάκισης. Τι ήθελες, δηλαδή, να γράψει μια παρέα νεοφιλελεύθερων αστών που βρέθηκε με ένα φιλαράκι τους στην φυλακή; Ότι είχαν συμμαθητή ένα οικονομικό δολοφόνο των αποταμιεύσεων αφελών ανθρώπων ή έναν άπληστο δημόσιο λειτουργό που καταχράστηκε εκατομμύρια λόγω της θέσης του; Γράφονται αυτά τα πράγματα; Σοβαρέψου. Οι πνευματικοί άνθρωποι, αν θέλουν να θίξουν ευαίσθητες χορδές, σε άλλα θέματα εστιάζουν την προσοχή των ηλιθίων που κάθονται και διαβάζουν κείμενα δημοσιευμένα σε συστημικές κωλοφυλλάδες. Στην προσβολή των ανθρώπινων δικαιωμάτων και την έλλειψη πολιτισμού που χαρακτηρίζει τις μάζες.

-Ρε Πόπη, της απάντησα, αυτό είναι. Τα ανθρώπινα δικαιώματα του Γιάννου. Ρε γαμώτο, πώς μου ξέφυγε αυτή η πρόταση του κειμένου που έλεγε ότι η διαπόμπευσή του από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αποδεικνύει την έλλειψη πολιτισμού και προσβάλλει μια θεμελιώδη εγγύηση των δικαιωμάτων του ανθρώπου;

-Αυτό είναι. Η διαπόμπευση του ανθρώπου από το Facebook και το Twitter με ευαισθητοποίησε, Πόπη, και με έκανε να θέλω και εγώ να υπογράψω την δήλωση συμπαράστασης.

Η σημασιολογική επεξήγηση του εννοιολογικού περιεχομένου της επιστολής από τη φίλη μου με έκανε να σκεφτώ, ότι κακώς περιορίστηκε η συλλογή των υπογραφών στο στενό κύκλο μιας παρεούλας ηλικιωμένων συμμαθητών.

Στο κόλπο μέσα έπρεπε να βάλουν και τους παρουσιαστές του βιβλίου του Γιάννου.

Τέσσερις γυρολόγοι βιβλιοπαρουσιάσεων -θα τον γνώριζαν και προσωπικά φαντάζομαι τον συγγραφέα- θα εξηγούσαν στους συνήθεις αργόσχολους που μαζεύονται σε αυτά τα εκδοτικά vernissages, τι προτείνει ο Γιάννος με το μέλλον μας.

Γιατί, άσχετα με το τι έκανε ο Γιάννος, η αλήθεια είναι ότι είμαστε σίγουρα αντιμέτωποι με το μέλλον.

Το μέλλον που μας έχει χαράξει η προηγούμενη παρέα του και η παρέα του Κυριάκου που περιμένει την σειρά της.

Είναι ένα λαμπρό μέλλον.

Για τα παιδιά που θα σπουδάζουν με κουπόνια αλά Φρίντμαν σε ιδιωτικά σχολεία.

Τους εργαζόμενους, που δεν θα χρειάζονται να δουλεύουν 9 με 5 αλλά όσο τους χρειάζεται το αφεντικό τους.

Τους ασθενείς που θα νοσηλεύονται με προπληρωμένη κάρτα σε νοσοκομεία, τα οποία θα έχουν πάρει τζάμπα οι ιδιώτες, από ιδρύματα που έπεσαν έξω από την κακοδιαχείριση προσώπων, που σήμερα ασπάζονται τις ιδέες του Γιάννου.

Τους συνταξιούχους που θα πηγαίνουν κάθε μήνα να ανοίγουν τον κουμπαρά που θα διαχειρίζεται κάποιος Ψωμιάδης -όχι ο μακαρίτης πρόεδρος της ΑΕΚ με τα νυχτερινά κέντρα, αλλά ο άλλος με τα απλήρωτα ομόλογα.

Και τέλος, ακόμη πιο λαμπρό για τους άνεργους η τους ανήμπορους που θα τους φροντίζουν οι παπάδες, οι φιλάνθρωποι και ο ΣΚΑΙ.

Αυτό είναι το μέλλον μας.

Το μέλλον του νεοφιλελευθερισμού.

Και συμπαραστέκομαι στον Γιάννο, που μας άνοιξε τον δρόμο.

Μαζί και εγώ με τους δεκατρείς συμμαθητές του, λοιπόν.

Κι ας έμεινα με την απορία, τι είναι αυτό που μπορεί να τους ενώνει και να τους κάνει να υποστηρίζουν έναν -κατηγορούμενο για διαφθορά- σεσημασμένο πολιτικό.

Γ.Κ.

Υ.Γ.1. Πιτσιρίκο, στο προηγούμενο κείμενό μου για την αποταμίευση σε ιδιωτικούς κουμπαράδες, που πρότεινε ο Κυριάκος σε μια ημερίδα που είχε οργανώσει ένα Παρατηρητήριο αποτυχημένων γυρολόγων πολιτευτών, φοβόσουν ότι με τις κοτσάνες που πετάει ο Κυριάκος θα στρέψουν τον κόσμο πάλι στον Τσίπρα. Τον Τσίπρα έχουν βαλθεί να τον ξαναβγάλουν οι ίδιοι οι φιλελέδες -γελοίοι η σοβαροφανείς, καμία σημασία δεν έχει- που μιλούν και γράφουν ακατάσχετα.

Ένα άρθρο του Καμπουράκη στο Liberal, μια ανάρτηση της Μιράντας για τον ΕΝΦΙΑ του διαμερίσματός της στο Κολωνάκι και ένα παραλήρημα του Βορίδη στον ΣΚΑΙ, για τον σταυρό της σημαίας και τα Χριστούγεννα που θα σταματήσουμε να τα γιορτάζουμε, φτάνουν και παραφτάνουν για να τον βγάλουν ξανά Πρωθυπουργό.

Υ.Γ.2 Δεν είναι κακό να προετοιμάζονται και οι απόφοιτοι του γνωστού Κολλεγίου Αθηνών για μια ανάλογη επιστολή συμπαράστασης στους συμμαθητές τους που είναι μπλεγμένοι σε υποθέσεις ξεπλύματος μαύρου χρήματος από σκάνδαλα σαν την Novartis και το ΚΕΕΛΠΝΟ. Γιατί, όποια υπόθεση έρχεται συστημένη από το FBI, με καταθέσεις μαρτύρων που έχουν ξεράσει για να σώσουν το τομάρι τους, η άμοιρη Ελληνική Δικαιοσύνη δεν μπορεί να κάνει τίποτα για να γλυτώσει τους ντόπιους της αριστείας.

(Αγαπητέ φίλε, θα ήταν καλός συμμαθητής ο Γιάννος Παπαντωνίου, για να τον αγαπάνε τόσο πολύ οι συμμαθητές του. Μπορεί να τον αγαπάνε οι πρώην συμμαθητές του επειδή μοιραζόταν μαζί τους το κουλούρι του. Να σας θυμίσω πως και ο Μιχάλης Χριστοφοράκος είχε μια καλή συμμαθήτρια: την Ντόρα Μπακογιάννη. Η οποία, εντελώς συμπτωματικά, ήταν υπουργός Εξωτερικών, όταν ο συμμαθητής της ο Χριστοφοράκος διέφυγε στο εξωτερικό. Καλά, συμμαθητές ήταν όλοι αυτοί ή συμμορίες; Για τον κ. Αλιβιζάτο δεν γνωρίζω. Αλλά το γεγονός ότι ανήκει στο σύστημα Σημίτη, τα λέει όλα. Ο Ανδρέας Παπανδρέου μάλλον τον έκοψε από τη φάτσα. Όλοι αυτοί οι φιλελέδες έχουν τραγικές σκατόφατσες. Πρώτος και καλύτερος ο Σημίτης. Αλήθεια, εσείς που είστε πολύ παρατηρητικός, έχετε προσέξει πως, κάθε φορά που ένα μέλος των κυβερνήσεων Σημίτη -όπως τώρα ο Γιάννος Παπαντωνίου- εμπλέκεται σε υποθέσεις διαφθοράς και έχει τραβήγματα με την Δικαιοσύνη, εμφανίζονται ξαφνικά διάφοροι «πνευματικοί άνθρωποι» και γράφουν ενθουσιώδη κείμενα για το πόσο σπουδαίος και ακέραιος πρωθυπουργός ήταν ο Κώστας Σημίτης; Είναι πάντα οι ίδιοι και εμφανίζονται πάντα όλοι μαζί. Κάποτε, είχε την «τύχη» να γνωρίσω έναν από αυτούς. Για λόγους που δεν γνωρίζω -ίσως θεώρησε πως είμαι κι εγώ «πρόθυμος» ή ήθελε να με εντυπωσιάσει με τις …γνώσεις του- μου εξήγησε πώς δουλεύει το «σύστημα». Από κάθε άποψη. Εγώ λοιπόν δεν έχω απορίες. Άλλωστε, οι Έλληνες «διανοούμενοι» απέδειξαν ποιοι είναι και με ποιους είναι μετά την χρεοκοπία της χώρας. Διανοούμενος και εξαγορασμένος δεν είναι διανοούμενος. Είναι πουτάvα. Να είστε καλά. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.