Η αδιαλλαξία ως συνέπεια της πνευματικής τύφλωσης

Φίλε μου Πιτς, στο χθεσινό πόντκαστ, αναφέρθηκες στην υπόθεση του Ζακ Κωστόπουλου, στο κατά πόσο η αλήθεια έχει σημασία, στο μέγεθος της τύφλωσης που επικρατεί, αλλά και στο τεράστιο πρόβλημα νοημοσύνης.

Κάτι που το βλέπεις πλέον σε πάμπολλα θέματα, εκτός του συγκεκριμένου.

Εδώ και αρκετό καιρό, παρατηρώ τη συμπεριφορά ορισμένων ανθρώπων, όταν τους λέω ότι αυτό που πιστεύουν και ισχυρίζονται ή ότι αυτό που πράττουν είναι λάθος.

Λάθος ο εθνικισμός που φουντώνει μέσα τους, λάθος η κακία, λάθος ο φθόνος, λάθος ο ρατσισμός, λάθος ο ψεύτικος πατριωτισμός, λάθος η λατρεία στους εθνικούς μύθους, λάθος η υστερία για τους αρχαίους προγόνους μας, λάθος η τίμηση των πάντων με ελαφρά τη καρδία, λάθος, λάθος και τελειωμό δεν έχει όλο αυτό το λάθος που ξεβράστηκε στην επιφάνεια μέσα στην κρίση.

Πάντα υπήρχε αυτό το λάθος, αλλά με την κρίση βγήκε όλο το σκατό στην επιφάνεια.

Ο μόνος λόγος βέβαια που ενδιαφέρομαι είναι γιατί θέλω να τους «προστατεύσω» κατά μία έννοια.

Ας πούμε ότι τους έχω μια εκτίμηση, μια αγάπη πολλών χρόνων, αφού οι περισσότεροι είναι γνωστοί και φίλοι και δεν θέλω να εκτεθούν ή να βρεθούν βαθιά μέσα στο λάκκο του λάθους.

Αν δεν τους εκτιμούσα, άλλωστε, δεν θα το έκανα.

Ας μιλήσω λοιπόν για αυτούς τους ανθρώπους που, αν μη τι άλλο, υποτίθεται ότι γνωρίζουν το λόγο που το κάνω.

Ενώ λοιπόν τους αποδεικνύω με δυο τρία σοβαρά επιχειρήματα τη λάθος ματιά τους σε κάποια θέματα, αυτοί μου αραδιάζουν μια οκά βλακείες για να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα, με βγάζουν εμένα ηθικό και πνευματικό μίασμα, με έναν τρόπο, ο οποίος με αφήνει κόκκαλο, και στη συνέχεια φεύγω γεμάτος ενοχές που ασχολήθηκα με την πάρτη τους.

Χώρια η πικρία που μου μένει, καθώς ανακαλύπτω ότι τελικά δεν έπρεπε να τους εκτιμώ μιας και ανέκαθεν προφανώς ήταν για τα μπάζα.

Άι σιχτίρια δηλαδή, τι χαζός είμαι, που δεν σας είχα πάρει χαμπάρι τόσο καιρό. Ποιος, εγώ ο μαγαζάτορ που ασχολούμαι χρόνια πολλά με κόσμο και μπορώ να καταλαβαίνω εύκολα -όπως σου έγραψα και χθες- τι καπνό φουμάρει ο άλλος. Μωρέ μπορούσα, αλλά δεν ήθελα.

Η εμμονή κάποιου στις θέσεις του και η άρνησή του για οποιαδήποτε μορφή εναλλακτικής, σε ό,τι αφορά ζητήματα κοινωνικοπολιτικών θεμάτων και όχι μόνο, καθώς και οι τελικές αποφάσεις που παίρνει σε κρίσιμα σημεία της ζωής του αλλά και του ευρύτερου κοινωνικού συνόλου, έχει να κάνει, με τον χαρακτήρα που έχει πλάσει από τη μέρα που γεννήθηκε, από τις εμπειρίες που έχει, από τυχόν οφέλη που αποκομίζει με αυτή του την συμπεριφορά, καθώς και το πνευματικό του επίπεδο.

Αν και αυτό το τελευταίο δεν νομίζω να παίζει και πολύ καθοριστικό ρόλο, όταν έχει να κάνει αποκλειστικά και μόνο με τη μόρφωση.

Αν είσαι στόκος, μπορείς κάλλιστα να είσαι και μορφωμένος στόκος.

Πολλές φορές δε, η εμμονή αυτή, ίσως να οφείλεται σε αμάθεια, ημιμάθεια, ή ακόμα και σε παράγοντες κατεστημένου τρόπου σκέψης.

Δηλαδή, πώς έχει εκπαιδευτεί κάποιος να αντιλαμβάνεται διάφορες καταστάσεις και τον τρόπο που πρέπει να τις αντιμετωπίζει.

Η άρνηση, δε, για οτιδήποτε διαφορετικό, που του προτείνεται ως «μέρα» και όχι ως «νύχτα», υφίσταται διότι πιστεύει ότι έχει πάντα δίκιο και η αλήθεια είναι μία και μοναδική: Η δική του αλήθεια.

Σ’αυτό το σημείο, καθοριστικό ρόλο παίζει και ο εγωισμός, ο οποίος πολλές φορές κάνει παρέα με τον ατομικισμό.

Ως εκ τούτου, αντιλαμβάνομαι, ότι η «άποψη-φρούριο» κάποιου, -πάνω σε καθημερινά εν παραδείγματι κοινωνικά ζητήματα, πολιτικά, οικονομικά ή προσωπικά-, δρομολογεί ελάχιστα ή καθόλου την σκέψη, στο μονοπάτι της αλήθειας.

Η αποστροφή του για «θεραπεία», καθώς και η πλήρη σκουπιδοποίηση προβληματισμών, σε απολιθωμένα ζητήματα μέσα του, έχει τέτοια δυναμική, ικανή να «αδειάσει» τις πιο σοβαρές πτυχές, ενός πολύ απλού έως πολύ σοβαρού ζητήματος.

Και έπειτα, αφού αυτές σχολιαστούν, συνεχίζουν να αναδύουν στοιχεία, που θα έμεναν άγνωστα χωρίς την σπίθα της προαναφερθείσας καλής θέλησης.

Κι αφού αυτή η σπίθα έπαιξε τον ρόλο της, που θα μπορούσε ο άλλος να εκμεταλλευτεί, αποφασίζει να σε ακυρώσει, μένοντας στο προηγούμενο στάδιο του στοκαρίσματος.

Κι αναρωτιέμαι:

Υπάρχει λόγος τελικά, να ασχολείσαι με την ηλιθιότητα του παρωπιδισμού;

Όχι, δεν υπάρχει.

Το κακό σ’αυτήν τη χώρα, σε ένα μεγάλο ποσοστό των πολιτών της, έχει γίνει.

Ανεπιστρεπτί.

Με αγάπη και εκτίμηση!

Βαλαβάνης Δημήτρης

Υ.Γ. Πιτσιρίκο μου, θα μπορούσα να πω σε έναν φίλο με την πρώτη, χωρίς να ασχοληθώ καθόλου, ας είναι ελαφριά η μ@λακία που θα σε πλακώσει, -όπως έχεις γράψει-, αλλά, βλέπεις, προτού η μετάλλαξή τους γίνει εντελώς ορατή, τους είχα αγαπήσει @αμώ την τρέλα μου κι αυτό που συμβαίνει με πληγώνει. Κάνω λοιπόν μία προσπάθεια κι αν δεν, καλά σαράντα. Τουλάχιστον να πέφτω στο μαξιλάρι μου, χωρίς καμία ενοχή. Με πίκρα μεν, αλλά ήσυχος δε. Με εννοείς.

(Φίλε Δημήτρη, με αυτά που ακούω και βλέπω γύρω μου τα τελευταία χρόνια, έχω γίνει αποσυνάγωγος. Μακριά από τις πολλές συναναστροφές. Είναι ολοφάνερο πως η ηλιθιότητα έχει λάβει διαστάσεις παγκόσμιας επιδημίας. Επίσης, είναι προφανές πως οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν προσωπική ατζέντα και οι απόψεις τους διαμρφώνονται από το προσωπικό τους συμφέρον. Προσωπικά, δεν με ενοχλεί τόσο η ηλιθιότητα και η ιδιοτέλεια των ανθρώπων αλλά το ότι θέλουν να σου την επιβάλουν. Δηλαδή, για παράδειγμα, γράφω ένα κείμενο ή ένα σχόλιο και πετάγονται διάφοροι να με πείσουν πως είμαι εντελώς λάθος. Κάποιοι με βρίζουν κιόλας. Παιδιά, κάντε ένα μπλογκ, γράψτε τις απόψεις σας και καλή επιτυχία. Γιατί δεν το κάνετε; Επίσης, προσπάθησα εγώ ποτέ να σας αλλάξω γνώμη; Πάει πολύ να είναι ο άλλος ξεπουλημένος στον τάδε ολιγάρχη ή υπάλληλος κάποιου κόμματος και να σου κουνάει και το δάχτυλο. Και οι πιο σιχαμένοι σε αυτό το θέμα είναι αυτοί που το παίζουν αριστεροί. Πάντως, έχω κάνει μια πολύ ενδιαφέρουσα παρατήρηση: συριζαίοι, φιλελέδες, ακροδεξιοί, κουκουέδες και αναρχικοί, με βρίζουν με τις ίδιες λέξεις και τα ίδια επιχειρήματα. Αλλά αν τους το επισημάνεις, νευριάζουν. Γιατί αισθάνονται όλοι τους πολύ διαφορετικοί και ανώτεροι από τους άλλους. Δεν τους περνάει από το μυαλό ότι μπορεί να είναι το ίδιο σκατάδες όλοι τους. Δημήτρη, σε εννοώ. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.