Μια ιστορία για αυτόν εδώ τον κόσμο

Φίλε Πιτσιρίκο,
Μια ιστορία για αυτόν εδώ τον κόσμο.
Ένας άνθρωπος ξυπνάει μέσα σ’ ένα σιδερένιο κλουβί στη μέση μιας μεγάλης πλατείας.
Μένει καθισμένος με χαμηλωμένο το βλέμμα. Έχει ένα βάρος στην καρδιά του. Του σφίγγεται η ψυχή. Ξέρει βαθιά μέσα του πως είναι ένοχος για το έγκλημα που τον έφερε ως εκεί, αλλά δεν μπορεί να θυμηθεί ποιο ήταν το έγκλημά του.

Γύρω του υπάρχουν άλλα τρία κλουβιά.

Έξω από το ένα, μια ταμπέλα γράφει «Βιαστής μικρών παιδιών», έξω από το άλλο «Δολοφόνος» και έξω από το τρίτο μια άλλη ταμπέλα γράφει «Καταχραστής».

Μέσα στο κλουβί του Βιαστή υπάρχει ένας σκονισμένος σκελετός.

Μέσα στο κλουβί του Δολοφόνου ένας σιωπηλός άντρας και μέσα στο κλουβί του Καταχραστή είναι κλεισμένος ένας καλοντυμένος, χοντρός γέρος που βρίζει και απειλεί τους περαστικούς.

Ο άνθρωπός μας δεν μπορεί να διαβάσει τι γράφει η ταμπέλα που είναι έξω από το δικό του κλουβί, γι’ αυτό ζητάει από το δολοφόνο να του τη διαβάσει, για να μάθει τι έκανε.

Ό άντρας κοιτάζει την ταμπέλα, κοιτάζει τον άνθρωπό μας και μετά τον φτύνει αηδιασμένος.

Ζητάει και από τον χοντρό, ιδρωμένο γέρο, που ουρλιάζει κουνώντας χαρτιά μέσα από τα κάγκελα… αυτός ρίχνει μια ματιά στο κλουβί του, του χαμογελάει, μα δεν του δίνει καμία απάντηση.

Μέσα από την πλατεία περνάει πολύς κόσμος. Οι περισσότεροι είναι χωμένοι στις σκέψεις τους, σκυθρωποί. Κάποιοι είναι βιαστικοί, κάποιοι άλλοι παραμιλάνε, μα κανείς δεν δίνει σημασία στα κλουβιά.

Μόνο κάτι γυναίκες πλησιάζουν το κλουβί του δολοφόνου, του πιάνουν το χέρι και του δίνουν νερό.

Ύστερα προσπερνάνε γρήγορα το κλουβί του γέρου, βρίζοντας μέσα από τα δόντια τους.

Κοντοστέκονται έξω από το κλουβί του ανθρώπου μας. Διαβάζουν το έγκλημά του.

Ντρέπονται, βουρκώνουν, σκύβουν το κεφάλι και φεύγουν. Έχει νυχτώσει, η πλατεία τώρα είναι άδεια.

Ο άνθρωπός μας είναι ακόμα καθισμένος, δεν αντέχει αυτό το βάρος που του πλακώνει το στήθος, μα ακόμα δεν μπορεί να θυμηθεί ποιο είναι το έγκλημά του.

Ένα νεαρό παιδί μπαίνει τώρα στην πλατεία και πλησιάζει τα κλουβιά.

Στέκεται πρώτα μπροστά στο κλουβί του βιαστή.

Φτύνει τα σκονισμένα κόκαλα και στρέφεται προς το κλουβί του δολοφόνου.

Κοιτάζει στα μάτια τον σιωπηλό άντρα. Σπάει την κλειδαριά του και τον ελευθερώνει.

Προσπερνάει αδιάφορα το κλουβί του χοντρού γέρου, αυτός σηκώνεται, τον απειλεί και τον βρίζει, του φωνάζει μάλιστα πως κάποτε ήταν και αυτός νέος και πως τον θαύμαζαν για το μυαλό του και τις ιδέες του, μα το αγόρι δεν του δίνει καμία σημασία.

Σταματάει, όμως, έξω από το κλουβί του δικού μας. Διαβάζει το έγκλημά του.

Κοιτάει τον άνθρωπο που είναι μέσα στο κλουβί και χαμογελάει ελαφριά.

Ο άνθρωπος του ανταποδίδει το ελαφρύ χαμόγελο.

Το νεαρό αγόρι βγάζει από την τσέπη του ένα πιστόλι, σηκώνει το χέρι του, σημαδεύει και τον πυροβολεί στην καρδιά!

Την ώρα που ο δικός μας πεθαίνει φωνάζει: «Πες μου μόνο τι έχω κάνει! Τι έχω κάνει;»

«Δεν σε ένοιαζε», του απαντάει το νεαρό αγόρι. «Δεν σε ένοιαζε»!

Κώστας

(Αγαπητέ φίλε, θυμάμαι πάντα μια γελοιογραφία του Αλτάν. Την θυμάμαι στο περίπου. Είναι δυο τύποι και ο ένας διαβάζει εφημερίδα. Γυρνάει στον άλλον και του λέει “Ρε συ Τζιουζέπε, εδώ γράφει πως εμείς οι άνθρωποι έχουμε γίνει ατομικιστές και δεν μας νοιάζει για κανέναν άλλον πέρα από τον εαυτό μας”. Κι ο άλλος του απαντάει “Κι εμένα τι με νοιάζει; Στ’ αρxίδια μου.”. Η βία της αδιαφορίας έχει πολλά θύματα. Πρώτος απ’ όλους οι αδιάφορος. Να είστε καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.