Εγώ θα πάω στη Νέα Ζηλανδία

Πιτσιρίκο μου,
αν και σε διαβάζω χρόνια, αποφάσισα, κοντεύοντας να εισέλθω ηλικιακά στη δεύτερη δεκαετία των -άντα, να σου γράψω αυτές τις γιορτινές μέρες μερικές σκέψεις που με ταλανίζουν εδώ και χρόνια.

Προϊόντος του χρόνου και κατόπιν των απανωτών δημοσιεύσεων και μη από συμπατριώτες του εξωτερικού, επιβεβαιώθηκαν οι προβληματισμοί που εξέφραζα κατά καιρούς σε γνωστούς και φίλους περί της μετανάστευσης ανά πενταετία σε διαφορετικά μέρη αναλόγως των προσόντων τους και της προσφοράς και της ζήτησης.

Βλέπεις, σε σύγκριση με τη μετανάστευση του ’50, οι σημερινοί μετανάστες κάνουν τη ζωή ενός ροκ σταρ, με όλες τις δυσκολίες της διαρκώς εν κινήσει ζωής τους αλλά σχεδόν καμιά από τις πραγματικές τους -οικονομικές κυρίως- απολαβές.

Εν ολίγοις, μετανάστευση από τη μια χώρα στην άλλη, με βασικό γνώμονα όχι μια καλύτερη ζωή αλλά μια λιγότερο χειρότερη.

Συμφωνώ αμέριστα μαζί σου στο θέμα της μισθωτής σκλαβιάς, μιας και όντως πολύ συντομότερα από ό,τι νομίζουμε η τεχνητή νοημοσύνη θα λάβει τα ηνία σε βαθμό 50% σε ολόκληρο τον κόσμο.

Τα δυο τελευταία χρόνια συνεργαζόμουν με μια νορβηγική εταιρεία υψηλής τεχνολογίας με επενδύσεις στη Μέση Ανατολή.

Η τελευταία οικονομική τους έρευνα έδειχνε ότι μέχρι το 2030 περίπου το 50% του παγκοσμίου πληθυσμού θα είναι εκτός αγοράς εργασίας και το 25% δίχως πρόσβαση σε βασικά είδη διατροφής.

Θα μου πεις, βέβαια, ότι δεν είναι κακό αυτό, από τη μια, μιας και η παχυσαρκία σαρώνει στο δυτικό κόσμο όποτε μας χρειάζεται ένα downsizing (το έγραψα στα ελληνικά για να μας καταλαβαίνει ο κόσμος).

Δε θα σου πω ότι η έρευνα αυτή με τρόμαξε, μιας και, ευρισκόμενος στο χώρο της τεχνολογίας, μπορώ (δυστυχώς η ευτυχώς) να αναγνωρίσω το πού πάει αυτή η κατάσταση.

Ούτε με προβληματίζει η αντίδραση του κόσμου, μιας και η μάζα δύσκολα θα αντιδράσει σε κάτι ριζοσπαστικό.

Δύσκολα ο κόσμος που έχει αποδεχτεί τη μοίρα του στο ότι ο ίδιος φταίει -για ό,τι του συμβαίνει- να αντιδράσει.

Κανείς δεν αμφιβάλλει για την ευθύνη του αλλά αυτό που ο ίδιος θεωρεί ευθύνη του, εγώ το ονομάζω σύνδρομο της Στοκχόλμης.

Το πιο ενδιαφέρον σου κείμενο που αξίζει αναδημοσίευσης ήταν σχετικά με έναν μαθηματικό που δούλευε πάνω σε χρηματοπιστωτικά προϊόντα.

Ασχέτως της πλήρους η όχι αληθείας του άρθρου για τον εν λόγω κύριο, πιστοποιώ, επειδή τυγχάνει να ασχολούμαι και με αυτόν τον τομέα, ότι πραγματικά πιο χαλκέντερους άνθρωπους από αυτούς δύσκολα θα συναντήσεις στη ζωή σου.

Η επόμενη κρίση θα βρει τους Έλληνες σε Ελλάδα και εξωτερικό να ψάχνουν μια βαλβίδα εκτόνωσης όπου μπορούν, όμως τίποτα δεν μπορεί να εκτονώσει μια κατάσταση, ειδικά όταν αυτή έχει διογκωθεί αστρονομικά πλέον, δίχως την αντίστοιχη και ισόποση αντίδραση.

Δε ξέρω πού θα με βρει το νέο τοπίο, πάντως επενδύοντας κατά καιρούς σε διάφορους τομείς, έχω αποφασίσει μόλις κάνω -εάν τα καταφέρω- το κομπόδεμα που φαντάζομαι, να μετακομίσω προς Νέα Ζηλανδία (είναι ο νέος προορισμός κυρίως για τους εύπορους), να πάρω μαζί μου εσένα τον Βασίλη και τον Ηλία αρχικά -εάν το επιθυμείτε- και στην πορεία όσοι πιστοί προσέλθετε.

Εύχομαι χρόνια καλά και πολλά σε συνδρομητές και μη του site και, για να το παίξω και Σταρ Ελλάς, εύχομαι παγκόσμια αγάπη και ειρήνη στον κόσμο.

Αυτά σχετικά με το πρώτο μου (λογοτεχνικό;) πόνημα στο site σου. Επιφυλάσσομαι.

Φιλικά

Wiz1

(Αγαπητέ φίλε, εγώ δεν καταλαβαίνω πώς οι πάντες δεν έχουν αντιληφθεί ότι η εποχή της εργασίας τελείωσε οριστικά και πως οι θέσεις εργασίας θα συνεχίσουν να μειώνονται με τρελούς ρυθμούς. Επίσης, δεν συμφέρει τους ανθρώπους να προσφέρονται πάρα πολύ για δουλειά, να παρακαλάνε για μια δουλειά -και να μεταναστεύουν για να δουλέψουν- γιατί το μόνο που καταφέρνουν είναι να ρίξουν κι άλλο τους μισθούς. Η μόνη λύση -σε αυτό το σύστημα- είναι το Βασικό Εισόδημα. Κρίμα που καθυστερούν οι άνθρωποι να το κάνουν κεντρικό τους αίτημα. Χάνουμε χρόνο. Δεν είναι κρίση, είναι ολοκληρωτική αλλαγή εποχής και κατάστασης. Εύχομαι να πάτε στη Νέα Ζηλανδία. Θα έρθω. Με έχουν καλέσει αναγνώστες του μπλογκ από τη Νέα Ζηλανδία, ενώ έχω γνωρίσει στα νησιά και αρκετούς Νεοζηλανδούς. Καλή χρονιά! Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.