Περί θανάτου

Καλημέρα πιτσιρίκο,
Η πιο συγκλονιστική φωτογραφία που έχω δει και με σοκάρισε ως παιδί, είναι μια φωτογραφία του 1942 που απαθανατίζει την μητέρα μου (8 ετών) μαζί με τα δυο μικρότερα αδέρφια της και τον πατέρα τους. Στην είσοδο του σπιτιού, παραταγμένοι ποζάρουν (στημένοι από τον φωτογράφο) δίπλα στο ανασηκωμένο φέρετρο της μητέρας της (γιαγιά μου) που πέθανε σε ηλικία 32 ετών.

Ακόμη και σήμερα, στα πενήντα μου, την προσπερνάω γρήγορα όταν βλέπω παλιές οικογενειακές φωτογραφίες.

Αρνούμαι να κατανοήσω το νόημα της υπενθύμισης μιας πολύ σκληρής ορφάνιας που στιγμάτισε την μητέρα μου σε μια τόσο τρυφερή ηλικία και που το κουβαλούσε ως τραύμα μέχρι το τέλος της.

Απέναντι από τα μνήματα των γονιών μου βρίσκονται δυο υπερπαραγωγές από πανάκριβο μαύρο μάρμαρο, τάφοι δυο τσιγγάνων που πρέπει εν ζωή να είχαν εξέχουσα θέση στην κοινότητα τους.

Τα μνήματά τους καταλαμβάνουν χώρο τριπλάσιο από τα υπόλοιπα, έχουν παγκάκια γύρω–γύρω -κάποιες Κυριακές μαζεύεται η οικογένεια για φαγητό-, στην βιτρίνα που βρίσκεται κάτω από την φωτογραφία σε μέγεθος αφίσας, υπάρχουν εκτός από την επίσημη μπάλα του Ολυμπιακού, μπουκάλι ουίσκι με πλήρες σερβίτσιο ποτηριών, παγοθήκης κλπ, σβαρόφσκι διακοσμητικά και προσωπικά είδη των νεκρών.

Στο ένα από τα μνήματα κυματίζει σε κοντάρι μια μεγάλη σημαία του θρύλου!!!

Με ξεπερνάει όλο αυτό αλλά κάθε φορά που πηγαίνω τους χαζεύω.

Λ.

(Αγαπητέ φίλε, είναι καλό να μιλάμε για τους προγόνους μας και για τον θάνατο. Καλό είναι να μιλάμε για αυτά που έρχονται στο μυαλό μας. Δεν είναι καλό να τα καταπιέζουμε γιατί θα αρρωστήσουμε. Κι εγώ προτιμάω να βλέπω τους γονείς μου σε φωτογραφίες με χαρούμενες στιγμές. Υπάρχει μια φωτογραφία που η μητέρα μου -παιδί της εποχής του Εμφυλίου- φοράει δανεικά παπούτσια. Δηλαδή, κάποιο άλλο κοριτσάκι της έδωσε τα παπούτσια της, για να βγει φωτογραφία. Και τα παπούτσια είναι πιο μικρά από το πόδι της. Γιατί να θέλω να βλέπω αυτή τη φωτογραφία; Προτιμώ να βλέπω φωτογραφίες σαν αυτήν που ο πατέρας μου είναι φαντάρος, χουφτώνει ένα γυναικείο άγαλμα και γελάει, ή τους γονείς μου με τον νεογέννητο αδερφό μου έξω από το σπίτι τους, που είναι σαν να είναι σταρ του Χόλιγουντ. Οι τσιγγάνοι δεν παίζονται. Θα ήταν πολύ βαρετός ένας κόσμος χωρίς τσιγγάνους. Μου αρέσει πολύ αυτή η φωτογραφία, που είναι από τον τάφο τσιγγάνας στη Ρουμανία. Τάφος με ΕΝΦΙΑ. Να είστε καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.