Φλόγες στο σκοτάδι της νύχτας: Αθήνα-Παρίσι δέκα χρόνια μετά

Πολύ σωστά το είπες, φίλε μου Πιτσιρίκο. Αλλεπάλληλα ζητήματα από το αστυνομικό δελτίο – δολοφονίες, οικονομικά εγκλήματα, δικαστικές γκάφες και στρεψοδικίες– «συγκλονίζουν» την χρεοκοπημένη και υποταγμένη χώρα. Κι αυτά είναι τα ζητήματα που απασχολούν τους «σοβαρούς» Έλληνες. Οι υπόλοιποι -και περισσότεροι- «συζητούν» για τα τηλεπαιχνίδια, τα realities, τις βιζιτούδες που κάνουν εκπομπές στην trash TV των ολιγαρχών, τις ατάλαντες τραγουδίστριες και τους γαϊδουρόφωνους τραγουδιστές που ζουν τον μύθο τους στο Greece.

Η Ελλάδα βαδίζει αμέριμνα στον δρόμο για τις αγορές με δυσθεώρητο δημόσιο και ιδιωτικό χρέος, φευγάτους πολίτες, χρεοκοπημένες επιχειρήσεις και πτωχευμένες τράπεζες.

Ευτυχώς που ο μοναδικός τριαδικός θεούλης των Ελλήνων ρίχνει από τον ουρανό στον πεινασμένο περιούσιο λαό του Airbnb και ξένους τουρίστες που γεμίζουν τα μαγαζιά και τα σουβλατζίδικα, εξασφαλίζοντας σε αρκετούς γηγενείς μια υποαμειβόμενη και προσωρινή θέση εργασίας.

Είναι και ο καιρός καλός, οπότε δεν ζορίζεται ο άλλος τόσο πολύ από την αύξηση της τιμής των καυσίμων, οπότε, όταν αισθάνεται ζορισμένος, βγάζει τα τέτοια του έξω και τα λιάζει κάτω από τον λαμπρό μεσογειακό ήλιο.

Στην Γαλλία, τα πράγματα είναι λιγάκι διαφορετικά.

Ο ήλιος δεν καίει όπως εδώ και κάποια πράγματα που φαίνονται μικρά είναι στην πραγματικότητα εξαιρετικά σημαντικά και χτυπούν δυνατά την καμπάνα της επιβίωσης στα αυτιά των ανθρώπων. Και βγαίνουν στους δρόμους με άγριες διαθέσεις.

Ίσως για αυτό τον λόγο να μην έγινε ποτέ καμία σοβαρή κοινωνική επανάσταση σε ζεστή χώρα.

Οι επαναστάσεις και οι εξεγέρσεις μοιάζουν με λουλούδια που φυτρώνουν κάτω από τους συννεφιασμένους ουρανούς, τα κρύα, τα χιόνια και τις βροχές.

Αυτά τουλάχιστον ισχύουν για την Ευρώπη.

Σε άλλες περιοχές του πλανήτη ισχύουν άλλα μέτρα κι άλλα σταθμά, ίσως γιατί εκεί οι άνθρωποι χορεύουν λικνίζοντας τα κορμιά τους ερωτικά, πίνουν ρούμι και καπνίζουν βαριά πούρα· τυλιγμένα στα μπούτια όμορφων κοριτσιών, όπως η παράδοση λέει.

Ποιος ξέρει; Ίσως να μην είναι τυχαίο που ο πρώτος βασιλιάς που έχασε το κεφάλι του ζούσε πριν πάρα πολλά χρόνια στην Αγγλία και οι επαναστάσεις έβαψαν με αίμα τους δρόμους του Παρισιού και τα χιονισμένα σκαλοπάτια των ανακτόρων της Αγίας Πετρούπολης.

Βέβαια, οι Εγγλέζοι δεν άντεξαν χωρίς τον κηφήνα και, μόλις πέθανε ο Κρόμγουελ, αποκατέστησαν τον θεσμό της μοναρχίας, αλλά είπαμε αυτοί είναι περίεργοι άνθρωποι.

Πίνουν τσάι το πρωί και τρώνε πόριτς μαζί με φρυγανισμένο ψωμί πασπαλισμένο με μια αηδιαστική κάτι-σαν-μαρμελάδα.

Επιπλέον, ζούν ακόμα τα μεγαλεία της αυτοκροτορίας στην οποία ο ήλιος δεν δύει ποτέ, χωρίς να έχουν πια αυτοκρατορία και σύντομα θα έχουν Brexit, χωρίς όμως να εγκαταλείψουν την ΕΕ.

Όσο για τα «κίτρινα γιλέκα», εξακολουθώ να πιστεύω –βάσιμα νομίζω– ότι δεν θα ανατρέψουν το καπιταλιστικό σύστημα και ότι τελικά θα γεμίσουν τον εκλογικό κουβά του φασιστικού κόμματος της Μαρί Λεπέν.

Προς το παρόν, όμως, ανάγκασαν με τις μαχητικές κινητοποιήσεις τους τον Μακρόν να πάρει πίσω τις αυξήσεις στα καύσιμα.

Και το σπουδαιότερο είναι πως δεν μάσησαν με τις κινήσεις τακτικής του φοβισμένου Γάλλου προέδρου.

Δήλωσαν πως δεν πρόκειται να σταματήσουν τις κινητοποιήσεις τους και έθεσαν νέα αιτήματα στους κυβερνώντες.

Κάποια από αυτά φαίνονται «αριστερά» και «προοδευτικά», κάποια «αντικαπιταλιστικά», κάποια άλλα -κυρίως όσα σχετίζονται με τους μετανάστες- «δεξιά» ή «συντηρητικά», και κάποια άλλα «εξωπραγματικά» ή «ουτοπικά».

Σε κάθε περίπτωση, πάντως, πρόκειται για πολιτικά αιτήματα που συνδέονται καθαρά με προβλήματα υπαρκτά και αληθινά.

Αυτή η εξέλιξη από μόνη της αυξάνει το ενδιαφέρον σε όλους εμας που παρακολούθουμε σκωπτικά και από μακριά τα γεγονότα.

Σε έναν κόσμο που ο ήλιος είτε κρύβεται διαρκώς πίσω από τα σύννεφα και σε ψυχοπλακώνει, είτε καίει συνεχώς χειμώνα-καλοκαίρι και σε αποβλακώνει, το φως από τις φλόγες που καίνε τις νύχτας στο κέντρο της πόλης σε ξυπνά λιγάκι και σε κάνει που και που να χαμογελάς.

Δέκα χρόνια πριν στην Αθήνα, οι φλόγες από το χριστουγεννιάτικο δέντρο στην πλατεία Συντάγματος έκαναν πολλές ψυχές να σκιρτήσουν από οργή και θυμό για την δολοφονία ενός παιδιού από τους μπάτσους -του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου- και χαρά από την απρόσμενη και άγρια δύναμη που ξεπήδησε από μέσα τους ξαφνικά μέσα σε ένα βράδυ.

Οδήγησε κάπου; Όχι.

Μα ήταν αναμφίβολα όμορφα, γιατί έδειξε μια δυνατότητα ανατροπής που πάντα υπήρχε και πάντοτε θα υπάρχει.

Ίσως και σήμερα στα Ηλύσια Πεδία, οι άνθρωποι με τα κίτρινα γιλέκα να νιώθουν την ίδια άγρια οργή και την ίδια χαρά, όπως η νεολαία στην Ελλάδα τον Δεκέμβρη του 2008.

Θα οδηγήσει πουθενά; Μάλλον όχι. Μα εξακολουθεί να είναι ωραία.

Φιλιά από την Εσπερία

Ηλίας

Υ.Γ. Τα 45 αιτήματα που τα «κίτρινα γιλέκα» έχουν βάλει πάνω στο τραπέζι του Μακρόν (αντιγραφή από το Τhe Ρressproject)

1. Κανένας άστεγος στον δρόμο.

2. Αύξηση του βασικού μισθού στα 1.300 ευρώ.

3. Επιπλέον αναλογικότητα του φόρου στο εισόδημα.

4. Υιοθέτηση πιο ευνοϊκής πολιτικής για τους μικρομεσαίους εμπόρους. Όριο στη δημιουργία μεγάλων εμπορικών ζωνών γύρω από τις μεγάλες πόλεις -κάτι που «σκοτώνει» τα μικρά μαγαζιά- και δωρεάν πάρκινγκ στο κέντρο των μεγάλων πόλεων.

5. Σχέδιο ενεργειακής απομόνωσης των κατοικιών για μεγαλύτερη οικονομία των νοικοκυριών και οικολογική πολιτική.

6. Φόροι: Οι «μεγάλοι» (όπως Google, Amazon, Μc Donalds) να πληρώνουν πολλά και οι «μικροί» λίγα.

7. Το σύστημα κοινωνικής ασφάλισης να είναι ίδιο για όλους.

8. Το σύστημα συνταξιοδότησης πρέπει να παραμείνει αλληλέγγυο, άρα σοσιαλιστικό.

9. Καμία σύνταξη κάτω από 1.200 ευρώ.

10. Πάγωμα των φόρων στα καύσιμα και ακύρωση της επιπλέον επιβάρυνσης στους τεχνικούς ελέγχους.

11. Υιοθέτηση του αναλογικού εκλογικού συστήματος με στόχο τη σωστότερη εκπροσώπηση του γαλλικού λαού στο Κοινοβούλιο.

12. Όλοι οι εκλεγμένοι εκπρόσωποι θα έχουν δικαίωμα σε έναν μεσαίο μισθό. Τα έξοδα τους θα ελέγχονται και εφόσον δικαιολογούνται θα τους επιστρέφονται τα χρήματα. Θα έχουν δικαίωμα στο «κουπόνια εστιατορίου και στα «τσεκ διακοπών».

13. Οι μισθοί όλων των Γάλλων εργαζομένων και συνταξιούχων, καθώς και τα επιδόματα τους, θα πρέπει να είναι προσαρμοσμένα στον πληθωρισμό.

14. Προστασία της γαλλικής βιομηχανίας. Απαγόρευση της μετεγκατάστασής τους. Η προστασία της βιομηχανίας μας είναι η προστασία της τεχνογνωσίας μας, του savoir-faire και των θέσεων εργασίας.

15. Τέλος της αποσπασμένης εργασίας. Είναι αφύσικο για άτομο που εργάζεται σε γαλλικό έδαφος να μην επωφελείται των ίδιων δικαιωμάτων και του ίδιου μισθού. Όλοι οι άνθρωποι που έχουν άδεια να εργάζονται στο γαλλικό έδαφος θα πρέπει να είναι ίσοι εργασιακά με τους Γάλλους πολίτες και οι εργοδότες τους να τους αμείβουν με τον ίδιο τρόπο που αμείβουν έναν Γάλλο εργαζόμενο.

16. Επιπλέον περιορισμός του αριθμού των συμβάσεων ορισμένου χρόνου για τις μεγάλες εταιρείες. Θέλουμε περισσότερες συμβάσεις αορίστου χρόνου.

17. Όχι πια παρακράτηση στην πηγή του εισοδήματος.

18. Τέλος στις προεδρικές αποζημιώσεις εφ’ όρου ζωής.

19. Να ευνοηθεί η μεταφορά των εμπορευμάτων δια μέσου σιδηροδρόμων.

20. Τέλος για το CICE, την έκπτωση φόρου για την απασχόληση και την ανταγωνιστικότητα. Αξιοποίηση αυτών των χρημάτων για το λανσάρισμα της γαλλικής βιομηχανίας αυτοκινήτων υδρογόνου (το οποίο είναι πιο οικολογικό από το ηλεκτρικό αυτοκίνητο).

21. Να τελειώσει η πολιτική λιτότητας. Να πάψουμε να πληρώνουμε τους τόκους φόρων που έχουν κριθεί παράνομοι και να αρχίσουμε να πληρώνουμε το χρέος χωρίς να παίρνουμε τα χρήματα από τους φτωχούς και τους λιγότερο φτωχούς. Να αναζητήσουμε τα 80 δισεκατομμύρια της φοροδιαφυγής.

22. Να αντιμετωπιστούν οι αιτίες της μετανάστευσης.

23. Οι αιτούντες άσυλο να έχουν μια καλή μεταχείριση. Τους οφείλουμε στέγη, ασφάλεια τροφή και παιδεία για τους ανηλίκους. Συνεργασία με τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών έτσι ώστε οι χώροι υποδοχής να είναι ανοιχτοί σε πιο πολλές χώρες του κόσμου ενόσω οι άνθρωποι περιμένουν την απόφαση σχετικά με το αίτημα ασύλου.

24. Να οδηγούνται στις χώρες προέλευσής τους εκείνοι που λαμβάνουν αρνητική απάντηση στο αίτημά τους για άσυλο.

25. Να υλοποιηθεί μια πραγματική πολιτική ένταξης. Το να ζει κάποιος στη Γαλλία σημαίνει να γίνεται Γάλλος (μαθήματα γαλλικών, ιστορίας και πολιτικής εκπαίδευσης). Να δίνεται πιστοποιητικό στο τέλος των μαθημάτων.

26. Ο ανώτατος μισθός να οριστεί στα 15.000 ευρώ.

27. Να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας για τους ανέργους.

28. Αύξηση των αναπηρικών επιδομάτων.

29. Μείωση των ενοικίων (ιδίως για τους φοιτητές και τους εργαζόμενους χωρίς σταθερή εργασία).

30. Να απαγορευθεί η πώληση περιουσίας της Γαλλίας (π.χ αεροδρόμια).

31. Να πληρώνονται οι υπερωρίες των σωμάτων ασφαλείας (στρατού και αστυνομίας) αλλά και του δικαστικού σώματος.

32. Τα χρήματα που έχουν εξοικονομηθεί από τα διόδια στους αυτοκινητόδρομους θα πρέπει να χρησιμοποιηθούν για τη συντήρηση των αυτοκινητόδρομων και των δρόμων της Γαλλίας όπως και για την οδική ασφάλεια.

33. Να μειωθεί η τιμή του φυσικού αερίου και του ρεύματος, που αυξήθηκε μετά τις ιδιωτικοποιήσεις. Να γίνουν ξανά δημόσια!

34. Τέλος στα λουκέτα των μικρών ταχυδρομείων, σχολείων και παιδικών σταθμών.

35. Εξασφάλιση ευ ζην για τους ηλικιωμένους. Να μην υπάρχει αισχροκέρδεια από τους ανθρώπους τρίτης ηλικίας.

36. Να φοιτούν μάξιμουμ 25 μαθητές σε κάθε τάξη, από τον παιδικό σταθμό μέχρι το τέλος του σχολείου.

37. Αύξηση των πόρων για την Ψυχιατρική.

38. Διοργάνωση τακτικών δημοψηφισμάτων. Το Λαϊκό Δημοψήφισμα να μπει στο Σύνταγμα.

39. Επιστροφή στη θητεία επτά χρόνων για τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας (η εκλογή των βουλευτών δυο έτη μετά την εκλογή του Προέδρου θα επιτρέπει την αποστολή ενός σήματος θετικού ή αρνητικού στον Πρόεδρο όσον αφορά στην πολιτική του. Αυτό θα επιτρέπει έτσι να εισακουστεί η φωνή του λαού).

40. Συνταξιοδότηση στα 60 έτη για όλους και στα 55 έτη για τα άτομα που έχουν εργαστεί σε ένα επάγγελμα όπου έχει χρειαστεί να κάνουν χρήση του σώματός τους. Όπως για τους οικοδόμους.

41. Να συνεχιστεί το σύστημα βοήθειας Pajemploi που προσφέρει φύλαξη σε παιδιά μέχρι 10 ετών έτσι ώστε να διευκολύνονται οι εργαζόμενοι γονείς.

42. Νέος φόρος στα ναυτιλιακά καύσιμα και στην κηροζίνη αεροσκαφών.

(Φίλε Ηλία, οι Γάλλοι έχουν κάνει αστική επανάσταση τον 18ο αιώνα, ενώ η Παρισινή Κομμούνα ήταν τον 19ο αιώνα. Έχει μια ιδιαιτερότητα η Γαλλία, την οποία δεν αντιλαμβάνονται πολλοί αναλυτές που κρίνουν τα όσα συμβαίνουν στην Γαλλία με τα όσα γίνονται στις κοινωνίες των χωρών τους, και τα όσα έχουν οι ίδιοι στο μυαλό τους για το πώς γίνονται οι εξεγέρσεις και το ποιοι …έχουν δικαίωμα να εξεγερθούν. Δεν θα υποδείξω στους Γάλλους διαδηλωτές τι να κάνουν. Μπορώ, όμως, να πω πως, κατά την ταπεινή μου γνώμη, αυτό το σύστημα δεν βελτιώνεται. Μόνο ανατρέπεται. Ο καπιταλισμός δεν γυρίζει πίσω στο παρελθόν του, για να γίνει πιο …ανθρώπινος. Επίσης, αφού δεν αμφισβητούν το σύστημα και θέλουν μόνο να το βελτιώσουν, θα περίμενα ένα από τα αιτήματά τους -για να μην πω το πρώτο- να είναι το Βασικό Εισόδημα για όλους. Την δεκαετία του ’50, οι άνεργοι στην Γαλλία ήταν μερικές δεκάδες χιλιάδες, ενώ σήμερα είναι πάνω από 3,5 εκατομμύρια. Αλλά όχι, οι άνθρωποι θέλουν θέσεις εργασίας. Κι ας μην υπάρχουν. Κι ας μειώνονται διαρκώς. Και ας είναι πολλές από τις υπάρχουσες θέσεις εργασίας άχρηστες και κακοπληρωμένες. Θέλουν οι άνθρωποι να δουλεύουν. Σε λίγο θα σπάνε τις μηχανές, για να φτιάξουν νέες θέσεις εργασίας. Πίσω στον 19ο αιώνα. Ηλία, ο Δεκέμβριος του 2008 στην Αθήνα μάλλον δεν έχει και μεγάλη σχέση με τον Δεκέμβριο του 2018 στο Παρίσι. Ο δικός μας Δεκέμβριος ήταν πιο ωραίος. Δεν είχε αιτήματα, μόνο συναισθήματα. Τι όμορφα που ήταν τον Δεκέμβριο του 2008. Πόσο θα ήθελα να ζήσω ξανά το απόγευμα και το βράδυ της Δευτέρας 8 Δεκεμβρίου του 2008. Those were the days. Να είσαι καλά, Ηλία. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.