Οδηγός για τις παραλίες του Σαρωνικού, η Humanité της Γαλλίας και οι Αβορίγινες της Αυστραλίας

Πιτσιρίκο, συνέχεια για τον βυθό, στέλνω και υποβρύχιες φωτογραφίες και νομίζουν κάποιοι αναγνώστες ότι είμαι και κανένας θαλασσόλυκος.

Τα φαινόμενα, βέβαια, απατούν, αφού στην πραγματικότητα είμαι κρυουλιάρης και βουτάω μεν τον χειμώνα, αλλά πάντα εκ του ασφαλούς.

Για παράδειγμα, στους πρόσφατους χιονιάδες -αλλά και όταν έχει θυελλώδεις βοριάδες- επιλέγω πάντα παραλίες που μπορείς να παρκάρεις το αμάξι λίγα μέτρα από τη θάλασσα.

Έτσι ώστε, ύστερα από μία μαραθώνια βουτιά 5-7 λεπτά, να χωθώ γρήγορα στο αμάξι, ανάβοντας και το καλοριφέρ μετά.

Από την άλλη, όταν έχει δυνατό νοτιά, ξεπερνάω τα 10-15 λεπτά, αλλά πάω μόνο σε ένα σημείο της παραλίας στο Θυμάρι, που κόβει κάπως το κύμα και σε εξαιρετικές περιπτώσεις στην Παλαιά Φώκαια, που, επειδή τα νερά είναι ρηχά, είναι μέτρια και τα κύματα.

Οι παραλίες της Σαρωνίδας (ειδικά στο Μαύρο Λιθάρι – όχι στο Έντεν) και της Βούλας δεν έχουν επίσης μεγάλα κύματα με νοτιά, σε αντίθεση με αυτές της Βουλιαγμένης και της Βάρκιζας που είναι ο παράδεισος των σέρφερ.

Η παραλία της Βάρκιζας είναι, μάλιστα, και το προπονητήριο της εθνικής ομάδας σέρφινγκ.

Οι σέρφερ είναι αυτοί που πρέπει να δίνουν αυτόγραφα, Πιτσιρίκο.

Θυμάμαι που τους έβγαζα φωτογραφίες να κάνουν τούμπες στον αέρα μαζί με τις σανίδες τους πριν μερικά χρόνια, 1η Φλεβάρη, όταν είχα βουτήξει στην Παλαιά Φώκαια, επειδή φοβήθηκα να πέσω τότε με τα πολύ μεγάλα κύματα στο Θυμάρι.

Επηρεασμένος και από το γεγονός ότι ένα μεγάλο κύμα μου είχε βγάλει τη μάσκα την προηγούμενη (31/1) μέρα στη δαντελένια ακρογιαλιά.

Είχε πάνω από 1.000 σέρφερ στην Π. Φώκαια εκείνη την Κυριακή.

Ένα δωρεάν υπερθέαμα, όπως είχε πει τότε και μία κυρία, καθώς εκατοντάδες πανιά έδιναν χρώμα σε ένα μουντό και γκρίζο σκηνικό με την αφρικανική σκόνη και τον νοτιά, ενώ εκείνοι έκαναν απίθανα ακροβατικά.

Γενικά, οι παραλίες στο Θυμάρι, στην Αγία Μαρίνα, το Λαγονήσι και τα Λεγραινά είναι εκτεθειμένες και στον νοτιά και στον δυτικό άνεμο, ενώ με τον βοριά δεν κάνει κύμα, αλλά όλα είναι τόσο παγωμένα.

Αντίθετα, οι παραλίες της Βάρκιζας, της Βουλιαγμένης και της Αναβύσσου έχουν μπονάτσα και με τον δυτικό άνεμο, αλλά, όταν έχει προηγηθεί ισχυρή βροχή, όπου και να πέσεις, πρέπει να περιμένεις να ξαναγίνουν μπλε από καφέ τα νερά – όπως έκανα και σήμερα – για να διαλυθούν οι βλαβερές ουσίες που έχουν μεταφερθεί με τα χώματα στη θάλασσα.

Aυτό έκανα και σήμερα, αν και ο βυθός δεν φαινόταν, αλλά έβγαλα φωτογραφίες το swell κύμα -αυτό που συνεχίζεται, ενώ έχει σταματήσει η αιτία που αρχικά το προκάλεσε- αλλά και την παραλία των γυμνιστών, που χωρίζεται με βράχια από την υπόλοιπη δαντελένια ακρογιαλιά και πηγαίνεις πιο εύκολα κολυμπώντας, παρά με τα πόδια.

Ακριβώς το αντίθετο από την αχανή παραλία της Αναβύσσου, που με τα ρηχά νερά και την αμμουδιά είναι ιδανική και για οικογένειες με μικρά παιδιά, ίσως η καλύτερη στον Σαρωνικό από αυτή την άποψη.

Και ο Σαρωνικός είναι τέλειος κάθε φορά που ο ανατολικός άνεμος επαναφέρει τη διαύγεια σχεδόν στο 100%.

Όλα αυτά τα ανακάλυψα σιγά, σιγά τα τελευταία χρόνια, όταν έκλεισε η εφημερίδα και είχα άπλετο ελεύθερο χρόνο πια.

Αφού περνούσαν τα καλοκαίρια, άνοιγαν τα σχολεία, γίνονταν οι παρελάσεις για την 28η Οκτωβρίου και οι εκδηλώσεις για τη 17η Νοεμβρίου, έρχονταν τα Χριστούγεννα και η Πρωτοχρονιά και ο χειρότερος μήνας του έτους για κολύμβηση, ο Γενάρης, αλλά ήμουν ακόμα εκεί έξω.

Κάπου ξεχασμένος στο απέραντο γαλάζιο.

Παρεμπιπτόντως, με κλείσιμο απειλείται και η καθημερινή κομμουνιστική εφημερίδα L’ Humanite, που βιώνει οικονομικές δυσκολίες και τέθηκε υπό καθεστώς προστασίας από δικαστήριο, μετά από πληροφορίες ότι θα προχωρούσε σε στάση πληρωμών, όπως αναφέρει η Le Monde.

Eδώ και έναν μήνα, οι συντάκτες και το προσωπικό της εφημερίδας, που ιδρύθηκε το 1904 από τον Jean Jaures, είχαν ενημερωθεί για τις τεράστιες οικονομικές δυσκολίες, για μία ακρόαση που θα γίνει στις 30 Ιανουαρίου για το μέλλον της εταιρίας και ότι θα πληρώνονται με καθυστέρηση, όταν εξασφαλίζονται χρήματα.

Οι δημοσιογράφοι που αντιπροσωπεύουν πάνω από το 50% των 200 εργαζόμενων, παραμένουν σε “θέσεις μάχης”.

Αναγνωρίζουν ότι υπάρχει κρίση στον έντυπο τύπο, που θέτει και σε αμφισβήτηση την ανεξαρτησία του στη Γαλλία, αλλά υποστηρίζουν ότι ακόμα είναι εφικτό να υπάρχει ανεξάρτητη δημοσιογραφία.

Η παραγωγή ποιοτικής δημοσιογραφίας καθίσταται, ωστόσο, όλο και πιο δύσκολη, διότι απαιτούνται πολλοί οικονομικοί πόροι.

Αν απορριφθεί ένα πλάνο που παρουσίασε η διοίκηση, η καθημερινή εφημερίδα Humanite θα μπει υπό δικαστική επιτήρηση και μπορεί να κλείσει, αλλά το πιο πιθανό είναι μέσω της δικαστικής οδού να έχει μία τύχη να συνεχίσει τις δραστηριότητές της.

“Η εφημερίδα του Jean Jaures δεν έχει ακόμα πεθάνει” δήλωσε ένας δημοσιογράφος της Humanite, κι ενώ θα γίνει μία συνάντηση στήριξης στις 22 Φεβρουαρίου και θα αρχίσει οικονομική συνδρομή για να συνεχίσει τη λειτουργία της.

Μία ενδιαφέρουσα είδηση έρχεται, όμως, και από την Αυστραλία, όπου δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι διαδήλωσαν το Σάββατο 26/1, ζητώντας την κατάργηση της εθνικής εορτής της 26ης Ιανουαρίου και δείχνοντας το βαθύ διχασμό για μία επέτειο, που γιορτάζει τη γέννηση της σύγχρονης Αυστραλίας, όπως μεταδίδει το Reuters.

Πρόκειται για την επέτειο του 1788, όταν ο πρώτος στόλος βρετανικών πλοίων έφτασε στο Σίδνεϋ, κάτι που οι ιθαγενείς που ζούσαν στην Αυστραλία για 50 χιλιάδες χρόνια θεώρησαν εισβολή.

“Η σημερινή μέρα συμβολίζει την έναρξη της αποικιοκρατίας και της γενοκτονίας” λέει χαρακτηριστικά μία 17χρονη, διευκρινίζοντας ότι “δεν αρνούμαστε να γιορτάσουμε ότι είμαστε Αυστραλοί, αλλά αυτή η η μέρα αντιπροσωπεύει κάτι παραπάνω από αυτό”.

Στο Σίδνεϊ, 5.000 άνθρωποι τραγουδούσαν “αυτή θα είναι πάντα η γη των Αβορίγινων” (Αβορίγινες είναι οι ιθαγενείς Αυστραλοί) και “καμία περηφάνια για τη γενοκτονία”, ενώ διαδηλώσεις έγιναν στη Μελβούρνη, στην πρωτεύουσα Καμπέρα και άλλες πόλεις.

Η κυβέρνηση του πρωθυπουργού Scott Morrison που έχει μπροστά τις εκλογές τον Μάιο του 2019, αρνείται να αλλάξει τη γιορτή.

Ο ίδιος ο Morrison παρευρέθηκε σε εκδηλώσεις στην Καμπέρα, δηλώνοντας ότι “είναι ο ιδεαλισμός και ο διαφωτισμός και όχι η σκληρότητα και η υφαρπαγή γης, που επικράτησαν στη χώρα”.

“Αυτές οι σπουδαίες ιδέες είναι η ίδρυση της σύγχρονης Αυστραλίας και μας μετέφεραν στο πιο πρόσφατο κεφάλαιο της μεγάλης μας ιστορίας, αυτό που γράφουμε μαζί” δήλωσε επίσης ο πρωθυπουργός.

Οι 700 χιλιάδες ιθαγενείς της Αυστραλίας βρίσκονται, ωστόσο, στον πάτο, κάτω από τα υπόλοιπα 25 εκ. κατοίκων της σε κάθε οικονομικό και κοινωνικό δείκτη.

“Αυτή η χώρα σταματάει για μία ιπποδρομία, για έναν αγώνα ράγκμπι, για τα γενέθλια της βασίλισσας, αλλά δεν έχουμε ποτέ χρόνο για τους πρώτους ανθρώπους που κατοίκησαν εδώ και υποφέρουν από την εποχή της αποικιοκρατίας” δήλωσε η πρώην βουλευτής Lidia Thorp, που είναι και η ίδια Αβορίγινας.

Το Σάββατο 26/1 ο υπουργός Υποθέσεων των Ιθαγενών Nigel Scullion ανακοίνωσε ότι αποσύρεται από την πολιτική και δεν θα είναι υποψήφιος στις εκλογές του Μαϊου 2019.

“Είμαι ευγνώμων γιατί οι Αβορίγινες με καλωσόριζαν σε κάθε γωνιά αυτής της χώρας και εργάστηκαν μαζί μου για να δώσουμε τοπικές και εθνικές λύσεις” δήλωσε σχετικά.

Βαγγέλης Σπανός

(Αγαπητέ φίλε, είστε πολύ ταπεινός και μπράβο σας. Αλλά εγώ έχω τάξει αυτόγραφό σας στον Γιάννη, οπότε πρέπει να μου το στείλετε για να μην τον στενοχωρήσετε. Τα ΜΜΕ, μικρά ή μεγάλα, αν θέλουν να επιβιώσουν με αξιοπρέπεια και να είναι καθαρά και έγκυρα, πρέπει να στηριχτούν από τους αναγνώστες τους. Άλλος τρόπος δεν υπάρχει. Η ιστορία των Αβορίγινων της Αυστραλίας, ας γίνει ένα μάθημα για όσους επικαλούνται χιλιάδες χρόνια Ιστορίας. Δικό σου είναι μόνο ότι μπορείς να υποστηρίξεις με το κορμί σου και τη ζωή σου. Σε κάθε περίπτωση, είμαστε όλοι άνθρωποι και να καταργηθούν τα σύνορα για να ζήσουμε όλοι αγαπημένοι και αδελφωμένοι. Δεν αντέχω άλλο τους εθνικισμούς και τις ένδοξες Ιστορίες. Να είστε καλά. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.