Ο Πάνος Καμμένος εμπνέει

Αγαπημένε μου πιτσιρίκο, είπα να κάνω ένα ιντερμέδιο πριν από το επόμενο chapter που σου υποσχέθηκα, μιας και οι πολιτικές εξελίξεις της λαμπρής αυτής χωράς ονόματι Ελλάδα μας έπιασαν εξαπίνης (λέμε τώρα και καμιά χαζομάρα να περνάει η ώρα).

Μετά την αποχώρηση του εντελώς Καμμένου, ένας -κατά τον Aldous Huxley- νέος γενναίος κόσμος γεννιέται.

Επιτέλους, με τέτοιου βεληνεκούς πολιτικούς θα πάρουμε μέχρι και την Πόλη.

Κάποτε λέγαμε πως θα πάρουμε την Πόλη δυο άνθρωποι όλοι κι όλοι, πλέον όχι.

Το τρελό αγόρι που λέγεται Καμμένος θέλει ένα καφέ χωρίς καφέ όπως έλεγε ο αείμνηστος Λαμπρούκος. Χειρότερα και από τη χήρα στο κρεβάτι.

Μα και αυτός ο Τσε Γκεβάρα ονόματι Αλέξης, δεν έχει αφήσει κανένα κόμμα όρθιο.

Και όλα αυτά γιατί είχε από τα εφηβικά του χρόνια μονάχα μια ερωτική σύντροφο.

Το είχε πει ο Πανούσης (κάγκελα παντού) ότι αυτό θα το βρούμε μπροστά μας.

Μα να μην έχει δει και δαύτο κάτι διαφορετικό, μόνο της Περιστέρας, τράτζικ.

Η πολιτική του, κατευθυνόμενη και μη, θυμίζει τον παρθένο που στην πρώτη του φορά ψάχνει να βρει από πού πάνε για το Διακοφτό.

Βέβαια, έχεις και τον πολιτικό κρατούμενο 6 μηνών, ο οποίος θα παραμείνει αιώνια παρθένος σε όλα του.

Μα καλά, δεν τον συμβουλεύει ο μπουμπούκος που φαίνεται το παιδί ότι το κατέχει το σπορ, τι πρέπει να κάνει;

Εξάλλου, η μπουμπούκα φαίνεται χορτασμένη από τον μπουμπούκο και δε μου το βγάζεις από το μυαλό ότι της απαγγέλει την ώρα της κρίσεως ποίηση Μπογδάνου.

Αλλά ξεφύγαμε λίγο από το θέμα.

Το θέμα είναι πως κατάφερε ο Καμμένος και ξεκόλλησε από την υπουργική καρέκλα χωρίς να ξεκολλήσει γενικότερα;

Αν το καλοσκεφτείς, επειδή μας τα έχουνε κάνει zeppelin με τις νεοφυείς επιχειρήσεις, αυτό θα έπρεπε να το πατεντάρει και να το κάναμε εξαγωγή.

Θα μου πεις -και με το δίκιο σου- δεν έκανε κάτι διαφορετικό.

Παρ’ όλα αυτά, είχε ένα διπλωματικό στυλ που παραπέμπει σε εποχές που για το σοσιαλισμό παλεύουμε όλοι (Α ρε Παπαντωνίου τι ατακάρες έχεις πετάξει).

O λόγος που σου ανάφερα τον Aldous ήταν γιατί θυμήθηκα μια ρήση του που ισχύει στην περίπτωση Καμμενου, ο οποίος τον έχει ρουφήξει τον Aldous:

Η μοίρα μου δεν μπορεί να κατακτηθεί. Mπορεί να συνεργαστεί μόνο και, επομένως, σε κάποιο βαθμό κατευθύνεται. Ούτε είμαι ο αρχηγός της ψυχής μου. Είμαι μόνο ο θορυβώδης επιβάτης.

Τα λόγια περιττά. Αν μη τι άλλο έκανε θόρυβο χωρίς να είναι αρχηγός μιας και δεν ήταν η μοίρα του να το κατακτήσει.

Πραγματικά, θα μπει και αυτός στο πάνθεον των φιλοσόφων του βεληνεκούς Ραμφου και σία.

Σε χαιρετώ προς το παρόν και σου εύχομαι για ακόμη μια φορά καλή χρόνια υγεία και ευτυχία. Θα επανέλθω δριμύτερος.

Wiz1

(Αγαπητέ φίλε, ο Πάνος ο Καμμένος μας έχει κάνει όλους ποιητές. Είναι ένα ποιητικό πρόσωπο ο Καμμένος. Δυσκολεύεσαι να πιστέψεις ότι υπάρχει. Καλά, και η Ελλάδα δυσκολεύεσαι να πιστέψεις ότι υπάρχει. Είμαστε τυχεροί που ζούμε στην ίδια εποχή με τον Πάνο τον Καμμένο. Τη ρουφάει τη ζωή ο Πάνος. Από τραπέζι μέχρι κρεβάτι, τα δίνει όλα. Μας δίνει το παράδειγμα. Να είστε καλά. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.