Τρελά κέφια στο προτεκτοράτο

Αγαπημένε μου Πιτς. Κάτι που έγκωσε ο Θεός από το κλάμα για τη Μακεδονία και σταμάτησε να ρίχνει καρεκλοπόδαρα και να βρέχει καθαρόαιμες ελληνικές αρκούδες Νυμφαίου, κάτι που μπήκε ο Φλεβάρης -που κι αν φλεβίσει καλοκαίρι θα μυρίσει- κάτι που βγήκαμε στις αγορές που μας ξηγήθηκαν μεν αλμυρό φιστίκι αλλά δεν μας φιστικώσανε και τελείως, έχει ανέβει πολύ η ψυχολογία μου.

Παρακολουθώ το πολιτικό σκηνικό και τα τεκταινόμενα στη Βουλή του προτεκτοράτου όπου από την ψήφιση της συμφωνίας των Πρεσπών και μετά, έχω να πω πως γίνεται της πουτάvας το κάγκελο.

Όχι πως δεν γινόταν και πριν δηλαδή, αλλά οι πουτάvες ρίχνανε πού και πού και κάνα βαψιματάκι στο κάγκελο για να κρύψουν πως είναι σκουριασμένο και έχει τέρμα σαπίσει.

Τι βουλευτές σε αδιάκοπο ταξίδι πηγαινέλα στου πόθου (για μια θέση) τα γαλάζια τα νερά βλέπω, τι για διουρητικές γκαζόζες μάρκας ΕΚΒΙΑΖ ακούω, τι για κουρελούδες υφασμένες στα υπόγεια του Μαξίμου απλωμένες αντί για μοκέτα στα πατώματα της Βουλής τσακώνονται.

Τι γράφουν σενάρια στο twitter για απόβαση με φουσκωτά Ελλήνων Ράμπο στις τροπικές Μαλδίβες, με την εναέρια υποστήριξη αραβικών φτερωτών δράκων να αρπάζουν τον Αλέξη-Τζον Σνόου με το κοχίμπα στο στόμα και το μοχίτο στο χέρι, προκειμένου να τον σώσουν από τους ντόπιους αιμοβόρους πραξικοπηματίες αλλά και από την οργή του Κούλη-Τζέιμι Λάννιστερ και της πανούργας αδερφής του Ντόρας- Σέρσει Λάννιστερ για το κρυφό ταξίδι αναψυχής του κωλόπαιδoυ Αλέξη-Τζον, την ώρα που ο λαός ξεπάγιαζε χωρίς θέρμανση στο παγωμένο Westeros. Του οποίου Westeros, ειρήσθω εν παρόδω -πάντα ήθελα να το γράψω αυτό το αρχαιοελληνικό- Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ, για να μην ξεχνιόμαστε.

Για όλους αυτούς τους λόγους που σου γράφω, φίλε Πιτς, νιώθω χαρούμενη που ζω σ΄αυτή τη χώρα-χώρο, όπου το (υπηρετικό) πολιτικό προσωπικό της, που ενώ έχει μπερδέψει τα μπούτια του για το πόσους και ποιους αφεντάδες υπηρετεί, καμώνεται με έναν εξώφθαλμα γελοίο και γκροτέσκο τρόπο πως είναι κυρίαρχο και ανεξάρτητο και πως νοιάζεται για το λαό και την πατρίδα, έναν λαό που “δούλος επωλήθη έως θανάτου” και μια πατρίδα αλυσοδεμένη πανταχόθεν, ξεπέφτοντας σε απείρου κάλλους σαλτιμπαγκισμούς και ξεφτιλίκια για να μας πείσουν.

Αυτή η χαρά για όσα ωραία ζούμε και τα οποία δεν σε αφήνουν να πλήξεις ποτέ, με ενέπνευσε και έγραψα το παρακάτω ποίημα για τους αρχηγούς των κομμάτων, εννοείται πλην Χ.Α. που δεν χαραμίζω ούτε μία μου λέξη για τους φασίστες της:

Θέλω να πιω μια γκαζόζα
την πτώση που ‘ρχεται φουριόζα
απ’ την καρέκλα, να μπορέσω να χωνέψω΄
Όταν θα λήξει αυτή η θητεία
Τι να μου κάνουν τα βραβεία
αν χάσω δόξες και τιμές κι από του κράτους τη μαρμίτα μείνω απ έξω

Θέλω να πάω στις Μαλδίβες
και τις λασκαρισμένες βίδες
του ταραγμένου μου μυαλού εκεί να φτιάξω
να μη με σώσουν Ο.Υ.Κ.άδες
μυρίζομαι χοντρούς μπελάδες
πίσω αν με φέρουν στανικά, δεν αποκλείεται σαν σκύλος να λυσσάξω

Κυριάκο, σύντροφε, ακούμπα
πάνω στην πλάτη του Κουτσούμπα
που από καιρό την δεξιά κρυφά στηρίζει
Το μαγαζάκι στη γωνία
για να μη χάσει πελατεία
παραχαράσσει τη δική του ιστορία και στα εθνίκια άλλοθι γερό χαρίζει

Φωφίκο Lady εσύ Γκαγκά μας
που βούλιαξες τα όνειρά μας
πως το ΠΑΣΟΚ δόξες παλιές θα ξαναζήσει
Βροντούν την πόρτα ένας ένας
κι όταν δεν μείνει πια κανένας
Μόνη στα κρύα του λουτρού ο Βενιζέλος με το χρέος θα σ’ αφήσει

Είσαστε όλοι σας προδότες
γουρούνια, πρόβατα και κότες
ένας καρκίνος είναι αυτό που σας αξίζει
Λεβέντης μόνος πολεμάει
για την πατρίδα που πονάει
Φερτε μου πίτσες και καφέ γιατί απ τη μάχη η κοιλιά μου γουργουρίζει

Ποιος είμαι αλήθεια και πού πάω
ποιοι είναι αυτοί που αγαπάω
στου Ποταμιού την άδεια κοίτη αναρωτιέμαι
Αν μου ‘χε μείνει λίγος νους
δεν θα ‘μπλεκα με Ψαριανούς
και Αμυράδες Ιανούς που μ άφησαν σαν Μάρθα Βούρτση να χτυπιέμαι

Τέρμα οι τσάρκες στο Αιγαίο
που τις θυμάμαι κι όλο κλαίω
σαν κατεβάζω ο Ιωνάθαν τα μπαρμπούνια
Που κράτησες την Κουντουρά
και τ΄ άλλα τρια μας παιδιά
θα το πληρώσεις ακριβά κι ας σ΄ ερωτεύτηκα Αλέξη ως τα μπούνια

Όχι, δεν έκανα λάθος στον αρχηγό της ΝΔ. Όλοι ξέρουμε ποιος πραγματικά είναι.

Αγάπη μόνο, φίλε

Αναστασία

(Αγαπητή Αναστασία, δεν συμβαίνει κάτι το αξιοπερίεργο στην πολιτική ζωή του προτεκτοράτου. Από τη στιγμή που τα κόμματα και η Βουλή δεν έχουν λόγο ύπαρξης -και έρχονται και εκλογές-, είναι λογικό να συμβαίνουν όλα αυτά τα …χαριτωμένα, αφού αφενός προσπαθούν να φέρουν τους πολίτες στις κάλπες, για να μην υπάρξει αποχή πάνω από 50% όπως στην Γαλλία και γίνει κι εδώ του Κίτρινου Γιλέκου, και αφετέρου επειδή όλοι αυτοί θέλουν να εκλεγούν ξανά. Αναστασία, οι πολίτες στην Ελλάδα είναι χειρότεροι από τους πολιτικούς. Όλους αυτούς κάποιοι τους έχουν ψηφίσει και κάποιοι θα τους ψηφίσουν ξανά. Να γράψεις ένα ποίημα και για αυτούς. Γιατί πολιτικούς αλλάζεις, λαό δεν μπορείς να αλλάξεις. Να είσαι καλά, Αναστασία. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.