Η ζωή είναι μια περιπέτεια

Πιτσιρίκο,
πριν από λίγες μέρες διάβαζα άρθρα αναγνωστών σου για σχέσεις και χωρισμούς. Πότε φεύγει κανείς, πότε μένει. Ποιος ξέρει.

Η μητέρα μου, η Φανή, ήταν πολύ όμορφη (ακόμα είναι, κοντά στα 80 πια).

Η ομορφιά δεν είναι μόνο το σφρίγος, η συμμετρία, και το εξαιρετικό συνάμα σε κάποια χαρακτηριστικά. Τα είχε όλα αυτά. Είναι και το όνειρο μέσα στο βλέμμα, η ακτινοβολία του πνεύματος, η εντιμότητα και η ανθρωπιά της ψυχής. Και το βάσανο που όλα αυτά μπορούν να φέρουν μέσα στο χρόνο, αλλά αυτή είναι μια εντελώς άλλη ιστορία.

Η Φανή λοιπόν ήταν όμορφη μέσα κι έξω. Προσφυγούλα στην καταγωγή. Στα 16 της συνάντησε τον Θανάση. Νεαρό φοιτητή ανώτατης σχολής εκλεκτής, αδερφό φίλης της.

Φτωχόπαιδο κι εκείνος, μα γεμάτος δύναμη και θέληση να παλέψει και να χτίσει.

Μη φανταστείς, σε μια χριστιανική εστία συναντιόνταν, ήταν η μοναδική έξοδος που τους επιτρεπόταν, και εκ του μακρόθεν πάντα.

Τα αγόρια με τα αγόρια, τα κορίτσια με τα κορίτσια.

Βλέμματα ντροπαλά, χαμήλωμα των ματιών, εικόνες που τους συντρόφευαν έπειτα το βράδυ, κάτω απ’ το μαξιλάρι, στην αγρύπνια του ιδανικού έρωτα.

Δύσκολο να το καταλάβει κάποιος σήμερα, μα τότε η παιδεία τους, τα βιβλία, οι μουσικές ακόμα, συχνά έπλαθαν αθώες νεανικές ψυχές, όταν και οι συνθήκες ζωής και η ιστορία της οικογένειάς τους το επέτρεπαν.

Μίλησαν τα μάτια, μίλησαν τα τραγούδια στις “πλάκες” βινυλίου της Χριστιανικής Εστίας, αλλά και δυο λόγια κάπου, κάπως θα κατάφεραν να πουν, κάτω απ’ το άγρυπνο βλέμμα των φυλάκων της ηθικής της εποχής πάντα.

Κι έγινε ξεκάθαρο ότι αγαπιούνται και θέλουν να παντρευτούν, μετά κι από το στρατιωτικό του Θανάση. Οι δυο τους μόνο το ‘ξεραν, οι γονείς βλέπεις ήταν κέρβεροι τότε.

Εκείνο τον καιρό, και από χρόνια πολλά πριν, ο πατέρας της Φανής, ο παππούς, δούλευε για έναν πολύ σημαντικό επιχειρηματία της πόλης μας, από τα δυο τρία μεγαλύτερα ονόματα, ως και σήμερα. Δούλευε μαγαζιά του, και είχαν μια σχέση αμοιβαίας εκτίμησης και εμπιστοσύνης.

Βέβαια. για τον παππού μου ήταν πάνω απ όλα το ψωμί της οικογένειάς του.

Ο γιος του επιχειρηματία ερωτεύτηκε τη Φανούλα -έτσι τη φώναζαν- και είπε στον πατέρα του να τη ζητήσει.

Τη ζήτησε. Ο παππούς το είπε στη μητέρα μου. Εκείνη αρνήθηκε και αναγκάστηκε να του πει το γιατί.

Ήταν μια πολύ δύσκολη στιγμή και για τους δύο. Κι όπως έχω ακούσει από διηγήσεις, όσο γλυκός κι αν ήταν σαν παππούς μ’ εμάς ο κυρ Αλέκος, σαν πατέρας ήταν αυστηρότατος, κι ο λόγος του ο απόλυτος νόμος. Σε μια κοινωνία τότε ασφυκτική και ανελέητη, και όντας πρόσφυγας.

Όμως. Όμως, όσους κεραυνούς κι αν εξαπέλυσαν προς την κόρη του τα αετίσια μάτια κάτω απ ‘τα δασιά μαύρα φρύδια εκείνη τη μέρα, στον εργοδότη του είπε απλά όχι.

Γνωρίζοντας ότι το ναι θα σήμαινε προαγωγή, ίσως και κάτι παραπάνω, πεθερός πια γαρ.

Το όχι, από την άλλη, θα σήμαινε πάγωμα στις σχέσεις, υποβιβασμό, ίσως και κάτι χειρότερο.

Η Φανούλα είχε το σθένος να υπερασπιστεί την αγάπη της. Ο παππούς είχε το σθένος να στηρίξει την επιλογή της καρδιάς του παιδιού του.

Ήταν πρόσφυγας ο παππούς, είχε χάσει τα πάντα ήδη μια φορά. Επίσης, είχε κι εκείνος παντρευτεί την αγάπη του. Τώρα που το σκέφτομαι, ο δρόμος, απ’ τη στιγμή που είχε όλα τα δεδομένα, ήταν μόνο ένας.

Δεν απολύθηκε, ήταν πολύτιμος υπάλληλος. Έμεινε, σε μια ατμόσφαιρα αλληλοεκτίμησης πάντα, και παγωμένης αξιοπρέπειας εκατέρωθεν. Και ο εργοδότης του ήταν ένας πολύ καλός άνθρωπος.

Η Φανή και ο Θανάσης παντρεύτηκαν, αρκετά χρόνια μετά, αφού πρώτα τακτοποιήθηκαν οι υποχρεώσεις που έπρεπε.

Στις μεγάλες στιγμές, μετά τον αρραβώνα τους, τους επιτρεπόταν να βγουν για μια πορτοκαλάδα, με ένα μαντρόσκυλο από δίπλα πάντα, συνήθως τη γιαγιά μου την προσφυγούλα.

Έζησαν μια ζουμερή ζωή με βιωμένο έρωτα, μεγάλες συγκρούσεις, και πολύ αίσθημα να διατρέχει τα πάντα τους.

Αυτά θυμόμουν όπως διάβαζα τις όμορφες σκέψεις των αναγνωστών, που πατάνε στο σήμερα.

Ένα χτες όπου οι λέξεις ελπίδα, πίστη και αγάπη είχαν ίσως άλλο νόημα. Αλλά και το μυαλό χρειαζόταν, πάντα χρειάζεται.

Ώστε να χαρίζονται σε άνθρωπο που να κρύβει στην ψυχή του και να θέλει να προσφέρει τα ανάλογα.

Από κει και πέρα η ζωή είναι μια περιπέτεια. Που την ομορφαίνει έστω και μια σταγόνα λεβεντιάς.

Σε φιλώ να προσέχεις. Την αγάπη μου πάντα

Λίλα

(Αγαπητή φίλη, υπάρχει μια μεγάλη παγίδα στο παρελθόν: να το ωραιοποιήσουμε. Είναι κάτι πολύ εύκολο γιατί κανείς δεν θα επιστρέψει στο παρελθόν, ενώ και κανείς δεν θα μας διαψεύσει. Επίσης, οι άνθρωποι έχουν την τάση να βλέπουν το δικό τους παρελθόν ως καλύτερο, για έναν πολύ απλό λόγο: γιατί τότε ήταν νέοι. Δεν ήταν καλύτερα στο παρελθόν. Θεωρώ πως σχεδόν όλα είναι καλύτερα σήμερα. Και σήμερα, όλο και λιγότεροι άνθρωποι χρειάζονται την άδεια των άλλων, για να είναι μαζί. Είναι τραγικό να χρειάζονται δυο άνθρωποι την άδεια των άλλων για να κανουν έρωτα. Και να έχουν και ενοχές μάλιστα. Ενοχές για τον έρωτά τους. Φρίκη. Άρα, πολύ καλύτερα σήμερα. Και αύριο ακόμα καλύτερα. Η ανθρωπότητα προχωράει. Να είστε καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.