Αν ο Αλέξης Τσίπρας πάρει το Νόμπελ, θα είναι ο μόνος Έλληνας νομπελίστας που θα το έχει πάρει με το πραγματικό του επώνυμο

Υπέροχη είναι η προεκλογική περίοδος στην Ελλάδα, αν και δεν έχει ανακοινωθεί ακόμα πότε θα γίνουν οι εκλογές, αφού οι κομματικοί στρατοί έχουν πέσει με τα μούτρα στον αγώνα της συκοφαντίας, της προπαγάνδας και της χυδαιότητας που θα εξασφαλίσει πρόσβαση στη μάσα και στην κουτάλα.

Ο Αλέξης Τσίπρας θέλει να κάνει εκλογές τον Οκτώβριο -με την ελπίδα πως στις αρχές Οκτωβρίου θα έχει πάρει το Νόμπελ Ειρήνης- αλλά θα πρέπει να τον προβληματίζει το ότι μπορεί να του κάτσει κάνα Μάτι ακόμα το επόμενο καλοκαίρι, και να πάει αδιάβαστος στις εκλογές.

Με μια φονική πυρκαγιά τον Ιούλιο ή τον Αύγουστο -ή κάποιο άλλο “ατύχημα” εξαιτίας των υποδομών της Ελλάδας που, μετά την χρεοκοπία και τα Μνημόνια, έχουν αφεθεί στην τύχη τους λόγω περικοπής κονδυλίων-, ο Τσίπρας δεν θα έχει πια χρόνο να ανακάμψει μέχρι τις εκλογές του Οκτωβρίου.

Και βέβαια, με την πόλωση που υπάρχει, δεν θα έκανε σε κανέναν εντύπωση, αν οι αντίπαλοι του Τσίπρα έκαιγαν το καλοκαίρι τη μισή Ελλάδα, για να γίνουν αυτοί κυβέρνηση.

Πάντως, ο Τσίπρας κάνει ό,τι μπορεί με επιδόματα και άλλες παροχές, ώστε να εκλεγεί πάλι πρωθυπουργός.

Και σίγουρα, ο Τσίπρας σκέφτεται πως, αν δεν εκλεγεί, τουλάχιστον θα πάρει τέτοιο ποσοστό που θα του εξασφαλίσει την πρωτοκαθεδρία στο χώρο της Κεντροασριστεράς και την επιστροφή του στην πρωθυπουργία στις μεθεπόμενες εκλογές.

Μια χαρά τα πάει ο Τσίπρας. Για τον εαυτό του.

Αν σκεφτείς πως οι αντίπαλοί του αλλά και τόσοι “πνευματικοί άνθρωποι” και “καλλιτέχνες” μας διαβεβαιώνουν πως ο Τσίπρας είναι χαζός και αμόρφωτος, δεν μπορώ να φανταστώ τι θα είχε καταφέρει για τον εαυτό του ο Τσίπρας αν ήταν έξυπνος και μορφωμένος.

Εν τω μεταξύ, με αφορμή τις υποψηφιότητες για τις ευρωεκλογές, έχουν πέσει όλοι με τα μούτρα στον νεποτισμό και στο ότι υπάρχουν υποψήφιοι με διάσημους γονείς.

Τους διαφεύγει πως και αυτή η συζήτηση ευνοεί τον Τσίπρα, ο οποίος δεν είχε διάσημο πατέρα και δεν προέρχεται από πολιτικό τζάκι.

Αλλά, ας συνεχίσουν όλοι να παίζουν το παιχνίδι του Τσίπρα, που τον θεωρούν και χαζό.

Κατά τ’ άλλα, όλοι έχουν άποψη για το ποιοι έχουν δικαίωμα και ποιοι δεν έχουν δικαίωμα να είναι υποψήφιοι.

Δηλαδή, αν ο πατέρας σου ήταν γνωστός ή πετυχημένος, δεν έχεις δικαίωμα να είσαι υποψήφιος στις εκλογές.

Πρέπει να κάτσεις στη γωνιά σου και να περιμένεις ήσυχα και φρόνιμα να πεθάνεις.

Λες και είναι έγκλημα να έχεις γνωστούς ή πετυχημένους γονείς· πάλι καλά που δεν τους στειρώνουν τους πετυχημένους, για να μην τρώμε στη μάπα και τα παιδιά τους.

Αλλά, από την άλλη, αν είσαι ο Μητσοτάκης ή ο Παπανδρέου, είναι δεδομένο πως πρέπει να γίνεις οπωσδήποτε πρωθυπουργός.

Βέβαια, πρέπει να έχεις διάσημο πατέρα, γιατί η διάσημη μητέρα δεν μετράει και τόσο.

Αυτό οφείλεται στο ότι το παιδί παίρνει το επώνυμο του πατέρα.

Οπότε, αν έχεις διάσημη μητέρα, θα πρέπει να γράψεις στο ψηφοδέλτιο ποια ήταν η μάνα σου, για να μην πάνε οι ψηφοφόροι και ψηφίσουν κάναν άγνωστο από την πλέμπα.

Ατυχία είναι να έχει ο διάσημος πατέρας σου ψευδώνυμο.

Για παράδειγμα, ο γιος του Γιάννη Πάριου δεν μπορεί να κάνει καριέρα στην πολιτική γιατί λέγεται Βαρθακούρης.

Αν γράψει στο ψηφοψέλτιο πως είναι γιος του Πάριου, θα νομίζουν πως τον έχει υιοθετήσει.

Τέλος πάντων, εγώ, επειδή έχω διάσημο πατέρα, άλλαξα το επίθετό μου σε πιτσιρίκος. Γιατί δεν θέλω να πει κανείς πως κάνω καριέρα εξαιτίας της φήμης του πατέρα μου. Επίσης, σκόπιμα κρύβω πως είμαι γιος του Οδυσσέα Ελύτη, ώστε να αποφεύγω τη σύγκριση με τον μπαμπά μου. Βέβαια, και ο μπαμπάς μου το είχε αλλάξει το επίθετο γιατί θα ήταν δύσκολο να γράφει όλα αυτά τα ωραία ποιήματα για τα χελιδόνια, την άνοιξη, τον έρωτα και το Αιγαίο, με το επίθετο Αλεπουδέλης.

Τώρα που το σκέφτομαι, αν ο Αλέξης Τσίπρας πάρει το Νόμπελ Ειρήνης, θα είναι ο μόνος νομπελίστας μας που θα έχει πάρει Νόμπελ με το πραγματικό του όνομα.

Ο Σεφέρης λεγόταν Σεφεριάδης και ο Ελύτης λεγόταν Αλεπουδέλης.

Μπράβο στον Αλέξη. Αν πάρεις Νόμπελ, να το πάρεις με το επίθετο του πατέρα σου. Να τον τιμήσεις τον άνθρωπο.

Τι γράφω; Για τις εκλογές δεν ξεκίνησα να γράφω; Γράφω τόσο μοντέρνα που ξεχνιέμαι.

Ναι, οι εκλογές λοιπόν.

Εκλογές χωρίς κανένα νόημα, αφού η πολιτική είναι προαποφασισμένη, ανεξάρτητα από το κόμμα που θα υποδύεται την κυβέρνηση στο προτεκτοράτο.

Μια και δεν υπάρχουν πολιτικές, η Νέα Δημοκρατία θα ξεσκιστεί στα “ναι, αλλά για τη Marfin δεν λέτε τίποτα” -που δεν πιστεύω μετά από εννιά χρόνια και χωρίς να έχουν συλληφθεί οι δολοφόνοι να υπάρχει ακόμα κάποιος μη καθυστερημένος που να πιστεύει πως η Marfin δεν ήταν κρατική προβοκάτσια-, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ θα λέει “ναι, αλλά για τον Νίκο Γεωργιάδη δεν λέτε τίποτα”.

Εμένα, σκασίλα μου για όλα αυτά.

Το έγραψα το κειμενάκι και τώρα πάω βόλτα στον ήλιο. Φιλάκια.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.