Κυπελλούχοι

Αν προσέξετε καλά, θα δείτε πως στη μέση αυτής της φωτογραφίας υπάρχει ένα διαφανές πλαστικό κυπελλάκι με μερικά ψιλά νομίσματα. Λίγα μέτρα πιο εκεί, κάθεται ένας μικρός Ρομά που παίζει μια μικρή κιθάρα ή ένα μικρό ακορντέον και τραγουδάει.

Για την ακρίβεια, ο μικρός Ρομά δεν παίζει κανένα όργανο, ούτε τραγουδάει. Κάνει πως παίζει και τραγουδάει.

Ο μικρός Ρομά περιμένει να περάσει κάποιος και να κλωτσήσει το διαφανές πλαστικό με τα νομίσματα, που δεν φαίνεται.

Αυτός είναι και ο λόγος που το πλαστικό κυπελλάκι δεν βρίσκεται κοντά του αλλά τρία μέτρα πιο μπροστά από αυτόν.

Ο διαβάτης -Έλληνας ή τουρίστας- περνάει, κλωτσάει κατά λάθος το κυπελλάκι, σκορπίζονται τα νομίσματα, αισθάνεται ένοχος, προσπαθεί να τα μαζέψει, ο μικρός κάνει πως είναι πολύ στενοχωρημένος και ο διαβάτης δίνει χρήματα στον μικρό.

Βέβαια, το ιδανικό για τον μικρό είναι να πέσουν κάποια νομίσματα στο φρεάτιο που βλέπετε στην φωτογραφία, ώστε να κάνει πως έχει καταστραφεί και ο διαβάτης να του δώσει πιο πολλά χρήματα.

Πολλοί Έλληνες το ξέρουν αυτό το κόλπο -αν κλωτσήσεις μερικές φορές το πλαστικό κυπελλάκι, το παίρνεις χαμπάρι κάποια στιγμή- αλλά οι τουρίστες δεν το ξέρουν, οπότε αισθάνονται ενοχή και είναι έτοιμοι να δώσουν και το πορτοφόλι τους στον μικρό Ρομά που προσποιείται τον πλανόδιο μουσικό.

Ιδιαίτερα, αν συνοδεύουν μια κυρία ή έχουν μαζί τους και μικρά παιδιά, ο μικρός Ρομά έχει κάνει την τύχη του. Μάλλον, την τύχη του την έχει κάνει ο πατέρας του ή αυτός που τον εκμεταλλεύεται.

Πριν από μερικές μέρες, καθώς περίμενα έναν φίλο στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου, έκανα χάζι έναν μικρό Ρομά που περίμενε να περάσει κάποιος και να κλωτσήσει το κυπελλάκι του, να σκορπίσουν τα νομίσματα και να βγάλει μεροκάματο.

Το κλώτησαν αρκετοί. Ο μικρός έπαιξε τέλεια το ρόλο του, οι διαβάτες ξηλώθηκαν, το μεροκάματο βγήκε.

Καθώς έβλεπα αυτή τη σκηνή να επαναλαμβάνεται, σκέφτηκα πως οι διαβάτες μου θυμίζουν τους Έλληνες.

Τους Έλληνες τους εξαπατάς πολύ εύκολα.

Τους εξαπατάς με το ίδιο κόλπο. Συνέχεια.

Στη θέση του διαφανούς πλαστικού, σκέφτηκα πως ήταν το «Λεφτά υπάρχουν», το «Όλοι μαζί τα φάγαμε», το «Η ελπίδα έρχεται» και άλλα πολλά.

Οι Έλληνες δεν άφησαν κύπελλο για κύπελλο.

Τα πήραν όλα. Κυπελλούχοι.

Και συνεχίζουν απτόητοι.

(Θέλω να αφιερώσω αυτό το κείμενο σε έναν μικρό Ρομά -όχι πάνω από οκτώ χρονών- που, όταν δεν του έδωσα χρήματα πριν από μερικά χρόνια σε ένα λιμάνι των Κυκλάδων, με κοίταξε με τα μεγάλα και πανέμορφα μάτια του και μου είπε με ένα ύφος που δεν θα ξεχάσω ποτέ «Δεν έχεις καρδιά». Χρήματα δεν του έδωσα ποτέ αλλά μερικές μέρες μετά, τον έκανα να αλλάξει γνώμη για μένα.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.