Freedom of choice

Αγαπητέ πιτσιρίκο, πάνε κοντά δυο χρόνια που είχα μοιραστεί κάποιες σκέψεις μου μαζί σου και μου είχες κάνει την τιμή να τις δημοσιεύσεις.

Φανατικός ανaγνώστης σου, εδώ και χρόνια, χαίρομαι ειλικρινά κάθε φορά που μπαίνω στο blog σου, για να διαβάσω τις σκέψεις όλων αυτών των υπέροχων ανθρώπων που σε συντροφεύουν. Και εσύ πάντα εκεί με την μοναδική οπτική αλλά και ηθική σου.

Αυτό που παρατήρτησα, διαβάζοντας καθημερινά και για αρκετά χρόνια τα κείμενα όλων των αναγνωστών, είναι ότι έιχαν όλοι σχεδόν ένα κοινό στοιχείο: Την αγάπη. Την ανιδιοτελή αληθινή αγάπη για όλους.

Απο τον μοναδικό και συγκλονιστικο NΙΖ μέχρι την έντονα συναισθηματική Λίλα, τον υπεράνθρωπο Βαγγέλη Σπανό με τις χιλάδες βουτιές και καθαρισμούς παραλιών, μέχρι τους -πλέον συνεργάτες σου- Ηλία και Βασίλη.

Όλοι τους αγαπάνε έντονα δυνατά και αληθινά, γι’ αυτό και είναι υπέροχοι.

Αυτό είναι που παέι λάθος σε αυτόν τον κόσμο, Πιτσιρίκο, και το έχεις φωνάξει πολλές φορές: Ξέχασαν να αγαπάνέ.

Τους κυρίευσαν τόσο πολύ τα πρωτόγονα ένστικτα επιβίωσης του φόβου και του μίσους προς κάθε τι που αδυνατούν να καταλάβουν, που δεν έμεινε χώρος για κάτι άλλο.

Τηλεοράσεις, social media αλλά και η ίδια η καθημερινότητα προσπαθούν να σε βάλουν σε ένα κουτάκι, να σε ταιριάξουν σε μια κατηγορία.

Και αφού ανήκεις σε μια κατηγορία, θα πρέπει να πολεμήσεις κάποια άλλη για να επιβιώσεις.

Γι’ αυτό, ξεκίνα να μισείς.Τους πάντες. Μαύρους, άσπρους, πλούσιους, φτωχούς, Έλληνες Τούρκους, αλλόθρησκους και ό,τι άλλο μπορείς να φανταστείς.

Μέχρι και τους εξωγηίνους. Μια τεράστια Ρωμαϊκή αρένα με πρόσωπα αγριεμένα.

Βρείτε μου έναν πολιτικό που, μόλις τον βλέπετε και τον ακούτε. μπορείτε να πείτε ότι αυτός ο άνθρωπος μιλάει από την καρδιά του και με πραγματκή αγάπη για τον συνάνθρωπο του.

Μίσος και προσωπικό συμφέρον. Τι πρότυπο προβάλλει και ζητάει να τον ακολουθήσω;

Πώς μπορώ να αγαπώ και να είμαι φασίστας;

Εγώ τουλάχιστον προσπαθώ, Πιτσιρίκο.

Η δική μου άμυνα αυτά τα δύσκολα χρόνια ήταν να αναζητήσω ακόμα πιο έντονα τα όμορφα συναισθήματα.

Να γελάσω, να κλάψω, να ερωτευτώ, να δω όμορφα μέρη, να γνωρίσω νέους ανθρώπους και να χαθώ στις νότες των τραγουδιών.

Freedom of choice που λένε και στην Αμερική. Δυστυχώς, αποτελούμε μειονότητα και μάλλον ζούμε σε λάθος εποχή.

Γνωρίζοντας, όμως, ότι πάντα θα υπάρχουν κρυμμένοι δίπλα σου άνθρωποι υπέροχοι με καρδιές ανοιχτές και χαμόγελα αληθινά, θα συνεχίζεις πιο δυνατός το ταξίδι αυτό.

Μπιλάκος

(Αγαπητέ φίλε, ο καθένας ζει την δική του ζωή, όχι τη ζωή των άλλων. Και έχουμε έρθει σε αυτόν τον κόσμο, για να ζήσουμε την δική μας ζωή. Δυστυχώς, ο φόβος είναι που στρέφει τους ανθρώπους στο μίσος. Και έτσι δηλητηριάζονται. Γιατί το μίσος δεν κάνει κακό σε αυτόν που μισείς αλλά σε εσένα που είσαι γεμάτος μίσος. Κι εγώ είμαι πολύ χαρούμενος για όλους τους καλούς ανθρώπους που γράφουν στο μπλογκ. Είναι ωραίο αυτό που έγινε. Να είστε καλά και να αγαπάτε. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.