Υπέρ ψήφου: τελίτσες και στιγμές

Καλησπέρα Πιτσιρίκο,
Τον τελευταίο καιρό έχω ξεκινήσει πολλές φορές να σου γράψω αλλά διστάζω και αναβάλλω συνέχεια να ολοκληρώσω κάτι. Με δεδομένο όμως το θέμα, πόσο πια να το καθυστερήσω;

Σου γράφω λοιπόν ακούγοντας αυτή τη φορά το podcast σου από το Θησείο.

Ερώτημα: αν ο Μανώλης Γλέζος, πιτσιρίκος ων, γνώριζε τη σημερινή εξέλιξη των πραγμάτων αλλά δεν γνώριζε αν ο ίδιος θα τη γλίτωνε μετά την πράξη του, θα την κατέβαζε τη σημαία;

Θέτω το ερώτημα και μετά θυμάμαι, ήτανε δύο.

Ίσως ο Μανώλης με τον Απόστολο, δύο όντες, να την κατέβαζαν και πάλι τη σημαία, για να ορίσουν τη θέση τους και την ταυτότητά τους και να ζήσουν τη στιγμή τους, ακόμα κι αν αυτή η στιγμή ήταν το τέλος τους.

Το δύο νομίζω έχει μεγάλη σημασία.

Όμως, τέτοια ερωτήματα είναι χαζά, γιατί η πραγματικότητα του μέλλοντος περιλαμβάνει και την τωρινή μας πράξη.

Αν αυτοί δεν κατέβαζαν τη σημαία, κι άλλοι δεν θα είχαν κάνει κάτι άλλο και μπορεί να μην είχε υπάρξει ούτε μεσοδιάστημα χωρίς φασισμό πριν τη σημερινή νεοφιλελεύθερη μορφή του.

Σου γράφω για να υπερασπιστώ την ψήφο· ακούγεται λίγο παράδοξο σε σχέση με τις τελευταίες λέξεις της προηγούμενης πρότασης, έτσι δεν είναι;

Όμως, αυτή είναι η αλήθεια.

Υπάρχουν παράλληλα σύμπαντα. Από τη μια ο κόσμος του Όργουελ έχει πάρει σάρκα και οστά με τον έλεγχο της πληροφορίας και της απίστευτα κοντής μνήμης των ανθρώπων, από την άλλη στα νησιά, η γύμνια μέσα στο νερό, ο έρωτας, ο χορός, το τραγούδι κι η ελευθερία ουρλιάζουν ότι δεν έχασες ποτέ τη φύση σου.

Παράλληλα όντως; Όχι και τόσο. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι συναντιώνται στο μολυσμένο με πλαστικά βυθό.

Επιστρέφοντας στο θέμα της ψήφου, να σου πω ότι στις πρόσφατες εκλογές έκανα 5 διαφορετικές επιλογές.

Βγήκαν πέντε, μαζί με ένα λευκό της δεύτερης Κυριακής.

Η πλάκα είναι ότι κάποτε μάλωνα για τον αντίθετο λόγο με τον πατέρα μου.

Όταν στα φοιτητικά μου χρόνια, στο πλαίσιο της αναρχίζουσας ιδεολογίας μου, του δήλωσα ότι θα ψηφίσω άκυρο, στενοχωρήθηκε πολύ και προσπάθησε να με πείσει να ψηφίσω κάτι, ακόμα κι αν αυτό δεν είχε πιθανότητα να μπει στη Βουλή. «Ψήφισε το πιο μικρό, ψήφισε ΚΚΕ (μ-λ), ψήφισε Μ-Λ ΚΚΕ, αλλά ψήφισε κάτι!».

Εκείνος ήταν κεντρώος. Δεν μπορούσα να καταλάβω τη λογική του. Ποια θα ήταν η διαφορά δηλαδή;

Σήμερα έχω υιοθετήσει αυτό που φαντάζομαι ότι ήταν τότε η λογική του.

Ο πατέρας μου ζει. Δεν θα ψηφίσει την Κυριακή γιατί είναι μακριά, όμως σκεφτόταν να ψηφίσει λευκό αυτή τη φορά. Τράμπα – τραμπαλίζομαι…

Η αλήθεια είναι ότι μέχρι και λίγες μέρες πριν τις προηγούμενες εκλογές είχα αποφασίσει να μην ψηφίσω.

Είχα, όπως τόσοι άλλοι, αυτή την τσαντίλα, αυτή την πίκρα.

Αγγλιστί, resentment (bitter indignation at having been treated unfairly), μνησικακία στα ελληνικά, αλλά δεν έχω χρησιμοποιήσει ποτέ αυτή τη λέξη.

Άλλαξα γνώμη λόγω της αδερφής μου, που, ως ιστορικός, μου θύμισε αυτά που όλοι ξέρουμε για το πώς και το γιατί του δικαιώματος της ψήφου. Πώς φτάσαμε να δικαιούμαστε όλοι σήμερα σ’ αυτόν τον τόπο να ψηφίζουμε.

Ψήφισα και σ’ όλες τις προηγούμενες εκλογές, τουλάχιστον το διάστημα που ήμουν στην Ελλάδα.

Τα τελευταία χρόνια, που η παλιά απολυτότητα έχει σε μεγάλο βαθμό εξατμιστεί στο πλαίσιο της μέσης ηλικίας, έχω υιοθετήσει το εξής κριτήριο:

Αν υπάρχει κάτι, για το οποίο καταλαβαίνω ότι αν πάει χάλια θα στενοχωρηθώ, σκέφτομαι ότι δεν θα είμαι «αυθεντική» αν δεν ψηφίσω, και άρα το ψηφίζω.

Επιπλέον, από τις πιο πρόσφατες εκλογές, έχει μπει ένα καινούριο κριτήριο: να κάνω αυτό που αν έκαναν όλοι, τα πράγματα θα ήταν καλύτερα (με βάση, βέβαια, τα κριτήρια του περιορισμένου μυαλού μου).

Αυτό είναι στον αντίποδα της λογικής του να στηρίξεις το λιγότερο κακό, κάτι που θεωρώ ηττοπαθές και ανελεύθερο.

Επίσης, στην περίπτωση που τίποτα δε μου φαίνεται «αρκετά καλό» για να έχει την ψήφο μου, να σωπάσω και να κόψω τη μουρμούρα, εφόσον η ίδια δεν έχω κάνει κάποια κίνηση για κάτι εναλλακτικό, και ζω τη ζωή μου, προσπαθώντας απλώς να επιβιώσω χωρίς ουσιαστική συμμετοχή στα κοινά.

Γιατί βέβαια στους ακτιβιστές και στους αναρχικούς που μέσα από συνελεύσεις, στέκια και καταλήψεις φτιάχνουν παράλληλα σύμπαντα δομημένα στη βάση άλλου τύπου σχέσεων, βγάζω το καπέλο.

Για τις εθνικές εκλογές, η επιλογή φέτος δεν μου είναι δύσκολη.

Αλλά και αυτό που θα ψηφίσω να μην κατέβαινε, θα ψήφιζα ΑΝΤΑΡΣΥΑ ή ΛΑΕ.

Το επιχείρημα του προτεκτοράτου, δεν μπορεί να λειτουργήσει στην περίπτωσή μου, γιατί ως εργαζόμενη σε νοσοκομείο, γνωρίζω πολύ καλά, ότι η σύνθεση της Βουλής αντανακλά στα πρόσωπα που διοικούν και στον τρόπο που διοικείται το νοσοκομείο, και αυτό αντανακλά κυριολεκτικά σε ζωές.

Και δεν νομίζω ότι αυτό ισχύει μόνο στον τομέα της υγείας.

Επίσης, επειδή στο πλαίσιο του νεοφιλελευθερισμού, η βουλή έχει αναλάβει πλέον το ρόλο του μαδήματος των νόμων που προστατεύουν δικαιώματα, πιστεύω ότι ακόμα και σ’ ένα προτεκτοράτο, η ταχύτητα και η έκταση του μαδήματος μπορεί να παίξουν όχι μόνο ανάλογα με τη σύνθεση της βουλής αλλά και με το αποτέλεσμα των εκλογών.

Μπορεί να είμαι αφελής και να μου θυμίσεις τι έγινε με το δημοψήφισμα.

Εδώ όμως θα σε ρωτήσω, πιστεύεις πραγματικά ότι το 62% των πολιτών ήμασταν διατεθειμένοι να υπερασπιστούμε σε διάρκεια μια αντιμνημονιακή θέση;

Παραπέμπω στην ταινία En guerre, που μάλλον θα έχεις δει και στο σύνολο των ψήφων που πήραν τα αντιμνημονιακά σχήματα στις πρόσφατες εκλογές.

Αυτό που έχεις πει ο ίδιος, θύμωσε ο αγάς, κι έκοψε τ’ αρxίδια του.

Πολλά λέω, Πιτσιρίκο, πολλά λέω. Λοιπόν, συνοπτικά.

Εκτός απ’ το En guerre, οι ταινίες που εκφράζουν αυτό που έχω στο κεφάλι μου σε σχέση με τη στάση σε πολιτικά και κοινωνικά πράγματα είναι το Styx, το Γυναίκα σε Πόλεμο, και το βιβλιοπωλείο της κυρίας Green.

Ακόμα κι αν ξέρεις ότι είναι μάταιο, εσύ κάνεις αυτό που πιστεύεις.

Όχι για να αλλάξεις τον κόσμο, αλλά για να κρατήσεις την πάλη και τη συνέχεια ζωντανή και γι’ αυτόν που είναι δίπλα σου και γι’ αυτόν που έρχεται μετά από σένα.

Νομίζω ότι αυτό που εννοούσε ο πατέρας μου με «το πιο μικρό», είναι ότι εκτός του ότι τιμάς το δικαίωμα, που δεν είναι δεδομένο, και τους αγώνες και το αίμα για να κατακτηθεί, τοποθετείς τον εαυτό σου ανάμεσα σ’ όλους.

Κι αυτό, μπορεί να μην έχει αντίκτυπο στη Βουλή, έχει αντίκτυπο στις συνειδήσεις.

Προσθέτεις τον εαυτό σου εκεί που πιστεύεις ότι ταιριάζει περισσότερο και δηλώνεις την ύπαρξή σου, μια τελίτσα για μια στιγμή.

Αν αυτές οι τελίτσες κι αυτή η στιγμή έλειπαν όμως, για κάποιους από εμάς το κόστος θα ήταν πολύ βαρύ.

Τις μέρες που ακολούθησαν τις εκλογές και γινόντουσαν όλες αυτές οι κουβέντες, και άνθρωποι που δεν είχαν ψηφίσει σχολίαζαν με πάθος τα αποτελέσματα που έβγαλαν αυτοί που ψήφισαν, ερχόταν συνέχεια στο μυαλό μου το πρόσωπο του Μουστακλή.

Και σκεφτόμουν, αυτοί που ισχυρίζονται ότι οι επαναστατικοί τους όρxεις δε βρίσκουν αρκετή άπλα στο πλαίσιο της αστικής δημοκρατίας, και γι’ αυτό δεν ψηφίζουν, θα μπορούσαν αυτό να το πετάξουν στα μούτρα του Μουστακλή;

Αν μπορούσαν, να τους χαίρονται τους όρxεις τους. Ο Μουστακλής νομίζω ήταν δεξιός.

Σ’ ευχαριστώ που κάνεις αυτό που κάνεις, Πιτσιρίκο!

Παρ’ όλο που κάποιες φορές διαφωνώ μαζί σου, θυμάμαι πάντα την ανακούφιση από την παρουσία σου σε μια δύσκολη στιγμή πριν το δημοψήφισμα.

Είχα διαβάσει ότι η Άλκη Ζέη και ο Γιώργος Δερτιλής ήταν «ναι» και σοκαρίστηκα, τα βιβλία τους ήταν κάποια απ’ αυτά που με έκαναν να είμαι «όχι»!

Αισθάνθηκα ότι ζούσα στο «Ρινόκερο» του Ιονέσκο.

Μπήκα στο blog σου, είδα ότι εξακολουθούσες να είσαι «όχι», και μπήκε η καρδιά μου στη θέση της.

Να είσαι καλά και να σε προσέχεις

Αντιγόνη

(Αγαπητή Αντιγόνη, πολύ ενδιαφέρον το κείμενό σου και οι σκέψεις σου. Αντιγόνη, ήμουν πάντα υπέρ του να ψηφίζουμε -επειδή έχει χυθεί αίμα για να ψηφίζουμε κλπ- και μέχρι σήμερα μόνο μια φορά δεν είχα ψηφίσει στη ζωή μου. Στις εκλογές του 2009 που ανέδειξαν πρωθυπουργό με 44% τον Γιώργο Παπανδρέου -με το “Λεφτά υπάρχουν”- και κυβέρνηση την Πασοκάρα. Αν κρίνω από το τι ακολούθησε, το στομάχι μου ήταν σωστό τότε. Και πίστεψέ με, δεν μου ήταν καθόλου εύκολο να μην πάω να ψηφίσω. Μέχρι τότε, ψήφιζα ΚΚΕ αλλά πια κάτι δεν μου πήγαινε. Τώρα έχω άλλο θέμα. Τώρα πια δεν τα έχω με τους πολιτικούς αλλά με τους πολίτες. Αυτά τα τελευταία δέκα χρόνια είχα πολλές προσωπικές εμπειρίες με σκατάδες, που το έπαιζαν επαναστάτες. Και πίστεψέ με, είναι παντού. Βολεμένοι και άνετοι. Αν δούλευα σε νοσοκομείο, μπορεί να είχα άλλη άποψη. Αλλά εμένα ο γιατρός μου μου είπε πριν από τέσσερα χρόνια να τα γράψω όλα στ’ αρxίδια μου -έτσι μου είπε-. οπότε προσπαθώ, όσο μπορώ, να ακολουθώ τη συμβουλή του και να μην στενοχωριέμαι. Το καλοκαίρι του 2015, αφού ταξίδεψα με ενθουσιασμό από το νησί για να ψηφίσω στο δημοψήφισμα και μετά την ανατροπή του αποτελέσματος ήμουν στις συγκεντρώσεις στο Σύνταγμα -με ελάχιστους άλλους πολίτες-, πήρα μερικές σοβαρές αποφάσεις για να προφυλάξω την υγεία μου και την ψυχή μου, και να διεκδικήσω το δικαίωμα στην ευτυχία. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου και την ευγνωμοσύνη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.