Άλλος με το σκάφος μας;

Έχω χαθεί στα κείμενα και στα πόντκαστ του μπλογκ σου -που πλέον έχει γίνει ένα κέντρο πολλών γλυκύτατων και όμορφων ανθρώπων-, αγαπημένε μας Πιτσιρίκο.

Έλειψα για καιρό, έχασα πολλά και δεν ξέρω τώρα ποιο κείμενο να πρωτοδιαβάσω και ποιο πόντκαστ να πρωτοακούσω, μα διάβαζα τώρα δα αυτό και συγκινήθηκα, αλλά και χάρηκα, και για τη γενναιοδωρία του ενός και για τους νέους καπεταναίους του σκάφους.

Και έτσι όπως διάβαζα το υπέροχο αυτό κείμενο, αυθόρμητα μου ήρθε η επιθυμία όταν/αν πάω Άμστερνταμ -πού είναι, σάματις, το Άμστερνταμ, μια στροφή μετά τη Στοκχόλμη είναι…χαχα- να κάνω κι εγώ καμιά βόλτα με τα κρητικά παιδιά πάνω στο σκάφος του γενναιόδωρου Δημήτρη στα νερά του Άμστερνταμ και στα πέριξ αυτής.

Γιατί όχι, άλλωστε;

Αυτό δεν είναι το μότο μας εδώ; ΓΙΑΤΙ ΟΧΙ;

Ίσως είναι αργά για φέτος, αφού εδώ, στη Στοκχόλμη, τουλάχιστον, έχουμε κατέβει και στους 3 βαθμούς τη νύχτα, αλλά του χρόνου.

Μας πήραν τα χρόνια μήπως; Χαχα!

Αλλά και πόσο χαριτωμένο ακούγεται;

Μια Ελληνίδα/Σερραία απ’ τη Στοκχόλμη, πάνω στο σκάφος του Δημήτρη απ’ το Άμστερνταμ που το χάρισε σ’ έναν άλλο Δημήτρη, και τώρα το κυβερνούν παιδιά απ τη λεβεντογέννα μας Κρήτη.

Τςτςτς μα πόσο πια έχουμε παγκοσμιοποιηθεί;

Νά, λοιπόν, και κάτι απ’ τα θετικά της υπερ-παγκοσμιοποίησής μας.

Μα, κοίτα τώρα, που γράφε-γράφε μου ήρθε και η ιδέα να του το προτείνω και επίσημα μέσω του μπλογκ σου.

Γίνεται; Όλα γίνονται! Γιατί όχι;

«Δημήτρη, καλέ μας Δημήτρη (διότι διαβάζοντας το κείμενο σου το «καλέ μας» είναι το ελαχιστότατο που εγώ έχω εκλάβει) με δέχεστε πάνω στο σκάφος σας για κάποιες ώρες; Να φέρω και τσικουδιά, αν και σαν Κρητικοί είναι αδύνατον να σας λείπει κάτι τέτοιο.

Ιδού, λοιπόν, η επίσημη παράκλησή μου, take it or leave it.

Συμέλα, Στοκχόλμη

(Αγαπητή Συμέλα, νομίζω πως τα παιδιά δεν θα έχουν αντίρρηση να σε δεχτούν στο σκάφος τους. Να τους πας και αυτά τα ωραία γλυκά που είχες φέρει σε εμένα, όταν είχες έρθει στην Αθήνα. Έχει πολύ μεγάλη πλάκα το μπλογκ, όπως έχει γίνει πια. Έχουν γνωριστεί μεταξύ τους άνθρωποι, που δεν θα γνωρίζονταν ποτέ. Θα ήθελα να είχα ένα μεγάλο σκάφος να σας βάλω όλους μέσα να σας πάω μια βόλτα και να κάνουμε και ένα γλέντι μεσοπέλαγα. Συμέλα, αν πας τελικά στο σκάφος των παιδιών, να κάνετε κι ένα podcast πάνω στο σκάφος. Άντε, σας περιμένω. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.