Γράμμα ακυβέρνητο καράβι, χώρα ελεγχόμενο τάνκερ

Αγαπητέ πιτσιρίκο,
Ιστορικές αλλαγές μας έχει φέρει αυτή η χρονιά, αφού από τα μελάτα αμελέτητα του Σύριζα πήγαμε στα σφιχτά της ΝΔ.

Κρίμα, ρε παιδί μου, αυτή η χώρα, ακόμα και όταν έχεις μηδαμινές προσδοκίες καταφέρνει να σε απογοητεύσει. Οι πολίτες της για την ακρίβεια.

Έπεσα, που λες, κι εγώ θύμα της αυταπάτης ότι τάχα μου δήθεν ο λαός κρύβει σαν άσο στο μανίκι του έναν άλλο λαό πιο επαναστατικό και πολιτικοκοινωνικά πιο ώριμο, που θα τον ρίξει πάνω στην γαλανόλευκη τσόχα την δύσκολη ώρα να ρεφάρει.

Αλλά το καζίνο πάντα κερδίζει στο τέλος.

Ταιριάζει μια χαρά το καζίνο σαν περιγραφή της ελλαδίτσας -επίτηδες το μικρό έψιλον καθώς θέλω να αντισταθμίσω ελαφρώς το μονίμως καυλωμένο πατριωτικό αίσθημα-, ασφαλώς όχι επειδή πρόκειται για μια κερδοφόρα λειτουργική και οργανωμένη επιχείρηση παρά μάλλον επειδή έχει στηθεί για να εκμεταλλεύονται τους αδαείς ιθαγενείς, και κουμάντο κάνει το οργανωμένο έγκλημα, οι μπράβοι και οι μαφιόζοι.

Κάποια στιγμή, πίστευα ειλικρινά ότι η πελατεία του καζίνου συμμετέχει στην πλεκτάνη ανυποψίαστη αλλά στην ψιλή κουβεντούλα της ρουλέτας όλα λέγονται.

Χρειάζεται να ξοδέψει κανείς ένα σεβαστό ποσό χρόνου -και λιγότερο χρήματος- για να αντιληφθεί ποιοι ακριβώς και πώς ακριβώς κινούν τα νήματα.

Πρέπει, πρώτα απ’ όλα, να κλείσεις το μαλακιστήρ ντουλάπ και να διαβάσεις καμιά εικοσαριά σαϊτ, καμιά ντουζίνα βιβλία και τέλος να εμπλακείς σε κάμποσες συζητήσεις με άτομα πέρα του καφενείου της γειτονιάς σου για να αποκτήσεις μια κάποια εικόνα της πραγματικότητας.

Έλεγα κι εγώ, ο αθώος αριστεριτζής, ότι ο άνθρωπος του μόχθου δύσκολα θα βρει χρόνο μέσα στον κυκεώνα τον υποχρεώσεων και του τρεξίματος για να αφιερώσει ένα τμήμα της προσοχής του στην επίλυση του ερωτήματος ″ποιός μας γ@μεί και δε μας δίνει δεκάρα τσακιστή″.

Κι όμως, ξέρουν. Μπορεί να μην ξέρουν με τεράστια ακρίβεια κάθε επενδυτική κίνηση και κάθε λαμογιά -πλεονασμός, καθώς πίσω από σχεδόν κάθε επενδυτική κίνηση βρίσκεται μια λαμογιά- του κάθε εθνοσωτήρα ολιγάρχη, αλλά ξέρουν ποιοι είναι αυτοί που μας κουμαντάρουν.

Η χώρα είναι μικρή και ο έλληνας -τα παράπονα σας στους Τούρκους- είναι πολύ καχύποπτος και ζηλόφθονος για να μην ξέρει ποιοι τον γαμούv, γιατί τον γαμούv και τι μπαξίσι έπρεπε να λαμβάνει για τις εθελοντικές, όπως η στρατιωτική θητεία, υπηρεσίες του.

Και για εμένα υπήρχε πάντοτε ένας δείκτης που ρουφιάνευε ξεκάθαρα το προαναφερθέν χαμούρεμα: Το ελληνικό Ποδόσφαιρο (τα ιερά χρήζουν κεφαλαιοποίησης).

Πάντοτε σε μια συζήτηση με συγγενείς, φίλους ή κόσμο άγνωστο, θα άκουγες κάθε καρυδιάς καρμίρι να σου αραδιάζει σαχλαμάρες για Νεφελίμ, Μπίλντεμπεργκ, Σία, Ρωσία και κάθε Οσία χωρίς ουσία και σίγουρα χωρίς συνουσία.

Όταν ερχόταν η κουβέντα όμως στους χούλιγκαν ιδιοκτήτες των αγαπημένων ομάδων τους, όλοι έδειχναν να τους γνωρίζουν από την καλή κι από την ανάποδη και να τους επικαλούνται σε υποθετικές συγκρούσεις ισχύος, όπως κάναμε μικροί για τους μεγάλους μας αδερφούς ή τους πατεράδες μας.

Εμένα ο αδερφός μου πάει ταεκβοντό και θα σάπιζε τον αδερφό σου στο δεκαδεύτερο.

Εμένα, ο ολιγάρχης μου φέρνει τα πρεζοπάπορα γεμάτα μέχρι τις τσιμινιέρες κι όταν τον πιάνουν, χασμουριέται και ξύνει το δεξί του αρxίδι που ούτε μια τρίχα του δεν μπορεί να πειράξει ο ολιγάρχης σου.

Αν τους ρωτήσεις να σου προβλέψουν την επόμενη πρωταθλήτρια ομάδα, δεν σου βγάζουν την χρυσή εντεκάδα με τους ρανταπλάν αλλά σου μοστράρουν το Ε9 του ολιγάρχη τους.

Και πέφτουν μέσα πάντοτε, απόδοση στο στοίχημα 1 λέμε.

Μέχρι και εγώ που έχω να δω μπάλα απ’όταν έπαιζε ο Καραπιάλης, συμφωνούσα μαζί τους ότι Σαββίδης = πρωτάθλημα.

Πάντα ήξεραν πόσο πουλημένο είναι το τόπι, μα πάντα χωρίς παράλειψη συνέχιζαν να υποστηρίζουν φανατικά το πρασινοκοκκινομπουρδελί τάνκερ του εκάστοτε εφοπλιστή.

Χωρίς τύψεις, χωρίς σοβαρή ενόχληση, ώστε να γυρίσουν την πλάτη τους.

Η ομάδα μας να κερδίζει, ρε ψηλέ. Ε, όπου ομάδα, βάλε Κόμμα και έχεις όλο το πακέτο συνενοχής.

Όλοι γνώριζαν και φατριάζονταν χωρίς εξαναγκασμό.

Όλοι παραδέχτηκαν ότι οι νταβάδες ήταν εδώ πριν από εμάς για εμάς και μπορούν χωρίς εμάς.

Οπότε και συνεχίζουν με κεφάλι σκυφτό μπρος τους αφέντες και πέλεκη ορθωμένο μπρος τους ανήμπορους.

Και η άρρωστη ιδιωτεία συνεχίζεται μέχρι κανιβαλισμού.

Δεν θα αλλάξει ποτέ τίποτα οπότε, ας ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα κι ας βγάλουμε ακόμα ένα μήνα.

Αφού όλοι ξέρουν ότι το παιχνίδι είναι στημένο και η τράπουλα σημαδεμένη, γιατί δεν παύουν τουλάχιστον να κοκορομαχούν.

Ρε παιδιά, ο αχυρώνας είναι ξένος και το σανό δανεικό.

Αγαπήστε λίγο τον πλησίον γαϊδαράκο, ρε γαμώτο. Αλλά πού, να ψοφήσει κι αυτός.

Αν ψοφήσουν όλοι, ποιοι θα μείνουν νόμιμοι κληρονόμοι αυτού του μοναδικού και αξεπέραστου μεγαλοπρεπούς ΑρχαιοελληνοΟρθόδοξου πολιτισμού;

Καταραμένη η ώρα και η στιγμή που ήρθε η κρίση και μας έδειξε τι είμαστε και τρισκατάρατη που έφυγε και μας άφησε ίδιους και απαράλλακτους.

Πάντα χαρές,

Δημήτρης Χανιά ορμώμενος απο το Άμστερνταμ

(Φίλε Δημήτρη, κι εγώ είχα την αυταπάτη πως οι Έλληνες έχουν ξεχασμένο μέσα τους κάτι που θα ξυπνούσε την κρίσιμη στιγμή και θα έκαναν την ανατροπή. Δεν είχαν τίποτα. Και τώρα πρέπει να απολογείσαι αν δεν είσαι σαν αυτούς. Εγώ βρέθηκα να απολογούμαι σε πολύ αριστερά άτομα γιατί δεν πήγα να δουλέψω στον σταθμό αυτού που αναφέρεις, για να ανατρέψω κι εγώ το σύστημα από μέσα, με πέντε χιλιάρικα το μήνα στην τσέπη. Δημήτρη, είναι απίστευτο πόσες δικαιολογίες θα βρουν οι Έλληνες -για τον εαυτό τους μόνο- για να κάνουν τη λαμογιά. Η χρεοκοπία, Δημήτρη, δεν μας άφησε ίδιους και απαράλλαχτους. Μας άφησε χειρότερους. Γιατί τώρα ξέρουμε πως δεν ήμασταν αυτοί που νομίζαμε. Και ξέρουμε πως δεν μπορούμε να γίνουμε αυτοί που νομίζαμε ότι είμαστε. Οπότε τι μένει; Μίσος, κακία και αλληλοσπαραγμός. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.