Οι «Μπίστηδες» του Τελειωμένου Βασιλείου

Γεια σου, φίλε μου Πιτσιρίκο. Λίγο πριν επιστρέψω στην Βασιλίτσα για τις γιορτές, επανέρχομαι στα αποτελέσματα των εκλογών στο Τελειωμένο Βασίλειο και στην μεγάλη ήττα του Εργατικού κόμματος και του Κόρμπιν.

Καταλαβαίνω βέβαια την άποψη σου ότι είναι γελοίο «αριστεροί» η προοδευτικοί άνθρωποι να είναι κολλημένοι με τον θεσμό της μοναρχίας αλλά σίγουρα δεν είναι και το μοναδικό γελοίο πράγμα που συμβαίνει στις αυτό-αποκαλούμενες δυτικές «δημοκρατίες».

Δες για παράδειγμα τις ΗΠΑ όπου και ο τελευταίος πολίτης -ενίοτε κάτοικος χαρτόκουτου και σταθερά εκτος συστήματος περίθαλψης νιώθει περήφανος που η «δημοκρατία» του απελευθέρωσε την ανθρωπότητα συντρίβοντας τον κομμουνισμό και βάζει το χέρι του στο ύψος της καρδιάς κάθε φορά που ακούει τον εθνικό ύμνο της χώρας «του».

Η εμμονή στην οπλοκατοχή παρά τις εκατόμβες αθωων θυματων είναι ένα άλλο παράδειγμα και η εκλογή προέδρων που έρχονται δεύτεροι και καταϊδρωμένοι στο άθροισμα των ψήφων αλλά πλειοψηφούν στους εκλέκτορες ένα τρίτο.

Αλλά έτσι έχουν τα πράγματα στον καπιταλισμό και αυτος είναι ο ρόλος της επιστημονικής προπαγάνδας σε όλα τα κοινωνικο-πολιτικά συστήματα: να πείθει τον πολίτη-στόχο πως τα ανόητα είναι σημαντικά και η ζωή στην κόλαση διακοπές σε πεντάστερο ξενοδοχείο.

Έτσι λειτουργεί το σύστημα από τις ΗΠΑ μέχρι το Ηνωμένο Βασίλειο, την Ρωσία, την Κίνα και χώρες μικρές σαν την Ελλάδα.

Στο πλαίσιο αυτού του πράγματος, κινούνται πολιτικοί και πολίτες παίρνοντας λανθασμένες και σωστές αποφάσεις που επιρρεαζουν στον άλφα η στον βήτα βαθμό την καθημερινότητά τους.

Στις τελευταίες λοιπόν εκλογές στο Τελειωμένο Βασίλειο δεν τέθηκε ζήτημα κατάργησης της Μοναρχίας.

Άλλωστε, περισσότερο από το 70% των Βρετανών γουστάρει τον θεσμό.

Το ίδιο άλλωστε συμβαίνει με τους περισσότερους Σκανδιναβούς, το ίδιο και με τους Ολλανδούς που είναι πιο χαλαροί τύποι από τους Εγγλέζους.

Σε αυτές τις εκλογές τέθηκαν προς απάντηση δυο ζητήματα, ένα πραγματικό και ένα ιδεατό-virtual.

Η κοινωνική ανέχεια και απομόνωση μετά από 20-30 χρόνια σκληρού νεοφιλελευθερισμού απέναντι στο Brexit που έχει αποκτήσει κολοσσιαίες και μυθικές διαστάσεις αλλά στερείται περιεχομένου.

Και όπως συμβαίνει σχεδόν πάντοτε, το ιδεατό -ή το virtual- έβαλε την σφραγίδα του στο εκλογικό αποτέλεσμα.

Τελικά, οι Daniel Blake του Τελειωμένου Βασίλειου επέλεξαν να μεθύσουν στον εθνικό μύθο της ισχυρής και «ανεξάρτητης» Βρετανίας, στην μπουρδολογία της «Singapore on Thames”, και στην fake ανάμνηση της αυτοκρατορίας στην οποία ο ήλιος δεν έδυε ποτέ.

Το σύνθημα των Τορηδων, get Brexit done, ήταν τόσο πετυχημένο εμπορικά που οι περισσότεροι αγόρασαν το προϊόν χωρίς να έχουν την παραμικρή ιδέα για το τι περιέχει τελικά το κουτί.

Τώρα που θα το ανοίξουν, θα δουν ότι περιέχει την πολιτική της Θάτσερ ξανά, μόνο που αυτή την φορά δεν θα ευθύνεται η ΕΕ για την σκληρή λιτοτητα και τις περικοπές αλλά το όραμα για μια ισχυρή «ανεξάρτητη» Βρετανία με ένα αναβαθμισμένο ρόλο στο παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα.

Και όπως όλα τα οράματα που σέβονται τον εαυτό τους, απαιτεί κι αυτό θυσίες από τους πολλούς και ανταγωνιστικά κίνητρα για τους λίγους.

Ένα ακόμα όραμα των ελίτ που κατάπιε αμάσητο και χαμογελαστό το πόπολο.

Το κατάπιε όμως και η ηγεσία των Εργατικών και οδήγησε το κόμμα σε μια άνευ προηγούμενου ήττα.

Μια από τις βασικές αρχές της πολιτικής τέχνης είναι το να αντιλαμβάνεσαι την πραγματικότητα και να ελίσσεσαι αποτελεσματικά, συχνά χρησιμοποιώντας τα όπλα του αντιπάλου σου.

Οι Εργατικοί θα έπρεπε να αντιληφθούν την απήχηση που είχε στις λαϊκές μάζες το μήνυμα του αντιπάλου, να το υιοθετήσουν και να δεσμευτούν ότι θα ολοκληρώσουν το Brexit και να ξεκινήσουν την συζήτηση για το τι πρόκειται να συμβεί στην χώρα και στους ανθρώπους που την κατοικούν μετά από το Brexit.

Κοιτώντας το πρόσφατο παρελθόν, εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς ότι η χρυσή ευκαιρία του Τζέρεμι Κορμπιν και της ομάδας του ήταν την στιγμή που η στριμωγμένη αγρίως από το κόμμα της Τερέζα Μέι ζήτησε την συναίνεση των Εργατικών, προκειμένου να περάσει από το κοινοβούλιο την δεύτερη συμφωνία που έφερε προς κύρωση.

Δεν άδραξε αυτή την ευκαιρία ο Κορμπιν, αν και αρχικά φάνηκε ότι το σκεφτόταν αρκετά σοβαρά.

Ο λόγος απλός. Το κόμμα του Κόρμπιν ήταν και είναι γεμάτο «Μπίστηδες» και λομπίστες του City που χρησιμοποίησαν τους Εργατικούς προκειμένου να επιτύχουν την παραμονή της Βρετανίας στην ΕΕ δια της πλαγιάς -κοινοβουλευτικής- οδού.

Αυτή η ισορροπία τρόμου μεταξύ δυο παρατάξεων εντός του εργατικού κόμματος έφερε την εντελώς γελοία θέση τύπου «Πόντιος Πιλάτος» για το Brexit και την συντριβή στις εκλογές στις 12 του Δεκέμβρη.

Η ευθύνη για όλο αυτό το χάος ανήκει αποκλειστικά στον Κόρμπιν και στην ομάδα του. Όπως έλεγε κι ο Δρακουλας, χωρίς να σπάσεις αυγά ομελέτα δεν γίνεται.

Οι εκτιμήσεις είναι πολλές και διαφορετικές και σίγουρα χρειάζεται χρόνος για να βγουν τα τελικά συμπεράσματα.

Προσωπικά όμως πιστεύω ότι αυτό το Brexit χωρίς κοινωνικό περιεχόμενο και ανατροπή της νεοφιλελεύθερης ΤΙΝΑ δεν πρόκειται να φέρει τίποτα καλό ούτε στο Ηνωμένο Βασίλειο ούτε στην ΕΕ.

Θα επιδεινώσει την κοινωνική θέση των στρωμάτων που το στήριξαν, θα θέσει σε κίνδυνο την ενότητα του Βασιλείου και θα κάνει πιο ισχυρη και συγκεντρωτική την γερμανική ΕΕ που υποτίθεται ότι πλήττει.

Μα αν η Βρετανία παρέμενε στην ΕΕ θα ήταν καλύτερα τα πράγματα από αυτό που περιγράφεις, θα ρωτούσε κάποιος.

Η απάντηση απλή και μονολεκτική, όχι!

Αυτό που προσπαθώ να πω είναι ότι οι «οι μεγάλες ιδέες» των εθνών είναι οι μύθοι -το virtual reality που λέγαμε- κάτω από τους οποίους κρύβονται τα αληθινά κοινωνικά προβλήματα των ανθρώπων.

Είναι οι παγίδες που στήνουν συνεχώς οι ελίτ και μέσα στις οποίες πέφτουν ξανά και ξανά οι μάζες.

Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, υπάρχει πάντοτε ένα τίμημα -συνήθως βαρύ- να πληρωθεί.

Το τίμημα αυτό πληρώνεται παντα από τους πιο φτωχούς και από τους πιο αδύναμους.

Φιλια πολλά από την Εσπερία και καλές γιορτές σε όλους

Την αγάπη μου,

Ηλίας

(Φίλε Ηλία, έχουμε καιρό μάλλον για το συνειδησιακό άλμα. Μέχρι τότε, οι Βρετανοί ας έχουν βασιλική οικογένεια και ας ονειρεύονται ισότητα, δημοκρατία και σοσιαλισμό. Και ο Άι Βασίλης υπάρχει. Όσο για τους Εργατικούς -εκτός του ότι πάντα ήταν ένα γελοίο κόμμα- σκέφτομαι πόσο αστείο είναι το όνομά τους στη μετά εργασία εποχή. Αυτοί υπόσχονται ακόμα θέσεις εργασίας. Λες και η εργασία είναι κάτι καλό. Ηλία, εμετικοί οι φιλελέδες αλλά πολύ βλάκες οι “αριστεροί”. Επίσης, Ηλία μου, σκέφτομαι πόσο για τα μπάζα είναι η βρετανική κοινωνία -και οι “αριστεροί” της- όταν γίνεται όλη αυτή η αθλιότητα με τον Ασάνζ στη χώρα τους, και αυτοί ούτε μια διαδήλωση δεν ξέρουν να κάνουν. Υποταγμένα, ιδιοτελή και καμμένα ανθρωπάκια. Να είσαι καλά. Καλές γιορτές! Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.