Ο κορωνοϊός, το μπλογκ και το νόημα της ζωής

Γεια σου πιτσιρίκο,
Διαβάζω το μπλογκ σου εδώ και πολλά χρόνια καθημερινά -ίσως περίπου από τις αρχές της κρίσης- και πραγματικά ομολογώ πως είναι για μένα αλλά πιστεύω και για πάρα πολύ κόσμο αποκούμπι μπροστά σε όλα αυτά τα παράλογα που ζούμε και ακούμε και που μας τα παρουσιάζουν σαν λογικά.

Για μένα το μπλογκ είναι μια ακόμα φωνή λογικής, που πολύ δύσκολα τη συναντάς δυστυχώς πια στις καθημερινές επαφές και σου υπενθυμίζει πως δεν είσαι ακόμη μόνος σου.

Είναι όμως η πρώτη φορά που μπαίνω στη διαδικασία να σου γράψω, μάλλον γιατί πρώτη φορά νιώθω πως βρήκα χρόνο -εν μέσω καραντίνας-και γιατί θέλω να δοκιμάσω αν το γράψιμο όντως σε βοηθάει να τα βγάλεις από μέσα σου.

Αυτό που έχω παρατηρήσει στην ψυχολογία του κόσμου τις τελευταίες μέρες αλλά και στο γενικότερο κλίμα -το οποίο και προφανώς ενισχύεται κιόλας από τα μέσα μαζικής εξαπάτησης- είναι το αίσθημα του ότι όλοι είμαστε μαζί ενωμένοι ενάντια στον αόρατο εχθρό.

Και πραγματικά, ενώ όλο αυτό που συμβαίνει όντως απαιτεί, χωρίς αμφισβήτηση, ένα συλλογικό τρόπο αντιμετώπισης (να βγει κανείς από το εγώ του και να καταλάβει πως όλοι και όλα συνδέονται και είναι μία αλυσίδα) ακολουθώντας πρωτίστως την αρχή της ατομικής ευθύνης και μετά της συλλογικής, που ήτανε άραγε όλα αυτά τα ωραία όσον αφορά τα τόσα άλλα προβλήματα που αντιμετωπίζει η ανθρωπότητα και φυσικά η ελληνική κοινωνία.

Αλλά όπως πολλές φορές έχει ειπωθεί η φτώχεια δεν κολλάει, οπότε χεστήκαμε. Τώρα που πραγματικά καίγεται ο κώλoς μας, θυμηθήκαμε τη σπουδαιότητα της δημόσιας υγείας, ότι κάποια αγαθά δεν θα έπρεπε να είναι αντικείμενο αγοραπωλησίας κλπ. κλπ.

Προσωπικά, δεν ελπίζω τίποτα και δεν φοβάμαι τίποτα, αλλά δεν είμαι δυστυχώς καθόλου ελεύθερος. Είμαι υποχρεωμένος να πηγαίνω κάθε μέρα σε μία βαρετή δουλειά, να συνωστίζομαι μέσα σε μέσα μαζικής εξαθλίωσης, να αναπνέω σάπιο αέρα, να τρώω σκατά και να ζω σαν το ποντίκι μέσα σε ένα κελί μακριά από τη φύση.

Κάτι δεν πάει καθόλου καλά και δεν έχουμε χρόνο ούτε να σκεφτούμε. Όπως πολύ σωστά έχεις πει, απλώς παρακολουθούμε τη ζωή μας να περνάει σαν ταινία μπροστά από τα μάτια μας.

Και φυσικά, στο τέλος της μέρας νιώθω μέχρι και ανακούφιση και λέω και ένα μεγάλο ευχαριστώ για όλα τα παραπάνω (γιατί φυσικά το σύστημα σου έχει μάθει πολύ καλά πως πάντα υπάρχουν και χειρότερα).

Οπότε τι; Αυτό είναι; Με κάποια ίσως χαρούμενα διαλείμματα; Ο καθένας δυστυχώς ή ευτυχώς πρέπει να απαντήσει για τον εαυτό του.

Όσον αφορά εμένα δεν μπόρεσα ποτέ να καταλάβω αυτούς που λένε πως αν αγαπάς αυτό που κάνεις θα είσαι ευτυχισμένος (δηλαδή να σου αρέσει η δουλειά σου, να κάνεις το χόμπι επάγγελμα κλπ.).

Από πολύ μικρός κατάλαβα ότι, αν κάνεις το ίδιο πράγμα -ακόμη και στις καλές τέχνες που δεν είναι το ίδιο με τις πιο καθημερινές δουλειές- είναι σίγουρο πως κάποια στιγμή θα το βαρεθείς (επίσης αν κάνεις το χόμπι επάγγελμα μετά είναι επάγγελμα και δεν είναι πια χόμπι).

Πιστεύω δηλαδή ότι ακόμη και ο Jim Morisson κάποια στιγμή βαρέθηκε να αποθεώνεται, για αυτό και άλλωστε έχασε και το νόημα και αποφάσισε να τα τινάξει.

Για να το μαζέψω, θα έλεγα πως το νόημα και ο λόγος που εμένα προσωπικά με κρατάει ψυχικά ζωντανό σε αυτή τη καθημερινή ταλαιπωρία/μαρτύριο (μακριά από τη φύση που είναι η φύση μου αλλά ποτέ δεν έμαθα να ζω κοντά της) είναι η ανακούφιση, η ζεστασιά, η μαγεία της πηγαίας και ανιδιοτελούς αγάπης.

Και νιώθω πραγματικά τυχερός που την έχω βρει στη ζωή μου και εύχομαι όλοι να την βρούνε γιατί σίγουρα ο κόσμος θα γίνει καλύτερος.

Αν μάθει κάποιος να αγαπά πραγματικά, τότε βλέπει διαφορετικά τον κόσμο και για αυτό είμαι σίγουρος.

Κωστής

Υ.Γ.1 Αν το δημοσιεύσεις και επειδή ο έρωτας μου διαβάζει, πιτσιρίκο, να ομολογήσω πως υπερέβαλα λίγο για λόγους ποιητικής αδείας και ότι στην πραγματικότητα η διατροφή μου είναι όσο καλύτερη μπορεί να γίνει στα πλαίσια της ζωής σε μεγαλούπολη (κοινώς η γυναίκα προσέχει τι αγοράζει και μαγειρεύει και καταπληκτικά).

(Αγαπητέ φίλε, το γράψιμο είναι εκτόνωση. Σας το λέω από εμπειρία. Επίσης, το γράψιμο σε βοηθάει να βάλεις τις σκέψεις σου σε σειρά και να σπας τις βεβαιότητές σου και τις πεποιθήσεις σου. Γράφοντας, καταλαβαίνεις πού είσαι λάθος, ενώ κάνεις και σκέψεις που δεν θα έκανες σε διαφορετική περίπτωση. Το γράψιμο αλλάζει τις ζωές κάποιων ανθρώπων. Την δική μου την άλλαξε εντελώς. Βέβαια, τίποτε δεν συγκρίνεται με το διάβασμα. Εκτός από τα παγωτά. Και την μπάλα. Με τους Ιταλούς στην παραλία το καλοκαίρι. Και να πέφτει η κλωτσιά σύννεφο. Να είστε καλά και να γράφετε. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net για να συνεχίσει να υπάρχει μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία. Οι τρόποι στήριξης εδώ.