Παραδόσεις

Γεια σου Πιτσιρίκο. Έχω ακούσει -έχω διαβάσει είναι το πιο σωστό, ευτυχώς- για το πόσο σημαντικές είναι οι παραδόσεις και τα έθιμα.

Μάλιστα, αυτό είναι ένα από τα κυριότερα επιχειρήματα πολλών που θέλουν τον διαχωρισμό των ανθρώπων σε φυλές, περιοχές και χώρες.

Για κάποιο λόγο οι παραδόσεις θεωρούνται κάτι καλό. Για μένα όμως ακούγεται κάτι… δεσμευτικό. Καπως έτσι μεταφράζεται στο πίσω μέρος του μυαλού μου.

Όταν στην ζωή σου υπάρχουν οι παραδόσεις και τα έθιμα και μάλιστα αυτά καθορίζουν και τον τρόπο που σκέφτεσαι, τότε θα πρέπει να σκεφτείς σοβαρά αν αυτό είναι κάτι όντως καλό.

Η ζωή πάει μπροστά. Η ζωή εξελίσσεται. Η φύση εξελίσσεται. Είναι η φυσική ροή των πραγμάτων τα πάντα να αλλάζουν και να εξελίσσονται.

Στο καλύτερο ή το χειρότερο, μικρή σημασία έχει μακροσκοπικά. Ακόμα και μια πέτρα στην έρημο, αλλάζει. Η θα γίνει άμμος ή βουνό.

Σημασία έχει ότι η ζωή κυρίως εξελίσσεται.

Ο άνθρωπος, όμως, για κάποιο λόγο έχει την ανάγκη να είναι προσκολλημένος στο παρελθόν.

Αντιδρά στην εξέλιξη και νιώθει ότι πρέπει να ριζωθει στο παρελθόν. Στο παρελθόν που για κάποιο λόγο θεωρεί ότι είναι καλό.

Είναι καλό πχ να είσαι περήφανος για σφαγείς και δολοφόνους γιατί είναι κομμάτι της ιστορίας και της παράδοσης σου. Τόσο βλάκας.

Οι παραδόσεις τις περισσότερες φορές αυτό επιτυγχάνουν, να σε ριζώνουν στο παρελθόν. Ακόμα και να μην το θες ή να το κάνεις εσκεμμένα, αυτό συμβαίνει στο υπόβαθρο.

Η Ελλάδα για παράδειγμα είναι γεμάτη παραδόσεις, ιστορίες, μύθους και ήθη και έθιμα. Αν δεις τον σημερινό μέσο Έλληνα είναι προσκολλημένος μόνο σε αυτά.

Οι παραδόσεις, τα ήθη και τα έθιμα αιώνων πίσω, καθορίζουν το σήμερα. Δηλαδή ενεργούμε σε καταστάσεις σήμερα με τα στοιχεία που είχαμε πριν αιώνες. Όχι την εξέλιξη και τις γνώσεις που έχουμε σήμερα.

Αυτό, αυτοί το ονομάζουν ταυτότητα. Δηλαδή όλο το μπουλούκι που έτυχε να συσσωρεύεται σε ένα σημείο του πλανήτη, πρέπει να έχει την ίδια ταυτότητα. Αν τύχει και κατά λάθος δεν την έχεις ίδια, θα πρέπει να φύγεις μετανάστης. Ή να κάνεις τουμπεκί.

Αντί να κάνουμε βήματα μπροστά, κάνουμε βήματα προς τα πίσω. Αντί να βγαίνουμε στο φως της εξόδου, κρυβόμαστε κάτω από το φως των κεριών του παρελθόντος, τα οποία τρεμοσβήνουν κιόλας. Θα σβήσει το καντήλι.

Αντί να δημιουργήσουμε κάτι καινούργιο, προσπαθούμε να χωρέσουμε το παλιό στο τώρα. Το τραβάμε, το ζουλαμε, το τεντώνουμε μέχρι να χωρέσει όπως-όπως στο καλούπι μας στο σήμερα.

Αντί να καταλάβουμε ότι έχουμε την δύναμη να σπάσουμε το καλούπι και να δημιουργήσουμε, αισθανόμαστε ασφαλείς σε αυτό.

Φαντάσου να κάναμε νέα πράγματα. Να προχωρούσαμε μπροστά χωρίς να είμαστε εγκλωβισμένοι στο παρελθόν, όσο ένδοξο και να ήταν αυτό κάποτε ή και άσχημο.

Σκέψου αντί για παραδόσεις να είχαμε μόνο καινοτομίες. Νεες ιστορίες, νέες εξελίξεις.

Ε, λοιπόν οι περισσότεροι, αυτό δεν μπορούν να το σκεφτούν. Βγάζουν σπυριά με τη σκέψη.

Δεν γράφω άλλα είναι και αργά.

Α, ναι. Ήθελα να σου στείλω αυτό. Θα ήθελα να πω σε κάποιους -οι οποίοι δεν θα το διαβάσουν αυτό όμως- ότι όλες οι ιστορίες κατέχουν δύο πλευρές. Την μια και την άλλη.

Κάτσε μην αρχίσω τα Σεφερλήδικα και με κάνει βουκινο η Ακρίτα στα διαδίκτυα.

Και επειδή όλες οι ιστορίες ειναι πολύπλευρες, πρέπει πάντα να ακούμε και τις δύο πλευρές.

Ευτυχώς είμαι τυχερός να διαβάζω συχνά το Reddit, οπότε διαβάζω συχνά και την άποψη των Τούρκων.

Αυτό το λινκ έχει έναν υπέροχο διάλογο μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων, που δεν θέλουν να βγάλουν τα μάτια τους, αλλά απλά να συζητήσουν το μεταναστευτικό.

Το βρήκα υπέροχο. Φυσικά παντού υπάρχουν μ@λάκες και από όλες τις πλευρές, αλλά τους φιλτράρει εύκολα. Ρίξε μια ματιά εδώ.

Τρομερό ενδιαφέρον έχει ότι παρά πολλοί Τούρκοι ψήφισαν θετικά το θέμα, ώστε να μην χαθεί στην λίστα το θέμα, αλλά να μείνει στην κορυφή.

Επίσης, σκέφτηκα τι θα γινόταν, αν ένας Τούρκος έκανε το ίδιο βήμα σε κάποιο ελληνικό φόρουμ και μετά από 5 δευτερόλεπτα σκέψης, απογοητεύτηκα.

Φιλιά από το όμορφο και σιγά-σιγα ανοιξιάτικο Βερολίνο.

Δ.

(Αγαπητέ φίλε, αυτά που γράφετε για τα έθιμα, ο Πασκάλ τα έχει γράψει με τρεις φράσεις:
«Το έθιμο είναι σεβαστό για το μοναδικό λόγο ότι έχει γίνει αποδεκτό. Αυτό αποτελεί τη μυστικιστική βάση της κυριαρχίας του εθίμου. Όποιος ανατρέξει στις πηγές του το εκμηδενίζει.». Εγώ, από τη μεριά μου, έχω γράψει πως στην Ελλάδα είναι όλα ιερά και συμβολικά. Δεν έχουμε θέμα με τους Τούρκους πολίτες, ούτε οι Τούρκοι μαζί μας. Αν οι δυο χώρες ήταν δυο ανεξάρτητες χώρες και δυο δημοκρατίες, δεν θα υπήρχε το παραμικρό ζήτημα. Αλλά ούτε η Τουρκία είναι δημοκρατία, ούτε η Ελλάδα. Οπότε, θα υποστούμε -Έλληνες και Τούρκοι- για μια ακόμα φορά τις συνέπειες. Ας προσέχαμε. Να είστε καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.