25η Μαρτίου και παρανοϊός

Αγαπητέ πιτσιρίκο,
τρίτη ημέρα απαγόρευσης και εγω υπακούω πειθήνια στα νέα μέτρα που ακυρώνουν εμένα ως άνθρωπο και νομοταγή πολίτη σε αυτή τη χώρα. Ισως φταίει που δεν παρακολουθώ τηλεόραση τα τελευταία 10 χρόνια. Δεν έπεσα θύμα της τρομοκρατίας και της καθοδήγησης. Ίσως λίγο, να το παραδεχθώ, στην αρχή, παρακολουθώντας τα διαγγέλματα. Το έκοψα πλέον και αυτό το κακό συνήθειο.

Σημερα που λες, 25η Μαρτίου, εχει γενέθλια η αγαπημένη μου μητέρα. Απαγορευμένα γενέθλια.

Μετα από 74 χρόνια, θα τα περασει μοναχούλα της σε ενα διαμερισματάκι. Γιατί είμαι νομοταγής πολίτης και δεν μπορω να πληρώνω πρόστιμα. Δεν ξερω αν θα μπορέσω να τα πληρώσω.

Επίσης, δεν ξέρω αν θα μπορώ να πληρώνω πλέον αυτά τα οποία προσέφερα για τη μόρφωση των παιδιών μου. Πόσο λυπάμαι για αυτα τα παιδιά. Τους λεω συγγνώμη πολλές φορές την ημέρα. Συγγνώμη για τον κόσμο που τους έφερα. Της απαγόρευσης και της τρομοκρατίας.

Υποφέρουν σιωπηλά με την κατάσταση, παρ’ολα αυτα ειναι πολυ δύσκολο στην εφηβεία να καταλάβουν γιατί δεν μπορούμε να μπούμε όλοι μαζί στο αυτοκίνητο -ο γιος μου ειναι 18,5- και τι σημαίνει επόμενη μέρα. Και για μένα που είμαι μονογονέας αλλα και στις οικογένειες που έχουν πληρότητα.

Μαζί με τη μητέρα μου σημερα γιορτάζει ο ελληνισμός. Ο ποιος; Ντρέπομαι για μένα. Για τη γενιά μου και για την γενιά των γονιών μου. Δεν υπαρχει ελληνισμός. Μόνο σημαιάκια στο Facebook.

Και όσο για την παρέλαση, χρόνια ακουγόταν ότι πρέπει να σταματήσει. Γιατί στην Ελλάδα, εδώ και πολύ καιρό, προσπαθούν να συνδέσουν την αίσθηση της εθνικής συνείδησης με τον εθνικισμό.

Οχι δεν είμαι εθνικίστρια επειδή αγαπάω τον τόπο μου. Από όποια χώρα και να ημουν, το ίδιο θα ένιωθα για την χώρα που γεννήθηκα. Ειναι το σπίτι μου… και αυτό χάνεται οριστικά πλέον.

Όπως θα χάσω και το σπίτι που με πολύ κόπο κατάφερα να προσφέρω στα παιδιά μου για στέγη.

Γιατι με 50% μείωση στον μισθό, δεν ξερω αν θα συνεχίσω να εχω στέγη.

Και τα περίμενα όλα αυτά. Τα περίμενα όπως και την μερική απαγόρευση, όπως περιμένω και την ολική.

Μιλάω σε φίλους, γνωστούς, συγγενείς.

Προσπαθω να τους δώσω να καταλάβουν πως ειναι όλα οργανωμένα και προσχεδιασμένα γιατί ουδέν μονιμότερον εκ του προσωρινού.

Όμως τι περίεργο; Βλέπουν τηλεόραση. Οπότε, είτε με χλευάζουν είτε μου μιλάνε για θεωρίες συνομωσίας. Είτε σηκώνουν τους ώμους συμφωνώντας. «Έχει ο θεός», «και τι να κάνουμε βρε αδερφέ»

Δεν είμαι επιστήμονας. Ειμαι μια απλή ιδιωτική υπάλληλος που δεν παρακολουθεί τηλεόραση. Σε μια επιχείρηση που δεν λειτουργεί λόγω του παρανοϊού.

Διαβάζω δηλώσεις από επιστήμονες που αντιστέκονται σε όλη την κατασταση και έχουν το θαρρος να εκφράσουν τη αντίθετη γνώμη τους με όλα αυτα που συμβαίνουν. Όσο μπορούν.

Δεν μπορώ να πιστέψω σε δακρύβρεχτες δηλώσεις ατόμων που χρησιμοποιούνται επί τούτου και επιλέχθηκαν στις θέσεις τους για ευνόητους λόγους και με συγκεκριμένο σκοπό.

Επισης, δεν δέχομαι να μου μιλούν για ατομική ευθύνη αυτοί οι ίδιοι που τόσα χρόνια καταδυναστεύουν τη χώρα.

Ξαφνικά γίνανε σωτήρες; Και νίπτουν τας χείρας τους γιατι πήγανε κάποιοι να λιαστούνε στην παραλία;

Αλλά ο ιός δεν ειναι αερόβιος! Μα αν δεν είναι; Τι συμβαίνει; Τι στο καλο; Κοιμούνται όλοι;

Έγινε απαγόρευση κυκλοφορίας με τις ευλογίες του λαού; Ηρθε ο σωτήρας; Πρέπει να ξεκινήσω τα ηρεμιστικά; Εγώ τρελάθηκα; Μπορεί και να τρελάθηκα.

Σε αφήνω. Πάω να γράψω το χαρτάκι μου που θα λέει «πάω να δώσω λίγο μπακαλιάρο στη μητέρα γιατι ο εγκλεισμός και η φτώχεια θελει καλοπέραση». Επίσης, να κρεμάσω τη σημαία στο μπαλκόνι. Όσο αυτό επιτρέπεται και όσο εχω μπαλκόνι.

Καλή μας δύναμη,

Άννα

Υ.Γ. Είπα να κάνω κατι εποικοδομητικό. Έπιασα το διάβασμα. Έπεσα στον Οδυσσέα Ελύτη. Κράτησα αυτό με έναν τόνο αισιοδοξίας, όση μπορώ να έχω σε αυτή τη φάση:

«Μέσα στη θλίψη της απέραντης μετριότητας, που μας πνίγει από παντού, παρηγοριέμαι ότι κάπου, σε κάποιο καμαράκι, κάποιοι πεισματάρηδες αγωνίζονται να εξουδετερώσουν τη φθορά»

(Αγαπητή Άννα, να ζήσει η μητέρα σας, να σας χαίρεται και να την χαίρεστε. Καλά κάνετε που σκέφτεστε. Είναι χρήσιμο. Αλλά δεν μπορούν όλοι. Επίσης, καλά κάνετε που δεν βλέπετε τηλεόραση. Σήμερα οι Έλληνες ενημερώνονται ακόμα από αυτούς που τους διαβεβαίωναν πριν από δέκα χρόνια πως το δημόσιο χρέος είναι βιώσιμο. Ξέρουμε τι έγινε μετά. Δεν είναι και πολύ έξυπνο να ενημερώνεται κάποιος από υπάλληλους μαφιόζων και πρεζέμπορων. Αλλά υπάρχουν πολλά χάπατα και πολλοί εθελόδουλοι. Σε μερικές εβδομάδες θα καταλάβουν τι έχει συμβεί στη ζωή τους, ενώ αυτοί παρακολουθούσαν ένα πολύ κακοστημένο σόου. Κάθε άνθρωπος με αξιοπρέπεια και μυαλό ξέρει πως, αν θέλεις να κλάψεις, πας σε μια γωνία, σε ένα άλλο δωμάτιο. Δεν κλαις μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες, διαβάζοντας μια γραπτή ανακοίνωση. Αλλά οι Έλληνες αγάπησαν το ψέμα. Κι έγιναν ψεύτικοι. Αγαπητή Άννα, θα έγραφα κι άλλα, αλλά το μέιλ μου έχει πάρει φωτιά. Από όμορφους ανθρώπους όπως εσείς. Να είστε καλά. Όλα καλά θα πάνε. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.