Κανονικές επιλογές

Αγαπημένε Πιτσιρίκο,
Σου γράφω με αφορμή κάποιες σκέψεις, σχετικά με “εκπτώσεις” στη ζωή μας και σχετικα με του να κάνεις αυτό που θες.

Σκεφτόμουν πώς συζητούσα με μια φίλη τις προάλλες, και παραπονιόμουν πως, μόλις ήμουν έτοιμη να κάνω κάποια πράγματα, έσκασε ο κορωνοιός.

Βέβαια, αυτά που ξεκίνησα να κάνω ήταν βασικά να προσπαθήσω να γίνω ένας κανονικός άνθρωπος και να δω πώς θα τα πάω σε αυτό το πλαίσιο.

Λέγοντας κανονικός, δεν το εννοώ υποτιμητικά. Εννοώ να ακολουθήσω τον τρόπο ζωής της κοινωνίας, να βρω μια δουλειά πηγαίνοντας σε συνεντεύξεις και μοιράζοντας βιογραφικά, να ξεκινήσω να εργάζομαι κάπου ασχολούμενη με τη δουλειά και να προσπαθήσω να εξελιχθώ μέσα σε αυτή και να βρω νόημα μέσα από αυτή.

Έπειτα, να μπορέσω να νοικιάσω ένα δικό μου χώρο, να πληρώνω το ενοίκιο και τους λογαριασμούς μου, να βλέπω τους φίλους στα ρεπό μου και, όταν δεν είμαι τελείως πτώμα από τη δουλειά, να περιμένω τις διακοπές για να ξεδώσω, να βρω κάνα γκομενάκι να ασχολούμαι κλπ.

Και όσο αντέξω.

Ήλπιζα ότι θα μπορούσα να ναρκωθώ κιόλας και να αντέξω πολύ καιρό.

Αυτός ο τρόπος ζωής μου φαινόταν έως τώρα αποκρουστικός ή, για να μην υπερβάλλω, αταίριαστος με τον χαρακτήρα μου, ώστε μου δημιουργούσε έλλειψη ευχάριστων συναισθημάτων και ικανοποίησης από τη ζωή.

Ο λόγος που φέτος είπα να τον επιλέξω, ήταν ότι έκανα κάμποσες λάθος επιλογές στο πρόσφατο παρελθόν προσπαθώντας να κάνω αυτό που θέλω και ίσως ξέμεινα κατά κάποιο τρόπο από θέλω. Ή, ίσως, με απογοήτευσε ο εαυτός μου και ο τρόπος που χειρίστηκα καταστάσεις.

Με απογοήτευσαν οι εκπτώσεις -που λέει και ο Άρης– που έκανα με σκοπό να έχω κοντά μου αυτόν που αγαπάω και οι οποίες με οδήγησαν στην δυστυχία, επειδή μάλλον, χωρίς να το καταλάβω, έκανα πολλές χωρίς να λογαριάσω τα δικά μου θέλω και να προσπαθήσω να επιβάλλω την άποψή μου.

Αλλά, από την άλλη, με σταματούε η σκέψη του γιατί, εφόσον επικοινωνείς ξεκάθαρα, να πρέπει να επιβληθείς στα πλαίσια της αγάπης; Και το δράμα ήταν όταν προσπάθησα όντως να επιβληθώ στο τέλος, αλλά ούτε αυτό στάθηκε αρκετό για να ξεκινήσουν σκέψεις και, κυρίως, πράξεις και αλλαγές.

Κάπως έτσι οδηγήθηκα σε άρρωστες καταστάσεις και κατέληξα στο ότι τελικά κάτι που δεν είχα προσέξει έλειπε, κάτι δεν χειρίστηκα καλά, κάτι δεν είπα σωστά, κάπου παραείπα ψέματα στον εαυτό μου και μπερδεύτηκα και τελικά έπρεπε να φύγω από αυτή την κατάσταση.

Εκτός από αυτό, πέρασα και μερικά ισχυρά σοκ από την ζωή που είχα ξεκινήσει να χτίζω γύρω μου -μέσω των προαναφερθέντων επιλογών μου- και την οποία δεν ήθελα.

Την άφησα να πέσει σιγά σιγά στο έδαφος και τώρα έπρεπε να ξεκινήσω μια άλλη.

Μόνο που, νομίζω πως έχασα την εμπιστοσύνη στον εαυτό μου.

Επομένως μου δημιουργήθηκε η σκέψη ότι, εφόσον προσπαθώντας να κάνω αυτό που θέλω τα κάνω σκατά και γίνομαι δυστυχισμένη, ίσως εάν κάνω αυτό που κάνουν όλοι να είμαι καλύτερα. Έψαχνα απελπισμένα για οδηγίες χρήσης της ζωής, οπότε είπα να κάνω κι εγώ μια μετάβαση στην κανονικότητα (χα, χα).

Αυτό που κάποιοι ξεχνάμε πολλές φορές ή αυτό που μας τρομάζει πότε-πότε, είναι πως η ζωή δεν έχει οδηγίες χρήσης.

Υπάρχει κάτι που η κοινωνία σου παρουσιάζει σαν οδηγίες χρήσης, σαν την πιο επιτυχημένη λύση που η ανθρωπότητα έχει ανακαλύψει ως τώρα.

Μόνο που αυτές οι οδηγίες χρήσης είναι διαφορετικές για κάθε κοινωνική τάξη – πράγμα που η κάθε κοινωνική τάξη επιλέγει να αγνοεί με περισσή φροντίδα. Είναι και αυτό μέρος του παιχνιδιού.

Και τι γίνεται αν δεν θέλεις να πάρεις μέρος στο παιχνίδι γιατί δεν σε διασκεδάζει;

Τι γίνεται, αν κάποιον δεν τον διασκεδάζει η υποκρισία;

Τι γίνεται εάν οι ορθολογικές αιτιολογήσεις της υποκρισίας με μορφή ΤΙΝΑ σε κάποιους φαίνονται απλώς σαν δικαιολογίες; Και τι γινεται εάν αυτοί οι κάποιοι εξακολουθούν να θέλουν να ζήσουν μια χαρούμενη ζωή;

Τίποτα; Μοναξιά;

Τα πράγματα δεν είναι και τόσο άσχημα. Αυτοί οι κάποιοι έχουμε ακόμα την δυνατότητα να ζούμε μια χαρούμενη ζωή, με τις απρόβλεπτες και προβλεπόμενες δυσκολίες που έχει η κάθε ζωή.

Μοναξιά και δυσκολίες υπάρχουν, αλλά υπάρχει και φιλία, έρωτας, γέλια, ομορφιά. Αρκεί να μπορείς να τα δεις και να τα ζήσεις.

Συνεχίζω, όμως, γιατί παραέγινα φιλοσοφική και κούρασα.

Ξεκίνησα λοιπόν, με το σχέδιο που προανέφερα. Βρήκα και μια δουλειά, στο αντικείμενό μου, συνειδητοποιώντας κατά το ψάξιμο ότι, παρ’ όλο που πηγαινοέρχομαι σαν το τσιγγανάκι και YOLO τα προηγούμενα χρόνια, εάν τα βάλω όλα αυτά με τέχνη στο βιογραφικό μου, ο κόσμος εντυπωσιάζεται.

Εγώ δεν εντυπωσιάζομαι, αλλά αυτό δεν έχει σημασία, η δουλειά γίνεται.

Βασικά, το πρώτο βήμα γίνεται, επειδή δεν είχα τελικά την ευκαιρία να δω πώς θα τα πήγαινα σε ένα καθεστώς σταθερής δουλειάς και εάν θα τα κατάφερνα.

Έσκασε ο κορωνοϊός προτού υπογραφεί η πρόσληψη.

Κάπως έτσι βρέθηκα να γκρινιάζω, σε αυτό το καθεστώς καραντίνας, και να λέω ότι τώρα που αποφάσισα να “νοικοκυρευτώ”, γ@μήθηκε το σύμπαν. Γ@μώ την γκαντεμιά μου.

Βέβαια, όλα έχουν να κάνουν με το πώς προσλαμβάνεις τα πράγματα.

Στην περίπτωσή μου, απλά μου χάλασε το καινούριο μου παιχνιδάκι, καθώς συνηθισμένα τα βουνά στα χιόνια, αλλά στην περίπτωση των περισσότερων ανθρώπων αυτή τη στιγμή συντελείται μια πραγματική καταστροφή.

Το αποτέλεσμα είναι ότι, βέβαια, πέρασα κι εγώ δύσκολες καταστάσεις κατά την καραντίνα προσπαθώντας να κατανοήσω την νέα κατάσταση για να δω σε ποιές πτυχές της πρέπει να προσαρμοστώ, αλλά τυγχάνει να έχω κάποια πνευματικά εφόδια για να αντιμετωπίσω την κατάσταση.

Η καρδιά μου σφίγγεται όσο σκέφτομαι τους ανθρώπους που δεν έχουν.

Επίσης, νιώθω τρομερές ενοχές: αυτό που συμβαίνει δεν με εκπλήσσει καθόλου, το θεωρούσα εντελώς αναμενόμενο, όπως και τα περισσότερα από αυτά που συμβαίνουν τώρα.

Προσπαθώντας να επικοινωνήσω τα πράγματα αυτά στο παρελθόν, για να συζητήσουμε και να σκεφτούμε στρατηγικές, με αντιμετώπισαν σαν υπεροπτική και αυτάρεσκη Κασσάνδρα ή σαν επαναστάτη χωρίς αιτία.

Δεν μου άρεσε, οπότε σταμάτησα να τα επικοινωνώ.

Τώρα που συμβαίνει ό,τι συμβαίνει, νιώθω ενοχές επειδή δεν έχω όρεξη να επικοινωνήσω για το τι θα συμβεί με ανθρώπους που νοιάζομαι αλλά δεν άκουγαν πριν· ξέρω ότι δεν θα ακούσουν ούτε και τώρα.

Μάλλον είναι λάθος η προσέγγισή μου αλλά, ακόμα και αν δεν είναι, έχω κουραστεί.

Είμαι απλά ένας άνθρωπος, με πολλά ελαττώματα και κάνοντας λάθη όπως και οι υπόλοιποι, και τα λίγα πράγματα στα οποία είμαι καλή και μπορούν να έχουν πρακτική χρησιμότητα σε τέτοιες καταστάσεις δεν τα θέλει κανείς επειδή -μάλλον- είναι άβολα.

Αυτή την περίοδο λοιπόν ξανά-διδάσκω τον εαυτό μου να μάθει να γράφει στα αρxίδια του κάποια πράγματα.

Έχω γελάσει πολύ με αυτά που γίνονται, αν και το γέλιο μου συνήθως ξεσπά σαν άμυνα στη μ@λακία.

Χαίρομαι που βρίσκομαι πάλι στην Ελλάδα αυτή την περίοδο, δεν θα το άλλαζα με τίποτα. Αν θέλεις, Πιτσιρίκο, μπορώ να προσπαθήσω να σου γράψω γιατί κάποια στιγμή.

Ο στόχος που βάζω τώρα είναι να προσπαθήσω να δυναμώσω για να ζήσω αυτούς και αυτά που αγαπώ όσο περισσότερο γίνεται. Με αυτόν τον τρόπο ζωής προσπαθώ να συντονιστώ ξανά. Και ο έρωτας βοηθά απίστευτα!

Πραγματικά, Πιτσιρίκο, δεν ξέρω τί καλύτερο υπάρχει στον κόσμο από τον έρωτα.

Κάποτε ήμουν ερωτευμένη με τον κόσμο όλο και μετά γνώρισα ένα άτομο, ερωτεύτηκα εκείνον και σαν να ξεκίνησε να ξεθωριάζει ο έρωτας από τον κόσμο και να συγκεντρώνεται σε αυτόν.

Όταν χωρίσαμε, όλοι οι έρωτες για όλα τα πράγματα είχαν σβήσει πια ήδη από πριν.

Καθώς ήμουν μόνη, σιγά σιγά κάποιοι έρωτες ξεκίνησαν να τρεμοφέγγουν πάλι: τα ψαροκάικα, ο ήχος του αέρα, τα φύλλα των δέντρων που θροΐζουν, δυό φίλοι, δυό καλαμπούρια στο δρόμο με έναν άγνωστο περαστικό, ένα βιβλίο.

Έπειτα, ξαφνικά και αναπάντεχα εκεί που καθόμουν ήσυχα ήσυχα, όντας ακόμα λίγο τρομαγμένη και ενώ μάθαινα σιγά σιγά να ζω μια καινούρια ζωή, έπεσε από το πουθενά ένα άτομο και κουτουλήσαμε και ερωτευτήκαμε.

Παρ’ όλο που βρεθήκαμε για λίγο και λόγω κορωνοϊού δεν βλεπόμαστε -μας έχει φάει η ξενιτιά σ’ αυτή τη χώρα- ο έρωτας αυτός έκανε τα πάντα να φωτίσουν πάλι.

Φωτίζουν από μέσα μου, γιατί μου έδωσε δύναμη. Από δω και πέρα μαθαίνω να φροντίζω αυτό το φως μου, αυτό που έρχεται από μέσα μου. Δεν θέλω να το εγκαταλείψω ξανά και να ξεχάσω ότι ο έρωτας δεν προέρχεται μόνο από κάποιο άτομο, αλλά είναι μια κατάσταση ζωής.

Με έρωτα, λοιπόν, πορεύομαι.

Ξεκινώ ξανά να προσπαθώ να κάνω αυτό που θέλω, συνδυασμένο με μερικά πρέπει επιβίωσης βεβαίως βεβαίως, αλλά όχι τόσο έντονα που να με αλλοτριώνουν σαν άτομο.

Έχω μια αίσθηση ότι επειδή πήγα να κάνω κάποιες βιαστικές και τρομαγμένες κινήσεις, παραλίγο να κάνω ένα λάθος πάλι και να μπω σε μια αρνητική συναισθηματική λούπα.

Δεν είμαι και σίγουρη. Περνάω την καραντίνα στην εξοχή γιατί είμαι από τους τυχερούς που η οικογένειά τους έχει ένα εξοχικό, οπότε έχω γ@μηθεί να παλεύω με όλα τα τέρατα του μυαλού μου.

Νομίζω ότι, εάν βγω λίγο πιο ισορροπημένη συναισθηματικά από όλο αυτό, θα είναι πραγματικά μόνο χάρη στον έρωτα, στα βουνά και στην αγάπη τριών καλών φίλων, μαζί με τους οποίους περνώ εδώ την καραντίνα. Και τα βιβλία.

Πράγματα που έβαλα ξανά στην ζωή μου μετά από πολύ καιρό και επιδιώκω να συνεχίσω να έχω στην ζωή μου, πέρα από οτιδήποτε άλλο. Αυτή ήταν η πραγματική τύχη. Τι άλλο να ζητήσει κανείς;

Στεφ

Υ.Γ. Η θάλασσα!

(Αγαπητή φίλη, μας μίλησε η Γη αυτές τις τελευταίες εβδομάδες. Μας φωνάζει κάτι. Βέβαια, εγώ το ήξερα αυτό το κάτι από πριν. Σου μιλάει η Γη αυτές τις μέρες. Άκουσέ την. Με το στομάχι σου, όχι με τα αυτιά σου, όχι με το μυαλό σου. Δεν υπάρχει κανονικό. Δεν υπάρχει αυτό που λένε “νορμάλ”. Αυτά τα έχουν φτιάξει οι άνθρωποι για να γίνονται κοπάδια και να μην νιώθουν ανασφάλεια. Μια ματιά στη Φύση, αρκεί για να το καταλάβουμε. Αυτές οι μέρες της καραντίνας ήταν σκληρές αλλά μπορεί να είναι χρήσιμες. Γιατί πρέπει να εγκυμονήσεις για να ελευθερωθείς. Δεν γίνεται αλλιώς. Γι’ αυτό στις έγκυες λένε “καλή λευτεριά”. Καλά μπάνια. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.