Πανδημία και νεοφιλελεύθερη υστερία ΙΙ: Η 21η Απριλίου εν μέσω καραντίνας
Αγαπητέ πιτσιρίκο, σου ξαναγράφω μετά το προηγούμενο κείμενό μου εμπνευσμένος και από την ημέρα της 21ης Απριλίου.
Σου στέλνω αυτή τη φορά ένα σπονδυλωτό κείμενο προσπαθώντας να αγγίξω διαφορετικές ψηφίδες μιας εφιαλτικής όπως εξελίσσεται πραγματικότητας, με τον ιδεολογικά κυρίαρχο καπιταλισμό να διαχειρίζεται χωρίς κανένα εμπόδιο και προς όφελος του έναν ιό αναμφισβήτητα επικίνδυνο, που δεν είναι όμως ούτε Έμπολα ούτε πανούκλα, όπως γίνεται ολοένα και σαφέστερο και μετά τις τελευταίες στατιστικές έρευνες -ενδεικτικά αναφέρω αξιόπιστα ιδρύματα, για πρόσφατες έρευνες που μπορεί να βρει κάποιος, όπως οι υγειονομικές αρχές της Αυστραλίας, το πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν, το πανεπιστήμιο του Stanford- έρευνες που δείχνουν ότι ο πραγματικός αριθμός των κρουσμάτων είναι υπερπολλαπλάσιος και άρα ότι η θνησιμότητα που θα προκύψει θα κινείται μεταξύ της εποχικής γρίπης ή ίσως πολύ λίγο παραπάνω.
Ο βαθμός της πειθάρχησης του πληθυσμού, λοιπόν, απέναντι σε αυτή την αντικειμενική -αλλά τοποθετημένη στα μέτρα της- απειλή περιλαμβάνει τεράστιες παράλληλες διαδικασίες και ευκαιρίες (για να μην ξεχνιόμαστε) καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης, οι οποίες και θα περάσουν μέσα από την δικαιολογία της νέας ύφεσης.
Ενδεικτικά, να αναφέρω το ζήτημα της γενίκευσης της εξ αποστάσεως εργασίας πού γίνεται ολοφάνερα όχημα ακόμα μεγαλύτερης περιστολής αμοιβών και εργασιακών δικαιωμάτων.
Όλα αυτά μόλις αρχίζουμε να τα νιώθουμε, και όποιος βλέπει εδώ μόνο μία θεωρία συνωμοσίας είναι είτε πολύ αφελής είτε πολύ πονηρός.
Ο Μπερνάρ-Ανρί Λεβί και το τέρας που τον ξεπέρασε
Ένα κείμενο που έκανε σημαντική εντύπωση κυκλοφόρησε προ ημερών ο Γάλλος φιλόσοφος Μπερναρ-Ανρί Λεβί, ένα κείμενο που επιδίωκε να θέσει την παρούσα πανδημία στο ιστορικό της πλαίσιο αποδομώντας έτσι την υστερία γύρω από αυτή.
Με αμηχανία είδα ότι στο κείμενό του υπήρχαν επιχειρήματα ανάλογα με αυτά που χρησιμοποίησα στο προηγούμενο κείμενο που σου έστειλα (αναφέροντας τις επιδημίες του 1958 και του 1968 ως επιδημίες που αντιμετωπίστηκαν χωρίς τη σημερινή υγιεινολογική υστερία).
Χαριτολογώντας, θα τολμούσα να πω ότι τα μεγάλα πνεύματα συναντώνται (αν θεωρούσα τον Ανρί Λεβί μεγάλο πνεύμα….). Με χαρά από την άλλη είδα ότι σε ένα προηγούμενο κείμενό σου ασχολήθηκες λεπτομερώς με το κείμενο του Λεβί.
Στην ουσία με κάλυψες εντελώς για το πόσο καθεστωτικός φιλελές είναι ο Λεβί -παρεμπιπτόντως όπως υπονόησες και εσύ όποιος θέλει να πάρει μία ιδέα για τις διανοητικές ικανότητές του, ας διαβάσει το κείμενο του Καστοριάδη «οι σαλτιμπάγκοι» στο βιβλίο του η «Γαλλική Κοινωνία», υπάρχει και στο διαδίκτυο- αλλά και για το γεγονός ότι παρ’ όλα αυτά είναι ένας “διανοούμενος” που έγραψε ένα κείμενο με κάποια ουσία, ενώ οι δικοί μας -που δεν είναι καν διανοούμενοι με εισαγωγικά- υπάρχουν απλά για να γεμίζουν τις κανάτες κάποιων ολιγαρχών, προκειμένου να τους αφήνουν να πηγαίνουν στα κανάλια τους και να κατακεραυνώνουν τον «λαϊκισμό».
Το μόνο που θα μπορούσε να σκεφτεί κανείς για τον Λεβί βέβαια, υπό τις παρούσες συνθήκες, είναι ότι συμμετείχε με ζήλο, καταγγέλλοντας παντού έναν φαντασιακό ολοκληρωτισμό και εξισώνοντας με αυτόν τον Μαρξ, στη δημιουργία ενός τέρατος το οποίο πλέον τον έχει αφήσει πίσω, ενώ έχει αρχίσει μέχρι και ο ίδιος να το φοβάται (το τέρας αυτό δεν είναι άλλο από την παντοκρατορία του politically correct νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού…).
Η παρθενία της Ελλάδας (και των Ελλήνων)
Σε πείσμα βέβαια όσων γράφονται από σκεπτόμενους ανθρώπους, σε πείσμα όσων λέγονται από δεκάδες επιστήμονες αλλά και σε πείσμα όλων των χωρών που επλήγησαν πραγματικά από τον κορονοϊό αλλά ανοίγουν σιγά-σιγά τις κοινωνίες τους, η κυβέρνηση είναι αποφασισμένη όπως μαθαίνουμε καθημερινά να τραβήξει την καραντίνα «μέχρι τέλους», για να μας προστατεύσει από το θάνατο μέχρι θανάτου…
Η Ελλάδα έτσι, η οποία όλο και περισσότερο μετατρέπεται σε μία δικτατορία ηλικιωμένων -και πρωτίστως ηλικιωμένων στο μυαλό-, κατάφερε να μετατραπεί και σε μία από τις πιο παρθένες περιοχές του πλανήτη για τον ιό, πράγμα το οποίο σημαίνει και από τις πιο επίνοσες:
Η Ελλάδα στο εξής ακολουθώντας την «ηλικιωμένη» πολιτική Τσιόδρα είναι έρμαιο του κάθε νέου κύματος του κάθε νέου κρούσματος.
Η μόνη λογική συνέχεια αυτής της πολιτικής θα ήταν η χώρα να μείνει κλεισμένη προς κάθε κατεύθυνση μέχρι να βρεθεί τουλάχιστον το εμβόλιο· αυτή είναι η λογική συνέπεια της πολιτικής που επιλέξαμε, don’t shoot the messenger.
Βέβαια, στη χώρα της παρθενίας και της αφέλειας ούτε καν αυτή η συνέπεια δεν είναι κατανοητή με απόψεις κυβερνητικών στελεχών αλλά και κυβερνητικών γιατρών -οι οποίοι ξαφνικά γίνονται ιδιαίτερα διαλλακτικοί…-, να μας λένε ότι μπορεί να είμαστε σε θέση να υποδεχτούμε …τουρίστες με «υγειονομικό πιστοποιητικό».
Όπως λοιπόν άλλες χώρες προσπάθησαν να επιτύχουν την ανοσία αγέλης, εμείς σίγουρα καταφέραμε να πετύχουμε την παρθενία αγέλης.
Και, κυρίως, την διανοητική παρθενία αγέλης, διότι ας μην κρυβόμαστε, και μπαίνοντας στον πειρασμό να ξαναθυμηθεί κάνεις το κείμενό σου για «το πώς στρώθηκε ο δρόμος για τον φασισμό», ένα τεράστιο κομμάτι του ελληνικού πληθυσμού έχει μία βαρύτατη, περήφανη αμορφωσιά γαλουχημένη μέσα από τις βεβαιότητες των πατροπαράδοτων παραδόσεων και τη γαματοσύνη της “ελληνικής φυλής”.
Γαματοσύνη, η οποία επιβεβαιώθηκε και σε αυτό το νέο πολεμικό θρίαμβο του έθνους μας, το οποίο μετά τους μετανάστες κατατρόπωσε και τον κορονοϊό, όπως μας διαβεβαιώνουν κάθε μέρα τα κανάλια και οι κυβερνητικοί ειδικοί.
Από την άλλη βέβαια το καψόνι που έγινε στο πιο «επικίνδυνο» κομμάτι της παρθένας ελληνικής κοινωνίας με την υπόθεση τον ΚΕΚ για την «κατάρτιση» των επιστημόνων, μας διαβεβαιώνει για το πού πηγαίνει στη συνέχεια ο πόλεμος και εναντίον ποιων θα πετύχει τους νέους θριάμβους…
Η 21η Απριλίου του θριάμβου της καραντίνας
Μέσα στην παρούσα ζοφερή κατάσταση έφυγε πριν λίγες μέρες αθόρυβα, ευτυχώς για αυτόν, ο Κοροβέσης. Αντί για οτιδήποτε άλλο σχετικά με την τρομερή περιστολή δημοκρατικών δικαιωμάτων που έχει επιβληθεί μπροστά στα μάτια μας και ανανεώνεται διαρκώς χωρίς να ανοίξει ρουθούνι και χωρίς να συζητηθεί καν η συνταγματικότητά της, αντί οποιασδήποτε άλλης σκέψης, μιας και βρισκόμαστε σε μέρες 21ης Απριλίου, θα κλείσω αυτό το δεύτερο κείμενο που σου στέλνω με κάποια λόγια του Κοροβέση από μία προ λίγων ετών συνέντευξή του, την οποία μπορεί ο καθένας να βρει εύκολα στο YouTube. Θεωρώ ότι είναι σαν να ειπώθηκαν χθες:
“Αυτοί που λένε ότι μας χρειάζεται μια χούντα, είναι τα πρόβατα της κοινωνίας που θέλουνε ένα μαντρί για να τα σφάξουνε, γιατί αυτό κάνει η χούντα, σφάζει. Και που βασικά έχουν παραιτηθεί από τον εαυτό τους και περιμένουν κάποιον σωτήρα. Ο σωτήρας που έρχεται δεν είναι για να σώσει κανέναν είναι για να πάρει την εξουσία και να τα κονομήσει, είναι στάνταρ το παιχνίδι. Το σημαντικό είναι ότι εγώ στη Χούντα ήμουν ελεύθερος έκανα αυτό που ήθελα, αυτό που έλεγαν οι πεποιθήσεις μου. Και μία χούντα αντίστοιχη, όχι βέβαια με βασανιστήρια, υπάρχει και σήμερα που φυλακίζει τους νέους. Να φύγουν από το κελί τους και να κάνουν αυτό που ζητάει η καρδιά τους, η ψυχή τους.”
Το απόσπασμα αυτό, που κατά τη γνώμη μου σε οποιαδήποτε δημοκρατική κοινωνία θα μπορούσε να διδάσκεται στα σχολεία, μας υπενθυμίζει νομίζω ότι τα μεγαλύτερα θύματα κάθε χούντας και κάθε εξουσίας είναι αυτοί που τη χειροκροτούν, όντας έτοιμοι να επιτηρήσουν τους γύρω τους για το αν “πειθαρχούν”. Μας απαντάει επίσης και στο γνωστό ερώτημα «τι έκαναν οι περισσότεροι έλληνες στη χούντα»; Γούσταραν, αυτό έκαναν.
Σε χαιρετώ και καλή λευτεριά σε όλους μας,
Μ.Σ.
(Αγαπητέ φίλε, γράφετε όμορφα τις σκέψεις σας. Να είστε καλά. Την αγάπη μου.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.