Οι βεβαιότητες που (μας) φθείρουν

Πιτσιρίκο, σε γνωρίζω από παλιότερα αλλά τον καιρό της καραντίνας άρχισα να σε διαβάζω πιο φανατικά. Είναι η πρώτη φορά που σου γράφω κάποιες σκέψεις μου, ελπίζοντας να διαβαστούν από μια κοινότητα που επιζητά, όπως κι εγώ, την αφύπνιση.

Νιώθω πως, περισσότερο από όλα στη ζωή, μας φθείρουν αυτές οι ρημάδες οι “βεβαιότητες” για τον κόσμο και τους νόμους που τον διέπουν. Τον καταπιεστικό, υποκριτικό κόσμο της καπιταλιστικής κοινωνίας.

Δεν θα σταματήσουν ποτέ να με εκπλήσσουν οι άνθρωποι που δεν ανήκουν στην κατηγορία των εχόντων αλλά θεωρούν θέσφατα τους κανόνες του καπιταλιστικού συστήματος και αδιανόητο να ζουν χωρίς αυτούς.

Τα κύρια points των βεβαιοτήτων που με ενοχλούν:

Αυτή είναι η κατάσταση του καπιταλισμού, ανάγκη κι εκμετάλλευση, χώνεψε το. Οπότε δούλευε σκληρά κάθε μέρα, απέκτησε skills και γίνε “απαραίτητος” σε κάποιον τομέα για να έχεις αξία.

Κάνε καριέρα, χτίσε “όνομα”, βγάλε λεφτά κι απέκτησε “κοινωνικό status” για να σου φέρονται με σεβασμό αλλιώς θα είσαι ένα τίποτα.

Απόκτησε συγκεκριμένες συμπεριφορές, μην πηγαίνεις και πολύ κόντρα με τη μάζα και το σύστημα γιατί αφενός δεν έχει νόημα, αφετέρου θα σε συντρίψουν.

Παρουσίαζε μια άτρωτη εικόνα, ακόμα κι αν μέσα σου έχεις σαπίσει από την έλλειψη αληθινού νοήματος στη ζωή σου και την υποκρισία.

Οι άνθρωποι λοιπόν παίζουν με αυτούς τους κανόνες, ακόμα κι αν τα φύλλα έχουν μοιραστεί εναντίον τους.

Κι αντί να ψάξουν με ζέση για μια νέα τράπουλα (σοσιαλισμός) ή ακόμα και για ένα νέο παιχνίδι (οικονομία βάσει πόρων) αυτοί επιμένουν εκεί, στα σημαδεμένα φύλλα.

Αυτόν τον κόσμο γνώρισαν, αυτόν έμαθαν και δεν επιθυμούν να παλέψουν για κάτι διαφορετικό.

Ακόμη και τώρα στην εποχή του κορονοϊού, στην εποχή που οι αγορές καθημερινά έρχονται αντιμέτωπες με τα όριά τους, που η οικονομία μπαίνει πάνω από την υγεία τους, αυτοί οι άνθρωποι συνεχίζουν πειθήνια να εθελοτυφλούν.

Ανήκουν μάλλον στην κατηγορία του βλάκα με πατέντα και ειδικά στη χώρα μας η κατηγορία αυτή βρίθει από συμμετοχές.

Η μόνη τους φιλοδοξία, πώς θα πλουτίσουν κι οι ίδιοι για να συμμετάσχουν στην εκμετάλλευση του ανθρώπου.

Ποια επανάσταση, ρε Πιτσιρίκο;

Είμαι 25 ετών κι η γενιά μου με θλίβει βαθύτατα.

Παραδομένη στην βλακεία της επιβεβαίωσης με κάθε τρόπο και κόστος, έρμαιο του καταναλωτισμού και της “κοινωνικής συμμόρφωσης” που προκύπτει από το peer pressure, δηλαδή της καταστροφής της μοναδικότητας της ανθρώπινης φύσης.

Τα ρομπότ έχουν έρθει πολύ νωρίτερα από ό,τι νομίζαμε και δεν χρειαστηκε καν να τα κατασκευασουμε.

Ίδιες νοοτροπίες, ίδιοι στόχοι, ίδιες συμπεριφορές, ίδια ρούχα, ίδια εμφάνιση.

Έχουμε μπει σε μια γραμμή παραγωγής όπου κερδίζει ο πιο κοινότοπος, αυτός που συγκλίνει περισσότερο με τις επιταγές του σύγχρονου καπιταλισμού.

Και φυσικά, οι βεβαιότητες του καπιταλισμού τον “δικαιώνουν”, δημιουργώντας μια μάζα που δεν αμφισβητεί.

Η γενιά μου ζει για το θεαθήναι, με μοναδικό στόχο την (κενή νοήματος) επιβεβαίωση από τους γύρω τους και τη δυνατότητα εκπλήρωσης “γούστων”. Έτσι έχει μεταφράσει στην πλειοψηφία της μια ζωή με νόημα.

Κι όποιος τύχει κι αμφισβητήσει τις βεβαιότητές τους; Μαύρο φίδι που τον έφαγε. Η λεκτική επίθεση είναι άμεση, συχνά συντονισμένη, μην τύχει κι αμφισβητηθούν οι απολυτότητες της δυστυχίας τους (και μας).

Οι άνθρωποι είναι έτοιμοι να φάνε ο ένας τον άλλο για την παραμικρή αφορμή.

Έγραφες για την ασφάλεια κι ότι οι άνθρωποι την προτιμούν από την ελευθερία.

Ποια ασφάλεια; Δεν υπάρχει πιο ανασφαλές ον από τον άνθρωπο του 21ου αιώνα.

Τον άνθρωπο, που τον πείθουν πως πρέπει να “δουλεύει κάθε μέρα σκληρά σαν να ήταν η τελευταία του μέρα” και να έχει “work ethic” γιατί μπορεί να χάσει τα κεκτημένα.

Κεκτημένα που είδαμε ότι χάθηκαν και για τους έχοντες με 1,5 μήνα lockdown.

Μειώσεις προσωπικού, απολύσεις, πάγωμα πληρωμών, προετοιμασία για δάνεια.

Γιατί άραγε; Μήπως ξέμεινε από λεφτά η ελίτ; Όχι. Από ασφάλεια ξέμεινε.

Η ανασφάλεια ότι στο μέλλον δεν θα μπορέσει να συνεχίσει τη ζωάρα της, δεν θα έχουν “ανάπτυξη” οι επιχειρήσεις της, την κατατρώει αυτή τη στιγμή.

Οπότε, κάποια από τα πρόβατα (άνεργοι) πρέπει να διωχθούν με τη βία εκτός του μαντριού κι όταν οι συνθήκες ευδοκιμήσουν ξανά, θα στείλουν τους τσοπάνηδές τους έξω για να τα μαζέψουν πάλι πίσω.

Γιατί το πόπολο θα βρίσκεται εκεί καρτερικά, να περιμένει τον πατερούλη, τον σωτήρα ή ακόμα χειρότερα -εδώ στην Ελλάδα- τον ξένο επενδυτή με τα πετροδόλαρα από τα Εμιράτα για να πετάξει κανένα ξεροκόμματο ώστε να “αναβαθμίσει” τον τόπο του.

Γιατί ακόμα και τώρα που οι βεβαιότητες μοιάζουν να καταρρέουν και οι μάσκες -όχι οι ιατρικές- να πέφτουν, δεν τολμούν όχι να πράξουν αλλά ούτε να σκεφτούν “έξω από το κουτί”. Κι αυτό είναι που πληγώνει περισσότερο.

Διάβαζα για το κίνημα του Reopen στην Αμερικη και για το πόσο “αυθόρμητο” είναι.

Βγήκαν συντονισμένα λοιπόν, οι ψεκασμένοι της Αμερικής σε πάρα πολλές Πολιτείες για να εκφρασουν την αμφισβήτησή τους για το πραγματικό μέγεθος της απειλής του κορονοϊού και για να διαδηλώσουν με αιτήματα την επιστροφή τους στην εργασία και το άνοιγμα της οικονομίας.

Πόσο αυθόρμητη ήταν λοιπόν αυτή η αντίδραση;

Αρκεί να ψάξει κανείς για τους χρηματοδότες των websites που συντονίζουν τις διαδηλώσεις: οικονομικά επιφανείς Ρεπουμπλικάνοι της ακροδεξιάς πτέρυγας του κόμματος, οι οποίοι έχουν επιχειρήσεις, ζημιώνονται και πρακτικά στέλνουν τους εργαζόμενους τους στο δρόμο για να βγάλουν τα κάστανα από τη φωτιά.

‘Astroturfing’ που λενε και στο χωριό μου.

Αναμενόμενο ότι ο βασιλιάς των ψεκασμένων, πρόεδρος Τραμπ, ενθουσιάστηκε με το κίνημα και το αποθέωνε καθημερινά στο Twitter.

Ασφαλώς, το κίνημα βρήκε υποστηρικτές και στη χώρα μας.

Είναι οι “ξύπνιοι” των βεβαιοτήτων του καπιταλισμού που αναφέρω παραπάνω.

Αυτοί “που βλέπουν τι έρχεται” (οικονομική ύφεση), οπότε ας γυρίσουμε μια ώρα αρχύτερα στη δουλειά-δουλεία μας, μιας και τα σκάγια θα μας πάρουν έτσι κι αλλιώς.

Ούτε λόγος, φυσικά, για ανατροπή του υπάρχοντος συστήματος.

Επιστροφή στην κανονικότητα της δουλειάς, της εκμετάλλευσης, της ανασφάλειας, λοιπόν.

Επιστροφή στην κανονικότητα των βεβαιοτήτων που βάζουν θηλιά σε όποιον “κάνει το λάθος” να σκεφτεί διαφορετικά.

Κράξιμο στο Βαρουφάκη γιατί τόλμησε να μένει στην Αίγινα και κανείς δεν στάθηκε σε αυτά που είπε.

Κράξιμο στο ΠΑΜΕ γιατί τόλμησε να κάνει έστω μια αστικού τύπου συγκέντρωση για την Πρωτομαγιά.

Κράξιμο στις κοινωνικές ομάδες που αντιστάθηκαν στο νέο (αντι)περιβαλλοντικό νομοσχέδιο.

Δεν πειράζει, όμως! Κάνοντας 2-3 χρόνια υπομονή, “βάζοντας πλάτη”, θα επιστρέψουμε στο κυνήγι της καριέρας, για να εκπληρώσουμε την “ευτυχία” μας ώστε να βγάζουμε γούστα.

Ζούμε αναγκαστικά με τους καπιταλιστικούς κανόνες.

Ωστόσο, αν είχαμε περισσότερους ανθρώπους μαζί μας, θα μπορούσαμε να γίνουμε μέρος της αλλαγής.

Μόνο με προσωπική αφύπνιση του καθενός θα επιτευχθεί αυτό.

Όσο πατρονάρισμα και να δεχτεί κάποιος, εάν δεν είναι προσωπική του απόφαση η αλλαγή τότε δεν θα την δούμε ποτέ να έρχεται.

Μόνο τότε οι βεβαιότητες που (μας) φθείρουν, θα πεθάνουν.

Μιχάλης

(Αγαπητέ Μιχάλη, είδες; Έγινε καραντίνα και άρχισες να διαβάζεις το μπλογκ πιο φανατικά. Ξέρεις πόσοι μου έχουν γράψει αυτούς τους δυο μήνες της καραντίνας “πού ήσουν εσύ τόσα χρόνια;” ή “είμαι δώδεκα ώρες και διαβάζω το μπλογκ”; Πάρα πολλοί. Μετά απορούν κάποιοι που γράφω πως εμένα ο Μητσοτάκης μου έκανε καλό. Ε, μου έκανε. Ναι, το αγόρι μου. Από τη μέρα που βγήκε ο Μητσοτάκης, όλα καλά μου πάνε. Όλα δεξιά!
Μιχάλη, δεν έχω καμία εμπιστοσύνη στις μάζες. Έχω εμπιστοσύνη στους συνειδητούς ανθρώπους. Κοιτάω ψύχραιμα το έμψυχο υλικό της χώρας και ξέρω τι να περιμένω. Ξέρω τι θα συμβεί. Αν δεν έχεις μακαρόνια, δεν μπορείς να φτιάξεις μακαρονάδα. Επίσης, έζησα μια γεμάτη δεκαετία που έκανα άπειρα λάθη, ήμουν πολύ αφελής, συνεργάστηκα με ανθρώπους που δεν έπρεπε και κατάλαβα πως οι Έλληνες δεν το έχουμε καθόλου με τη συλλογικότητα. Ο καθένας πιστεύει ότι είναι μοναδικός, αναντικατάστατος και κέντρο του κόσμου. Εγωπάθεια και ναρκισσισμός. Ο αυτισμός θερίζει. Οι βεβαιότητες είναι καταστροφή για έναν άνθρωπο. Ειδικά, σε αυτή την εποχή που όλα μας φωνάζουν πως πρέπει να αναθεωρήσουμε τις απόψεις μας. Αλλά οι περισσότεροι άνθρωποι δεν μπορούν να σκεφτούν. Δεν έχουν τα εφόδια. Κανείς δεν τους έμαθε πως η γνώση και το διάβασμα δεν είναι καθόλου κουραστικά και βαρετά πράγματα αλλά εξαιρετικά συναρπαστικά. Δεν μπορούν να αλλάξουν. Δεν μπορούν, μωρέ, οι άχαροι, δεν μπορούν. Να είσαι καλά, Μιχάλη. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.