Περιστατικά στο εγγύς εξωπραγματικό

Αγαπητέ πιτσιρίκο,
Αυτό είναι ένα ρεπορτάζ από το μαρτυρικό βορειοανατολικό Αιγαίο.
Και αυτή τη χρονιά στο μετερίζι της ακριτικής Ελλάδας.
Σου στέλνω ανταπόκριση από τον καταυλισμό των “Ιθαγενών-Ρομά” και του καλοκαιριού της λαϊκής τάξης κατευθείαν απο το “τροπικό δάσος” της Νίκης και των Καβήρων.

Ήθελα κάπως να μοιραστώ όσα συμβαίνουν εδώ μα πιο πολύ, όπως πάντα μάλλον, να περιγράψω τα παράξενα από τη “συγκατοίκηση” με μερικές εκατοντάδες -μπορεί και παραπάνω από δύο χιλιάδες- άτομα που διάλεξαν αυτή την εποχιακή κατοίκηση.

Παρ’ όλα αυτά, στον καταυλισμό ακούγεται μόνο το κύμα και τα τζιτζίκια.

Εντάξει, μπορεί η σιωπή να οφείλεται και στην αγωνία πριν το θάνατο.

Μπορεί να είμαστε κομμάτι ενός πειράματος για την ταχύτατη απόκτηση ανοσίας της αγέλης ή κάποιας προσωπικής απόκρυφης απόφασης “ας τελειώνουμε το γρηγορότερο”.

Με το μέσο όρο ηλικίας να είναι μάλλον 25, άντε 23, το νησί είναι μάλλον το ιδανικό μέρος για γρήγορη μετάδοση και ανάπτυξη αντισωμάτων.

Φυσικά, κάποιοι δεν θα την βγάλουν/με καθαρή αλλά από την αρχαιότητα κάποιοι/ες θυσιάζονταν σε αυτό το νησί.

Οι τελετές δηλαδή έχουν αρχίσει.

Οι σπονδές πάνε κι έρχονται.

Η μπύρα είναι Βεργίνα ή και Φονιάς.

Ο Πάνας, νύμφες και άλλα μυθολογικά πλάσματα έχουν σκορπίσει το πνεύμα τους παντού.

Η υπόθεση γίνεται μυστηριακή.

Στις σκιές και τις αντανακλάσεις των δέντρων, με το δέρμα τσιτωμένο από το παγωμένο νερό και την επίγευση μπουγάτσας στο στόμα, παράξενα ερωτήματα ανακύπτουν διαρκώς, όπως:

Γιατί ακόμα μένουμε σε διαμερίσματα και όχι κάτω από τα δέντρα;

Γιατί να εργάζεσαι, αν μπορείς να κάθεσαι όλη μέρα;

Ή, το πιο σοβαρό, γιατί απόψε δεν ακούγεται το μελαγχολικό κάλεσμα του γκιώνη;

Οι νησιώτες, προφανώς, για να επιβιώσουν, “άνοιξαν” τα σύνορα σε ελεύθερους κατασκηνωτές που φυσικά τους ανταμείβουν για τη γενναιοδωρία.

Καθώς το νερό κυλά, “τα πάντα ρει”, κι εδώ οι άνθρωποι μεταμορφώνονται σε αγριοκάτσικα χοροπηδώντας και σκαρφαλώνοντας από βραχάκι σε βραχάκι, παρεκκλίνοντας από τις προκαθορισμένες διαδρομές, σαν προσκυνητές μεταξύ ελευθερίας και εξιλέωσης, δυνατοί, αδύνατοι, μα πάνω από όλα, φθαρτοί και ονειροπόλοι, αναρωτιέμαι για διάφορα.

Τρόποι και τόποι διακοπών, αστικά μοντελάκια με φόντο ανισότητες, ρήξεις, φαντασιώσεις για κάποιον άλλο τρόπο ζωής αλλά ίσως και περισσότερες συνειδητοποιήσεις.

Θα κλείσω μ’ ένα απόσπασμα που βρήκα.

Διάβαζα αυτές τις μέρες τα “Περιστατικά στο εγγύς εξωπραγματικό” του Μαξ Μπλέχερ.

Ένας Ρουμανοεβραίος άρρωστος από τα 19 με βαριά μορφή φυματιώσης στα οστά που πεθαίνει στα 29.

“Άρρωστος και άδικα χαμένος” θεωρείται ένα λογοτεχνικό διαμάντι βεληνεκούς του Κάφκα, εξυμνώντας τη λίγη ζωή που έζησε και το μαγικό κόσμο της ονειροπόλησης των αντικειμένων.

Γράφει κάπου ο μεταφραστής στο σημείωμα του:

“Οι περιπτώσεις των μεγάλων συγγραφέων που πάσχουν ή πάσχουν και πεθαίνουν από φυματίωση πολλές: “Γκ.Μπύχνερ, Τα.Κητς, Α.Φ.Αμιέκ, Τρ.Κορμπιέρ, Ρ.Λ.Στίβενσον, Α.Τσέχοφ, Κ.Μάνσφιλντ, Ε. Ντομάλ, Τ. Μπέρνχαρντ,. Κ.α.[..] μεταξύ αυτών ίσως ο δικός μας Μάριος Χάκκας ή ο κλινήρης παραλυτικός Ζοέ Μπουσκέ-το έργο είναι σφραγισμένο απ’ το προσωπικό τους δράμα[..]”

Εμείς κάπως μπερδέψαμε το αμερικανικό όνειρο με την αθανασία, την εικόνα μας με αυτές των άλλων, την πράξη με τις αναθέσεις, αλλά όλα καλά.

Από τα δάση και τα νερά της Νίκης, καλές βουτιές.

Ανθή

(Αγαπητή Ανθή, δεν έχουν καταφέρει ακόμα να μας πάρουν το καλοκαίρι, ενώ δυσκολεύονται πολύ και με τους γκιώνηδες. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.