Η άγνοια της άγνοιας

Την άγνοια, ω άγνοια…
Όχι, φίλε Πιτσιρίκο, δεν μου έστριψε -εντελώς- για να αρχίσω να κάνω μαθήματα γραμματικής έτσι ξαφνικά.

Η άγνοια της άγνοιας αναφέρεται στο κλασικό σωκρατικό παράδοξο: ξέρω ότι δεν ξέρω τίποτα.

Η ειρωνεία είναι φυσικά ότι όχι μόνο δεν το έγραψε ο Σωκράτης αυτό -όπως και τίποτε άλλο- αλλά ούτε κι ο Πλάτωνας, αφού στην Απολογία αυτό που αναφέρεται είναι πως «ό,τι δεν ξέρω, δεν νομίζω κι ότι το ξέρω».

Σε αντίθεση με τους σύγχρονους Έλληνες, φυσικά, που ξέρουν τα πάντα· από πολιτική και επιδημιολογία, μέχρι νομική και ποδοσφαιρικές τακτικές.

Αυτό που με έχει κάνει να γελάσω πολύ αυτές τις μέρες -για εμάς του εξωτερικού είναι ίσως πιο εύκολο, αλλά κι εσείς του εσωτερικού έτσι πρέπει να κάνετε- είναι να βλέπω όλους τους μπατριώταρους στην Ελλάδα να γράφουν παντού Vive la France, Μακρόν σούπερ, σκίσε τον Ερντογάν, και δεν ξέρω τι.

Βρε κουτορνίθια, πολιτικοί ελιγμοί είναι όλα.

Είναι σαν να μπαίνεις στην αίθουσα που θα γίνει μια δεξίωση, να βλέπεις ότι οι θέσεις στο τραπέζι δεν είναι καθορισμένες, και να αρχίσεις να γυροφέρνεις την αγαπημένη σου καρέκλα μην τυχόν και στην πάρει κανείς.

Κι ο Μακρόν αυτό κάνει· μια δεξιά, ελαφρώς ακροδεξιά πιρουέτα, καθώς η βασική πολιτική αντίπαλος είναι η Λεπέν, η οποία κι αυτή θα καθίσει στο τραπέζι, όπως όλοι τους.

Μαντέψτε ποιος δεν θα καθίσει στο τραπέζι, γιατί, ε, κάποιος πρέπει και να σερβίρει το φαγητό ρε παιδιά.

Μιλώντας για άγνοια, διάβασα αυτές τις μέρες το Σολάρις, του Στάνισλαβ Λεμ, καθώς παρότι είχα δει και τις δύο ταινίες, για κάποιο λόγο το βιβλίο μου είχε ξεφύγει.

Υπάρχουν τόσο λίγα πράγματα που καταλαβαίνουμε, αλλά το χειρότερο είναι ότι νομίζουμε ότι τα καταλαβαίνουμε.

Τείνουμε να ερμηνεύουμε τον κόσμο -σε επίπεδο χώρας, Γης, ή ολόκληρου του σύμπαντος- με βάση τα δικά μας στενά, ανθρωποκεντρικά πλαίσια.

Ως ένα βαθμό το κατανοώ, αφού ο εαυτός μας -τα μάτια μας, τα αυτιά μας, το μυαλό μας- είναι ο μόνος τρόπος να βιώσουμε τον κόσμο.

Θα ξεφύγουμε ποτέ από την άγνοια;

Ρητορικό το ερώτημα· φυσικά και όχι, γιατί -δανείζομαι τα λόγια του Τζον Άρτσιμπαλντ Γουίλερ- όσο μεγαλώνει το νησί της γνώσης μας, τόσο μεγαλώνει κι η ακτή της άγνοιάς μας.

Νομίζω, πάντως, ότι μπορούμε να ξεφύγουμε από την άγνοια της άγνοιας, δηλαδή μπορούμε να κοιτάξουμε τον εαυτό μας στον καθρέφτη και να πούμε, δεν ξέρω.

Δεν ξέρω, αλλά δεν πειράζει.

Να είσαι καλά,

Χρήστος

Υ.Γ.1 Ξέρεις ότι έχει έρθει το φθινόπωρο όταν οι σκίουροι γίνονται όλο και πιο επίμονοι όταν ζητάνε σπόρια από τους περαστικούς.

Υ.Γ.2 Έβλεπα αυτές τις μέρες τα περιστέρια και τα κοράκια, να πετάνε ελεύθερα, χωρίς γλάρους, κύκνους, και πολλές πάπιες τριγύρω, και σκέφτηκα ότι μάλλον έτσι νιώθουν το χειμώνα οι κάτοικοι των τουριστικών νησιών στην Ελλάδα.

Υ.Γ.3 Ανταπόκριση από Φινλανδία. Η κατάσταση με τον κορονοϊό είναι γενικά ομαλή. Εδώ στο Τάμπερε, με πληθυσμό περίπου 225.000 ανθρώπους, έχουμε 7-10 νέα κρούσματα καθημερινά, από τα οποία τα περισσότερα είναι ήδη σε καραντίνα. Ακόμα και στην ευρύτερη περιοχή του Ελσίνκι, που έχει το 80% των κρουσμάτων (αν και μόνο το 35% του πληθυσμού) της χώρας, η κατάσταση είναι υπό έλεγχο. Φυσικά εδώ δεν υπάρχουν συζητήσεις για τα κουταλάκια της κοινωνίας, υπάρχει εφαρμογή ιχνηλάτησης -που χρησιμοποιεί ήδη ο μισός πληθυσμός- και σοβαρές μέθοδοι εντοπισμού επαφών, αλλά και μέρος για να σταθείς και να περπατήσεις. Το σημαντικότερο, κατά τη γνώμη μου, είναι ότι υπάρχει δάσος και φύση παντού, ακόμα και μέσα στις πόλεις. Δεν είναι λίγο πράμα να βγαίνεις από την πολυκατοικία σου, σε πόλη μισού εκατομμυρίου κατοίκων, και σε 300 μέτρα να είσαι στο δάσος. Πόλεις όπως η Αθήνα -που στην καρδιά μου την έχω, εκεί μεγάλωσα- θέλουν γκρέμισμα και χτίσιμο από την αρχή.

(Φίλε Χρήστο, το κακό στη ζωή δεν είναι να μην ξέρεις. Το κακό είναι να μην θέλεις να μάθεις. Αυτό είναι το μεγάλο πρόβλημα των σημερινών Ελλήνων. Οι οποίοι παραμένουν γεμάτοι βεβαιότητες, ενώ όλα γύρω τους φωνάζουν πως είναι ώρα για στοχασμό και αναθεώρηση. Αλλά τώρα εγώ είμαι μέσα στη φύση, μακριά από τα τσιμέντα της Αθήνας, και μου φαίνονται όλα όμορφα. Καλά, αν είχε και μερικούς σκίουρους εδώ, θα ήταν τέλεια. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.